Nee, ik ben niet boos. Ik heb de afgelopen week weer eens nagedacht over 'het kwaad' en ik wilde mijn gedachtegang toch even hier opschrijven. Om bij het begin te beginnen...

 

Als ik ervan uit ga dat God volledig 100% goed is, perfect, zonder enige fouten, Hij kan het kwaad zelfs niet in zijn buurt verdragen - waar komt het kwaad dan vandaan? Ooit heb ik hier met iemand een maildiscussie over gehad en kreeg toen een bijbeltekst toegestuurd die ik niet kende:

"Zo zal iedereen, van oost tot west, weten dat er niets is buiten mij. Ik ben de HEER, er is geen ander die het licht vormt en het donker schept, die vrede maakt en onheil schept. Ik ben het, de HEER, die al deze dingen doet." (Jes. 45: 6,7)

God heeft het donker, het onheil, het kwaad dus gemaakt? Maar waarom dan? En hoe kan Hij dat als hij zelf alleen maar goed is en het kwaad niet eens kan verdragen?

Kortom, een antwoord dat meer vragen oproept dan het oplost...

 

Als je Genesis 3 letterlijk neemt, is het toch een vreemd verhaal eigenlijk. De mens die op dat moment puur goed was en geen kennis had van goed en kwaad (want ze hadden immers nog niet van de boom gegeten) wordt verleid door een sprekende slang. Konden alle dieren in die tijd dan praten? En zo nee, viel een sprekende slang dan niet op? Waarom liet God die verleiding toe? M.a.w.: wat deed die duivel op aarde? Immers: Adam en Eva hadden totaal geen ervaring met misleiding en leugens, hoe kon God dan verwachten dat ze de verleiding zouden weerstaan? Net alsof je een kind verwijt dat het met 'een vreemde man' is meegegaan omdat hij snoep beloofd had.

Ik weet wel dat er gezegd wordt dat God de mens een vrije wil en vrije keus gegeven heeft en dat er daarom ook een verkeerde keuze te maken moest zijn. Maar heeft de verleiding op deze manier echt zoveel met vrije keuze te maken?

Eerlijk gezegd denk ik ondertussen dat Genesis 1-3 niet zo letterlijk genomen moet worden, maar dan nog: het is blijkbaar een manier om uit te leggen hoe het kwaad in de wereld is gekomen en die manier vind ik weinig bevredigend.

En nu, nu heeft iedereen nog steeds een vrije keuze om voor danwel tegen God te kiezen. Op zich snap ik dat en heb ik ook wel het gevoel dat ik vrij ben in mijn keuzes, maar... De bijbel zegt dat geen mens perfect is, het is onmogelijk een leven lang geen fouten te maken en dat blijkt ook in de praktijk. En als dat zo is, heb je dan nog wel een vrije keuze? En sterker nog: is het dan nog wel jouw schuld dat je fouten maakt? Maar als het niet jouw schuld is, verdien je dan wel straf?
Ik vind het zo'n vreemde tegenstrijdigheid, vrije keuze, maar onmogelijk om altijd goed te kiezen, iets wat blijkbaar van tevoren vaststaat, toch geen vrije keuze dus. Maar wel: je doet foute dingen, dus je verdient straf.

Gods oplossing voor het probleem schuld: Jezus! Geen straf meer voor ons, want Hij heeft die op zich genomen. Maar voor ik dan reageer met: halleluja, prijs de Heer, vraag ik mij af: kon God niet vergeven zonder straf? Is Hij daarin beperkt dan? Als mensen onder elkaar kunnen we toch ook elkaar vergeven, zonder dat er een of andere prijs voor betaald moet worden. Ja, dat is moeilijk en hoe erger het is wat je aangedaan is, hoe moeilijker, maar dat doet er voor de redenering niet zo veel toe. Ik weet dat er gezegd wordt dat God rechtvaardig is en dat daarom die straf nodig is, maar dan nog steeds begrijp ik het niet. Ik zie de tegenstelling namelijk niet tussen rechtvaardig en vergeven zonder straf.

 

Nog altijd zit ik (dus) vol met vragen. Het lijkt me leuk hier weer eens wat vaker over te schrijven op mijn weblog. Omdat ik het interessant vind om over na te denken en ook omdat ik me altijd weer verbaas over hoe gemakkelijk sommige christenen dingen aannemen zonder (veel) vragen. Zo ook in mijn gesprekgroep bij de Alpha cursus. Ik ben bijna bang dat die mensen zich afvragen of ik wel 'echt' christen ben, gezien mijn grote hoeveelheid kritische vragen. En als gevolg daarvan: zich afvragen waarom ik meedraai met het muziekteam. Misschien moet ik ze een keer uitleggen dat ik muziek juist zo heerlijk vind, omdat je via die weg iets van God kan ervaren bijna buiten je verstand om. Via logisch redeneren, heb ik al ontdekt, kom ik er nooit echt uit. Immers: elk antwoord levert weer drie nieuwe vragen op. Wat natuurlijk niet betekent dat ik niet blijf zoeken naar antwoorden!

 

Maar goed, dat terzijde, iemand die zin heeft om te reageren op een van bovenstaande vragen?

Gelezen in Psychologie magazine:

"Geloof geeft een gevoel van geborgenheid. Het kan geruststellend zijn te voelen dat er een wijze instantie is die op je let en die zo nodig bijstuurt. Als een geloof strenge regels met zich meebrengt, die zelfdiscipline kosten, dan levert dat dezelfde bevrediging op als een topsporter uit een zware training haalt. Geloof kan op deze manier bij een onzeker persoon de zelfwaardering enorm verbeteren. Bovendien geeft het stevigheid om bij een hechte gemeenschap te horen. Vanuit deze psychologische functie van geloof ...."

Een paar weken geleden is de Alpha cursus weer begonnen. Dit keer doe ik naast 'de muziek' ook mee als deelnemer. Best eng weer zo'n groep...

Ik had net de tweede avond achter de rug toen ik dit stukje in psychologie magazine las en daardoor viel het contrast me des te meer op. Het onderwerp van de avond was 'Wie is Jezus?'. Het ging over (on)betrouwbaarheid van de bijbel; is het waar dat Jezus gestorven en opgestaan is? Daar staat en valt toch alles mee. Voor mij is een geloof dat niet waar is betekenisloos, maar blijkbaar, vanuit psychologisch oogpunt heeft elk geloof een functie. Ik blijf het een aparte benadering vinden.

 

 

Is het voor jou belangrijk de waarheid van je geloof te onderzoeken? Of gaat het enkel om een goed gevoel of een andere psychologische functie?

Vanavond in de kerstdienst gezien. Mooi filmpje wel en de walvis is leuk.

 

 

Fijne kerstdagen!

Op onze kast staat een trouwfoto. Echt een mooie. Als ik ernaar kijk, herinner ik me de geweldige dag en hoe mooi ik me toen voelde. Alleen voel ik me nu niet meer die vrouw, ik voel me minstens 20 jaar ouder. Toch is mijn trouwdag nog maar een half jaar geleden.

 

Een paar maanden voor de bruiloft had ik er al last van en juist met het oog op die bruiloft ben ik naar de huisarts gegaan. Zonder bruiloft had ik sowieso gewacht, wat beter was geweest, maar dat terzijde. De huisarts stuurde me door naar een andere arts, een man. Ik was anders nooit gegaan, zeker niet naar een man, maar ja, mijn trouwdag... Het wachten in de wachtkamer leek uren te duren en ik durfde de man nauwelijks aan te kijken toen we in zijn spreekkamer zaten. Ik weet niks meer van wat hij gezegd heeft, alleen nog hoe ik me voelde toen ik, na me uitgekleed te hebben, die kleedkamer uit moest lopen en het liefst in het gordijn wilde verdwijnen. Maar door één gedachte liet ik me dan toch zien: hij zou het oplossen en ik zou een fijne bruiloft krijgen. Helaas, het enige wat hij deed, was me doorsturen naar een andere arts, een man.

 

Mijn schaamte nam alleen maar toe en door de akelige herinneringen aan de eerste man had ik waarschijnlijk de tweede keer ook minder weerstand. Deze man was een echte duivel, zo herinner ik me hem in ieder geval. Niemand had me van tevoren verteld dat hij ook nog twee assistentes had, nog vier ogen die me zouden begluren. Hoe kan iemand zo'n 'detail' vergeten te vertellen?

Het eerste extra paar ogen vertelde me dat Avocet niet mee naar binnen mocht, waarna ik direct zei dat het dan niet hoefde en wegliep. Aangezien Avocet met haar bleef praten en ik mezelf vertelde dat deze keer echt het probleem opgelost zou worden en als ik nu wegging alle stress voor niks was geweest, kwam ik toch terug. Hij mocht mee naar binnen.

Ik moest me, voor de arts überhaupt gezien te hebben, omkleden naar een vuilniszak met knopen. Daarna probeerde hij een gesprek met mij te beginnen. Alsof dat enige zin had. Ik weet niet veel meer van wat hij zei, maar des te beter hoe klein ik me voelde en dat ik elke opmerking zinloos vond en vond dat hij beter op kon schieten. Op een gegeven moment gooide ik hem voor de voeten dat hij niet naakt was waarop hij reageerde met 'jij toch ook niet'. Alsof die vuilniszak zonder iets er onder verder nog terzake deed, maar ja, hij begreep er toch niets van. Tekenend was wel dat ik hem met u aansprak en hij mij met jij. Ik voelde me zo enorm klein, vernederd en schaamde me diep, diep en nog dieper. Toen hij eindelijk besloot toch maar iets te gaan doen, begon het ene extra paar ogen mij te vertellen dat ik het zo goed deed. Ik dacht alleen maar: rot op, kutwijf, het zou meer helpen als je er niet geweest was, want dan hoefde ik me tenminste al één persoon minder te herinneren. Maar dat zei ik dan toch maar niet. Het ergste van alles was dat hij uiteindelijk niets oploste en mij terugstuurde met de mededeling dat dat voor de bruiloft ook niet meer zou lukken.

 

Terug in de auto wilde ik dood. Ach nee, niet echt, maar mijn gevoel was zo sterk dat ik me niet kon voorstellen dat ik dit ooit nog zou kunnen vergeten, ooit nog waar dan ook van zou kunnen genieten. Thuis heb ik minstens een uur onder de douche gestaan en mijn ondergoed door de wc gespoeld. Niet dat dat iets hielp.

 

Wonderbaarlijk genoeg ging het in de volgende weken beter en sloeg ik mezelf alleen nog maar voor m'n kop omdat ik naar die artsen gegaan was. Nu zat ik met die akelige herinneringen. Ik heb die zo ver mogelijk weggedrukt en toch een geweldige trouwdag gehad met als bewijs die mooie trouwfoto op onze kast.

 

Een aantal maanden later, toen we begonnen met het klussen in ons nieuwe huis, begonnen de problemen opnieuw. Maar ach, het was eerder overgegaan, dus het zou weer overgaan. Het deed pijn, soms veel pijn, maar het zou overgaan.

Drie maanden later was het alleen nog steeds niet over. Min of meer ten einde raad besloot ik dan toch om het kennismakingsgesprek met mijn nieuwe huisarts te misbruiken om dit te bespreken. Ik wist niet van tevoren dat mijn huisarts een vrouw zonder enig gevoel of begrip zou zijn. Zelfs toen ik zei dat ik me een onsexy, oude vrouw voelde, deed haar dit niks. Avocet zei me achteraf dat hij haar ook bijzonder vreemd en onbegripvol vond. Had ik dit maar van tevoren geweten, dan had ik het onderwerp nooit aangesneden. Ze stond er ook min of meer op om te kijken, wat ik gelukkig geweigerd heb. Ondertussen was namelijk ook nog mijn medisch dossier verdwenen. Laat ze dat eerst maar eens opzoeken. Opnieuw gluren lijkt me toch niet nodig; er is al veel te veel gekeken.

 

Nog diezelfde avond werd het probleem ineens groter en vertrouwde Avocet het ook niet meer zo, waardoor we op de eerste hulp van het ziekenhuis belandden. Had ik dat van tevoren geweten, was ik nooit naar die huisarts gegaan. Op de eerste hulp werden we weliswaar gerustgesteld, maar niet nadat er opnieuw gegluurd was en met de mededeling dat er toch wel een keer iets aan gedaan moest worden. Bovendien moest ik de verpleegkundige ook nog zelf vragen niet zo hard te praten en bedacht ze pas daarna dat het misschien slim was de schuifdeur dicht te doen. Ze zei dat er niemand op de gang liep. Ik zag toch echt regelmatig onder het gordijn door voeten voorbijkomen. Dit keer had ik me bijzonder goed voorgenomen alles te vragen wat ik maar mogelijk wilde weten, dus ik vroeg de verpleegkundige ook hoelang die doorverwijzing geldig was. Ze keek me vragend aan en leek er zomaar vanuit te gaan dat ik de volgende dag wel zou bellen. Ze zei dat ik geen keus had. Nou of ik een keus heb! Het is nog altijd mijn lichaam. Na kennisgemaakt te hebben met mijn vuurspugende ogen, hield ze verder haar mond erover.

 

Die nacht heb ik nauwelijks geslapen. De huisarts en de eerste hulp op één dag. Ik kon aan niks anders meer denken. De volgende dag heeft Avocet toch gebeld (met mijn instemming). Niet om een afspraak te maken, maar om meer te vragen. Hij kreeg antwoord op de vragen, maar ook een afspraak. Ja, die kon altijd afgezegd worden, maar misschien was het toch wel net zo handig. Na het verslag dat hij mij kwam doen, heb ik geschreeuwd, gegild dat die afspraak NU NU NU afgebeld moest worden. Een afspraak over drie weken, duurt dus drie weken. Hoe kan iemand dat nou niet snappen?

De nacht daarna heb ik helemaal niet geslapen. Naast dat ik ziek werd van te weinig slaap, alle emoties, mijn schaamte en het idee dat het psychosomatisch, dus aanstellerij was, kon ik mijn ogen ook niet meer dichtdoen zonder één van de vele gezichten voor me te zien die me bekeken hadden. Dreigde ik toch in slaap te vallen, dan werd ik met een schok meteen weer wakker.

 

Ondertussen is het bijna een week later. Ik ben weer wat opgeknapt, maar heb er nu weer een nieuw probleem bij door de bijwerkingen van de medicijnen (die overigens alleen bedoeld zijn voor symptoombestrijding) waar ik vanmorgen toch maar mee begonnen ben. En ik voel me zo oud en lelijk.

 

Mijn leven is geweldig. Echt. Ik heb een superman, een hartstikke leuk huis wat we samen aan het opknappen zijn, leuk werk, lieve vrienden en familie. Eigenlijk kan het niet beter. Maar ik haat mijn lichaam.

 

Op onze kast staat een trouwfoto. Ooit hoop ik de jurk die ik daar aan heb nog eens aan te trekken en me dan weer net zo (mooi) te voelen als toen.

Mocht ik je binnenkort spreken of zien, vraag me niet hiernaar. Ik wil er niet over praten. En als ik vrolijk ben, is dat ook niet gemaakt, want mijn leven is echt geweldig. Alleen dit ene...

Vanmiddag liep ik samen met Avocet toch wel enigszins onwennig door een babyspeciaalzaak. Wat een spullen kan je kopen voor die kleintjes zeg! Ik wist natuurlijk best dat een baby duur is en dat er veel bij komt kijken, maar in zo'n grote zaak alles bij elkaar zien, bepaalt je daar toch nog meer bij. Ik zag ook dingen die ik nog nooit gezien had, zoals een soort mini-maxi-cosi (die niet kon wiepelen), schijnbaar bedoeld voor het in bad doen van je baby.

 

We liepen tussen de mini-kledingstukken en de wandelwagens door, verder naar de ledikantjes achterin de winkel. En ja, daar waren inderdaad de traphekjes waar we naar op zoek waren. Helaas nou net niet die ene mooie oprolbare die we op internet gezien hadden. Een medewerker kwam heel vriendelijk vragen of ze ons kon helpen en legde uit dat de fabrikant van het oproltraphekje een nieuw model op de markt brengt en dat de oude daarom niet meer leverbaar is. Maar ja, het nieuwe model is grijs (had ik al op internet gezien) en het oude model is wit. Laat onze trap nou wit zijn. Ik reageerde spontaan richting de verkoopster: vandaar dat het oude model op Marktplaats boven de nieuwwaarde verkocht wordt (hint hint). Wie weet geeft ze het door aan de fabrikant.

 

Terwijl ik daar zo liep, vroeg ik me wel af of de verkopers zouden denken dat wij een baby bij de opvang hadden ofzo, of dat ze eerder dachten dat wij van het vooruit plannen waren en ik zwanger was. Ze zullen zeker niet geraden hebben dat we op zoek waren naar een mooie oplossing om onze open trap naar boven af te schermen, zodat onze konijnen niet tussen de treden door kunnen vallen.

Gisteren, op moederdagbezoek. Het gesprek liep zo dat ik één van mijn (nog steeds) vele vragen kon spuien. Waarom is de zondag eigenlijk in de plaats van de sabbat gekomen? Ik kreeg het standaard antwoord dat ik wel ken: de zondag is de opstandingsdag. Ja, natuurlijk, dat weet ik, maar waar in de bijbel staat dan dat de opstandingsdag de rustdag geworden is? Dat gebeurde al in de vroege kerk, zo is dat gegroeid. Oke... Maar het staat dus nergens dat de zondag de rustdag is. Nee... Het is fijn dat we een dag andere dingen mogen doen, maar het is geen verplichting. Het is zelfs niet de bedoeling dat we ons allerlei sabbatswetten laten opleggen, Jezus heeft de wet vervuld.

 

 

Ik moest dit even op me laten inwerken en toen ik daarmee klaar was, was het gesprek al heel ergens anders. Bij reizen naar India of terrassen die met hogedrukspuiten schoongemaakt waren ofzo. Nu dus even geen kans meer om te vragen wat het verschil dan is tussen vervuld en vervallen, want Jezus zegt toch zelf dat er geen enkele wet vervallen is. Of om te vragen waarom in zoveel kerken de tien geboden dan voorgelezen worden, waar de sabbatsrustverplichting in staat. Of hoe je kan bepalen welke wetten dan nog wel gelden, want tja, "gij zult niet doodslaan" lijkt me toch nog steeds een heel goede wet, om een voorbeeld te noemen.

 

Hoe dan ook: dit voelde al heel bevrijdend. Ik genoot toch echt meer van m'n pannenkoek, een paar uur later, want blijkbaar was er geen reden voor schuldgevoel als je op zondag een restaurant bezoekt. En ik begin het voordeel in te zien van een schoonvader die dominee is, iemand die theologie gestudeerd heeft, moet tenslotte toch onderbouwde antwoorden kunnen geven. Avocet heeft me beloofd dat we wel een keer een hele dag bij zijn ouders langsgaan, zodat ik al mijn vragen kan stellen. Of mijn schoonvader daarna nog zo blij met mij is...

 

Schoonvader? Ja-a, voor wie het nog niet wist: Avocet en ik zijn ruim twee weken geleden getrouwd!

De ideale man, hoe zou die zich zijn? In de dienst waar ik laatst was, werd een beeld geschetst van iemand die continu exact dat doet wat jij op welk moment dan ook maar zou willen. (Detail is dat dit eigenlijk het beeld van de ideale vrouw was, maar ach, in de kerk is het perspectief altijd vanuit de man, dus dat mogen we vast omvormen naar 'de ideale man'.) Het klinkt zo mooi als iemand steeds dat doet wat jij wilt, maar voor mij is dit bepaald niet ideaal. Zeker niet als je er bij vertelt dat die persoon een chip in z'n hersenen heeft waardoor hij geen keuze heeft. Het is geen keuze uit liefde, het is enkel een computerprogramma.

 

En zo, zei de spreker, wil God ook geen mensen die als robots voor hem kiezen, maar wil hij mensen met een vrije wil.

Helaas ging het fout, Eva en daarna Adam kozen tegen God door van de boom van kennis van goed en kwaad te eten (Genesis 3).

Kozen ze werkelijk tegen God? Of kozen ze enkel voor een lekker uitziende vrucht en een mooi verhaal? Hoe konden ze trouwens fout kiezen als ze geen kennis van goed en kwaad hadden?

 

En nu, nu zitten wij met z'n allen met de gebakken peren (of zouden het appels geweest zijn?) - nu zondigen alle mensen. Maar euhhh, we hadden toch een vrije wil? Hoe kan het dan dat de mensen nu gedoemd zijn om foute keuzes te maken en er niet één mens zonder fouten het leven door kan komen? Zijn we nu dan toch een soort robots?

Sterker nog, schijnbaar is zelfs een pasgeboren baby zondig. Dat heb ik werkelijk nooit begrepen, maar de eerste vraag aan ouders die een kind willen laten dopen, laat weinig andere mogelijkheid over: "Belijdt u dat onze kinderen, hoewel ze in zonde ontvangen en geboren zijn en daarom aan allerlei ellende, zelfs aan de verdoemenis onderworpen zijn, toch in Christus geheiligd zijn en daarom als leden van Zijn gemeente behoren gedoopt te zijn?".

Ik ben dan nog nooit in de positie geweest een kind op de wereld te zetten, maar ik zou deze vraag met 'nee' beantwoorden. Niet in de laatste plaats wegens de gevolgtrekking, let op het 'daarom'. Volgens mij wordt iemand gedoopt omdat hij gelooft in God en niet omdat een baby van christelijke ouders vanzelf lid is van de gemeente en daarom geheiligd, want hoe zit het dan met de net zo onschuldige baby van niet-christelijke ouders?

Maar eenmaal komt het goed, er komt een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, eentje zonder zee. Het is niet waar! Ik hou van zee... En wel met een stad met gouden straten. Gruwel... wat moet dat lelijk zijn! Ik hoop maar dat ik dit niet letterlijk hoef te nemen (Openbaring 21).

In de nieuwe hemel en de nieuwe aarde zal alles goed zijn, geen tranen, geen pijn, geen rouw, geen dood. Maar wat ik me dan afvraag: waar blijft onze keuzevrijheid? Als die verdwijnt, heeft God uiteindelijk toch robots gemaakt wat hij volgens de uitleggers van Genesis 3 niet wilde. Maar als de keuzevrijheid blijft... hoe kan God dan garanderen dat er geen kwaad meer zal zijn?

 

Dan kan het toch allemaal opnieuw misgaan? Of niet?

Officieel begon gisteren de winter, maar (we denken positief): gisteren was ook de kortste dag van het jaar, dus vanaf vandaag gaan we richting zomer!!

 

Ik wens jullie allemaal een warme en sneeuwvrije kerst. (Zelfs degenen die wel van sneeuw houden, hebben nu toch onderhand wel genoeg gehad?!)

 

"We moeten afleren dat sterfelijkheid naar en eng zou zijn; het maakt het leven juist interessant: het zet je aan om wat je nog wilt met je leven, ook echt te gaan doen. Als we het eeuwige leven zouden hebben, zou die levenslust wegvallen."

 

 

Manna houdt niet zo van vliegen. Als het gaat om die irritante beestjes 's zomers, dan is het inderdaad 'niet zo'. Als het gaat om jezelf met een noodgang laten verplaatsen in een apparaat in de lucht, dan is het nogal een eufemisme.

 

Ondanks dat heb ik het optimistische plan opgevat om naar Sterretje in Curacao te vliegen, maar hoe dichter de geplande tijd nadert, hoe meer ik er tegenop zie en hoe minder ik durf.

Gisteravond heb ik weer eens ervaren hoe sterk die angst is. Avocet is namelijk voor zijn werk naar Italië gevlogen en ik vond het verschrikkelijk. Het voelde alsof ik hem definitief kwijt was en nooit meer terug zou zien. De 'gate-closing'-melding op de Schipholsite maakte de paniek helemaal compleet. Zijn laatste kans om te vluchten en dan te weten dat hij dat niet zou doen, dat hij zich vrijwillig zou laten opsluiten in die vreselijke vogel en gezellig zat te kletsen met collega's, zich volledig onbewust van het gevaar.

 

Dus nee, hoewel ik de redenatie van het citaat hierboven uit Psychologie kan volgen, ben ik het er toch echt niet mee eens. Sterfelijkheid blijft iets wat niet bij het leven past en 'naar' is dus in mijn ogen een veel te zwak woord. Een letterlijke zee van tijd kan ik me niet voorstellen, maar toch geloof ik niet dat je daar ongemotiveerd en inactief van wordt. Nee, eindelijk heb je juist overal tijd voor!

 

Na een half uur was de ergste paniek wel over en voelde ik me gewoon murw en gevoelloos, zoals ik me nog wel herinner van toen ik depressief was. Daarna duurde het verlossende telefoontje nog meer dan een uur. 6 minuten langer dan de geplande tijd, terwijl die stomme Schipholsite nog steeds 'vertrokken' aangaf. Een vliegtuig dat staat op 'vertrokken' terwijl-ie al geland had moeten zijn, is in hoofd al drie keer neergestort.

Een bijzonder vermoeiende avond was het dus en het ergste komt nog: hij moet ook nog terugvliegen en dat dan ook nog eens op 11 september. En ik, ik heb mezelf gisteren beloofd never nooit te gaan vliegen, hoewel ik zondag nog iets anders had besloten...

 

En jullie? Wat vinden jullie van vliegen?

Af en toe dan irriteer ik me een beetje. Oke, toegegeven, ik ben best goed in me irriteren. Laat ik een paar voorbeelden noemen:

• 45-kilometer autootjes (brommobielen heten die dingen geloof ik) die op een 80-kilometer-weg in de spits de boel ophouden.
• Achtergelaten 50- of erger: 30-kilometer-borden in verband met onzichtbare werkzaamheden aan de weg waar altijd wel iemand zich aan wenst te houden. Trouwens: waarom moet ik op een 80-kilometer-weg afremmen naar 50 bij werkzaamheden, maar mag ik er op de snelweg met 70 voorbijrijden? Heb ik ook nooit begrepen...
• Buitenlandse flatgenoten die geen Nederlands spreken.
• Zooi- en stankoverlast van flatgenoten.
• Geluidsoverlast van flatgenoten.
• Jonge flatgenoten die de tuin voor de flat omdopen tot openbaar toilet.
• Voetgangers op het fietspad.
• Geparkeerde auto's op het fietspad.
• Auto's die op een hoek van de straat een halve meter vanaf de stoeprand geparkeerd staan.
• Mensen die met de auto iemand afzetten, uitgebreid afscheid nemen en daarbij de weg blokkeren.  
• Vrachtauto's die voorrang nemen bij het invoegen op een 80-kilometer-weg vanuit een zijstraat. Je moet wel remmen, anders gaat het *boem* en da's waarschijnlijk *au* en vervolgens zit je achter zo'n traag optrekkend stinkding.
• Auto's die proberen in te voegen (meestal met succes) vanuit een andere rijstrook, nadat ze een halve kilometer file (voor een stoplicht bijvoorbeeld) hebben ingehaald, terwijl ik netjes het hele eind in de rij heb gestaan.
• Vuvuzela's!
  

Vanwaar deze lijst? Ter inspiratie voor bepaalde mensen... ik zal het uitleggen.

 

 

Vanmorgen stond ik nogal sjachrijnig op. Nu gebeurt dat (mede dankzij mooi weer en vrolijk vriendje) niet zo vaak meer, maar vanmorgen dus wel. Het had te maken met een getal op een weegapparaat dat mij totaal niet aan stond. Ik kan er nog steeds niet tegen om in een dag tijd anderhalve kilo aan te komen, vooral als ik daar totaal geen verklaring voor heb. Kortom: ik was sjachrijnig.

 

Bij gebrek aan betere optie ging ik aan het werk en in de loop van de dag ging het toch alweer wat beter met mijn humeur, zodat ik aan het eind van de middag besloot toch nog even naar het centrum te rijden voor een paar nuttige dingen en als het lukte: een leuke korte broek. Het liep al tegen vijven, dus veel tijd had ik niet meer en zo reed ik min of meer vrolijk op mijn fietsje door een zijstraat van de hoofdwinkelstraat. Vaak loop ik wel daar - je mag er namelijk eigenlijk niet fietsen - maar nu was ik in gedachten, liep er bovendien geen kip (echt niet één!) en wilde ik even opschieten. Helaas zat er aan een tafeltje bij een huis wel een meneer agent en voor die meneer agent heb ik dus bovenstaand lijstje gemaakt. Gewoon wat ideetjes voor als hij niet weet wat voor nuttigs hij zou kunnen gaan doen. Zijn vrouwelijke collega mag zich ook aangesproken voelen.

 

Meneer agent vond het nodig mij een boete van 35 Euro te geven. Ik was niet dankbaar. Ik vond (en vind) dat hij wel wat beters kan gaan doen dan geldinzamelingsacties voor de gemeente bij mensen die niks fout doen. Ja, natuurlijk had ik dat bord gezien (al zei ik van niet), maar er liep vrijwel niemand en iedereen fietst daar, omdat het niemand stoort! Als hij nog niet voldoende inspiratie heeft, kan hij altijd nog een schrijfcursus gaan doen, want man, een kind uit groep 4 schrijft nog sneller.

Hoewel het geen zin heeft (en ik een bepaald benodigd lichaamsdeel mis), ga ik dit soort acties toch beter begrijpen...

Na afloop van bovenstaand voorval had ik totaal geen zin meer in winkelen en ben via de supermarkt weer naar huis gegaan. Het regende een beetje, maar toen ik één keer op m'n fiets zat, regende het ineens een beetje veel. Het zou niet regenen! De weerkundigen van Sky Radio hadden mij gisteren beloofd dat het 's ochtends even grijs zou zijn en daarna mooi zou worden. Ik heb echter de hele dag geen zon gezien en ben in tijden niet zo nat geregend. En het was nog koud ook. Bah.

De laatste tijd lijk ik ineens op verschillende plekken dingen te lezen en te zien over homoseksualiteit. Nu is dat eigenlijk helemaal niet zo toevallig (schijnt het) want mijn informatiefilter wordt anders gericht als ik met een bepaald onderwerp te maken heb. Op zich vind ik dat al fascinerend om over na te denken, maar dat was niet het onderwerp van dit logje.

 

Arie Boomsma (je weet wel die knappe presentator die de EO zo dom heeft laten gaan) heeft een nieuw programma bij de KRO dat heet Uit de kast. De titel dekt de lading, dus dat hoef ik verder niet uit te leggen. Trouwens, even tussendoor: hij heeft ook een boek geschreven over mannen en hun lichaam. Bij De wereld draait door hadden ze me er nieuwsgierig naar gemaakt, dus toen ik het boek toevallig (hoe toevallig?) in de boekhandel zag staan, heb ik even snel plaatjes gekeken. Dat viel vies tegen, weinig te zien...

Ook Jong besteedde een aflevering aan homoseksualiteit. Drie jongens deden mee aan het programma. Alle drie christen, alle drie met een totaal andere oplossing voor het 'probleem' homoseksuele gevoelens. De eerste had eigenlijk helemaal geen probleem, hooguit met zijn familie en maakt het tot zijn doel om juist als homo te evangeliseren. De tweede probeert zichzelf om te turnen naar hetero. De derde wil celibatair leven.

Manna, zou Manna niet zijn als ze eigenlijk toch vindt dat ze hier iets van moet vinden. Maar wat dan? Mijn gewone menselijke denken vindt het helemaal niet moeilijk. Wat is het probleem als een man van een man houdt of een vrouw van een vrouw en zij een relatie beginnen? Oke, het is niks voor mij, maar dat hoeft ook niet. (Ik zou hooguit wel eens willen weten hoe het is om een vrouw te zoenen, maar daar houdt het dan ook wel op.) Zo'n stel zal normaal gesproken geen kinderen kunnen krijgen en in die zin kan je zeggen dat het van het 'ontwerp' afwijkt, maar wat geeft dat? Er zijn eigenlijk al te veel mensen op de wereld en als dit het werkelijke probleem zou zijn, dan zou een keuze voor geen kinderen in een heterorelatie dus net zo'n groot issue moeten zijn.

En stel nou dat ik me even inbeeld dat ik voor een vrouw kan voelen wat ik in werkelijkheid voor een man kan voelen... Het lijkt me een verschrikking als ik daar dan niks mee mocht doen, als ik daarmee veroordeeld zou zijn tot een min of meer eenzaam leven.

Tot zover was het eenvoudig: homoseksualiteit, niks voor mij, maar ook geen enkel probleem als iemand anders daar wel voor kiest.

 

Maar ja, dan is er nog een stapel boeken en die heet bijbel en daar lees ik bijvoorbeeld dit in:

 

Ik heb hier wel eens wat uitleg over gelezen, die mij wilde doen geloven dat het eigenlijke probleem hier afgodendienst is, maar als ik dit zelf gewoon normaal lees, dan vind ik het weinig dubbelzinnig en helaas erg duidelijk. God levert deze mensen uit aan onterende verlangens en dat houdt in dat ze homoseksuele gevoelens krijgen en daar naar handelen. Homoseksualiteit als straf van God...

Bovendien is dit helaas niet de enige plek in de bijbel over dit onderwerp, dus je kan het ook niet gemakkelijk als vertaalfout of iets dergelijks afdoen.

 

Maar waarom? Waarom veroordeelt God homoseksualiteit zo?  

Waarom is homoliefde slecht en heteroliefde goed? Het is toch allebei liefde?
Of lees ik het toch verkeerd?

2 x 3 = meer dan zes

 

Felicitaties zijn erg leuk, ouder worden toch iets minder. Vandaag ben ik zo oud geworden als mijn moeder was toen ze mij kreeg. Raar idee hoor...

Wie had er een jaar geleden gedacht dat ik nu een nieuwe vriend zou hebben? Ik niet hoor! Toch voelt het nu alweer zo vertrouwd met hem. Hij heeft zelfs al een naam hier; hij heeft zichzelf Avocet gedoopt. Zie dit logje.

 

Dus heb ik toch maar taart neergezet in de hoop dat dat veel felicitaties oplevert.   Tast toe!

Afgelopen zondag was ik bij een jeugddienst met een heel boeiend sprekende spreker. Het ging over identiteit vanuit de gelijkenis van de verloren zoon. Nu ga ik niet proberen om de 'preek' om te zetten in geschreven tekst. Er is namelijk vooral één uitspraak die me is bijgebleven die ik graag eens in de groep wil gooien:

 

Genade is onrechtvaardig!

 

Mijn analytische verstand heeft de neiging met zo'n uitspraak aan de haal te gaan en er wat wiskunde op toe te passen:

 

A: God is genadig.

B: God is rechtvaardig

C: Als genade is onrechtvaardig, dan

D: God is intern tegenstrijdig.

Of zo je wilt:

A: God is genadig.

B: Als genade is onrechtvaardig, dan

C: God is onrechtvaardig.

 

Toch begrijp ik de uitspraak ook wel heel goed. Want zeg nou zelf (andere gelijkenis): is het eerlijk (rechtvaardig) om werknemers die een hele dag gewerkt hebben hetzelfde loon te geven dan degenen die maar een paar uur gewerkt hebben?

Nee, eerlijk niet, genadig wel!

 

Een paar maanden geleden besloot ik op te geven voor een weekendje weg. Na flink veel gedub, dat wel. Het ging namelijk om een groepsreis en het ergste: de nachten zouden doorgebracht worden in 6-persoons-kamers. Aiai, niet fun...

 

Afgelopen weekend was het dan zover. Ik zag er naar uit en zag er tegenop en was nerveus, maar zag er toch vooral naar uit. Na twee en een half uur rijden, had ik de afstand afgelegd die ik in drie kwartier had moeten doen. File, joepie, dat begon goed. Maar gelukkig, een half uur te laat, maar veilig en al, kwam ik dan toch aan in Rivage, België. Op tijd om aan te sluiten bij de laatste groep voor de fotospeurtocht, nadat ik even mijn spullen gedropt had op de slaapzaal met *slik* 16 bedden. Ik voelde me nogal ongelukkig en vroeg me af waarom in vredesnaam ik me hiervoor had opgegeven. Toch maar even aangegeven dat ik speciaal had nagevraagd over de slaapgelegenheid en dat dit niet echt overeenkwam met wat er gezegd was. Maar ja, verder niks meer aan te doen natuurlijk.

 

Goed: op naar de speurtocht die leuk was. Eindelijk weer eens een beetje klimmen, het gevoel van vakantie, omdat er heuvels zijn. Een leuk begin, maar daar ging het allemaal niet om. Nee, het ging allemaal om de zaterdag. Na een uur of drie geslapen te hebben en me vreselijk rot gevoeld te hebben door de druk van al die mensen om me heen, was het dan eindelijk zover.

Trouwens even tussendoor: waarom zou een mens gaan douchen, zich gaan opmaken, z'n haar gaan föhnen en z'n wimpers gaan krullen omdat-ie (zij dus) een dagje gaat outdooren?! Waarom gaat de eerste wekker al om kwart voor 8 als het ontbijt pas om 9 uur is en waarom moet er dan al gekakeld worden en moet het licht aan? Sommige mensen zijn ondoorgrondelijk.

 

Maar daar gingen we dan: outdoor. Gezien mijn hekel aan meerijden, had ik mezelf aangeboden als chauffeur, dus mocht ik ook nog een beetje bergrijden. Het was niet echt echt (Manna houdt van haarspelbochten rijden enzo), maar het riep in elk geval de herinnering op.

Het werd een superdag die begon met een stukje lopen door een tunnel van 450 meter die compleet donker was. Alleen jammer van de zaklantaarns. Daarna begonnen we met klimmen, gezekerd en al. We gingen over een stapbrug waar de zekertouwen zo hoog zaten dat ik niet meer kon staan en m'n korte benen weer eens zat te verfoeien, maar goed: ons is niet voor één gat te vangen: het eerste stukje trekken met m'n armen ging ook. Meer klimmen en klauteren, lopen over een touw terwijl je ook met je armen een touw vasthoudt. Nog meer klimmen. (Het lijkt saai te worden, dat was het niet.) Op een gegeven moment was er de keuze tussen de 'gewone' route en de 'die hard'-route en eigenlijk werd ik gesommerd te gewone route te nemen, maar na de gids lief aangekeken te hebben en wat hulp van degene die voor mij ging dat ik totaal geen angst had, mocht ik toch. Yes!

 

Na de lunch gingen we een klimmuur doen, geen gewone muur natuurlijk, maar een rots. Ik heb een tijdje zitten kijken en twijfelen of ik de moeilijkste baan zou doen. Ik wilde heel graag, maar was bang dat mijn lenigheid niet genoeg zou compenseren voor mijn kleinzijn en ik het eerste stuk waar de steunen toch wel erg ver uit elkaar zaten, niet door zou komen. Dat zou toch een beetje als een afgang voelen, maar toen mijn kans om het te proberen er ineens toch was, ben ik gegaan en ben als enige vrouw helemaal boven gekomen (er was ook maar één man die het gelukt was), dus voelde ik me toch wel een klein beetje trots.

 

 

 

En daarna was het dan echt de beurt aan de tokkelbaan: een kabelbaan af die begon met een vrije val, 60 meter diep was en 175 meter lang, waar je met een snelheid van zo'n 80 km/h overheen zou gaan. Van tevoren wist ik al: alles is leuk, maar de tokkelbaan: hmmm... Toen ik dus de vraag kreeg of ik meeging, was ik wel duidelijk dat ik mee naar boven wilde, maar gaf meteen aan dat ik nog niet wist of ik glijdend of lopend weer naar beneden zou gaan. En toen bleek mijn lef van de voorgaande activiteiten ineens een nadeel te hebben. Ik kreeg de reactie: jij?! maar jij durft toch alles?? Hmmm...

Eerst maar naar boven dan via een leuke (jawel) klimroute. Bovengekomen vond ik de aanblik van de baan toch niet heel prettig en werd al draaierig en misselijk bij alleen het zien gaan van een ander. Op veilige afstand waar ik niks meer kon zien, enkel gegil kon horen ben ik dus blijven twijfelen. Om uiteindelijk (na wat peptalk) toch te besluiten dat het geen kwaad kon om op het plateautje te gaan staan en me daarna vast te laten maken. Benen over de rand, zitten, armen zo vasthouden, nog een keer de instructies. En toen ineens zei ze: toe maar, je mag. En tja, toen zat ik daar. Ik heb nog een keer omgekeken, kreeg applaus zonder iets gedaan te hebben en vond toen toch dat ik iets moest doen. En het was gaaaaaaaaaaaaaf. Ik kon nauwelijk nog op m'n benen staan, laat staan logisch nadenken hoe ik mezelf ook alweer los kon koppelen, maar ik was er en het was gelukt! Sterker nog: ik wou nog een keer. Maar ja, dat kon niet. Wel was er nog tijd voor een laatste klimroute (na een paar minuten hielden m'n benen toch weer op met trillen). Dit keer met een kleinere groep, alleen de mensen die echt wilden, dus ook meer uitdaging. Zo jammer dat het tijd was om terug te gaan door de 450 meter lange tunnel die ineens afknapperig verlicht was.

 

Ik was moe, maar erg voldaan en je zou denken dat dat lekker slaapt, maar echt niet. Dacht ik de eerste nacht dat het de tweede nacht niet slechter kon gaan: ik had het mis, het kon wel slechter. Er konden mensen gaan snurken en er kon iemand in haar slaap nog een keer van de tokkelbaan gaan en mij de stuipen op het lijf jagen door te gillen. Erg gelukkig was ik dat het eindelijk licht begon te worden en heerlijk weer was. Met korte mouwen en een te warme spijkerbroek hielden we bijbelstudie in de tuin en daarna gingen we nog een wandeling maken. Hij zou ruim twee uur duren. Toen mijn groep binnen een uur terug was, kregen we te horen dat we dan verkeerd gelopen waren, wat onmogelijk was, want we hadden alle foto's gezien. Beetje jammer, maar ach.

 

Het klinkt als een geweldig weekend, niet? En dan heb ik het leukste nog niet eens verteld. Het leukste was namelijk dat ik dit logje ook geheel in de wij-stijl had kunnen schrijven en we tussen alle activiteiten door nog wel eens een gaatje konden vinden om er even met z'n tweeën vandoor te gaan om lekker te kletsen (enzo). Hij heet ... euhhh nee, dat ga ik natuurlijk niet vertellen. Hij is leuk, lief, sociaal en intelligent en voldoet aan bijna alle eisen van dit logje. Ja, hij heeft ook haar! Sinds twee weken mag ik hem mijn vriend noemen, voor mijn gevoel is dat al veel langer.  

 

Het was een superweekend! Het is ons gelukt om samen te navigeren tijdens de speurtocht, zonder onenigheid. We hebben elkaar aangemoedigd tijdens de activiteiten en gewoon genoten van alles. Oh en hij heeft me geleerd te TomTom-rijden. De heenweg ging het allemaal nog goed. Geen TweeTom, maar een routebeschrijving. Tot in Luik ineens de borden Luxembourg verdwenen waren. Zomaar ineens kon je alleen maar kiezen tussen Huy en iets van Centre. Dus werd Tom er bijgehaald, maar ik had niet veel geduld met Tom (hij denkt nogal langzaam), was weer op goed geluk gaan rijden en had de juiste borden teruggevonden toen Tom ook uitgedacht was. Maar op de terugweg toen Tom al vanaf het begin op de ruit geïnstalleerd was, zei hij dat ik rechts moest, Luik in. Mijn navigator op de bijrijdersstoel zei dus ook: rechts. Iets in mij zei dat het een stuk logischer was om het bord links Maastricht te volgen en toch, om duistere redenen ging ik rechts. En toen mocht ik de stad door en raakte volledig in de war door Tom die mij de ene kant op stuurde en de borden Toutes Directions die de andere kant op wezen, gecombineerd met de niet geheel duidelijke, Belgische wegaanlegmethoden. Echt vertrouwen doe ik DubbelTom dus nog steeds niet, maar dom dat ding volgen en een bord negeren, is blijkbaar heel snel geleerd.

 

Hoe dan ook, de conclusie blijft: het was een superweekend!
Jullie ook een leuk weekend gehad?

Vandaag kom ik even de bloemetjes online zetten, want gelukkig ben ik dit keer niet zoals vorig jaar vergeten dat het mijn logverjaardag is. Vier jaar geleden is het alweer dat ik hier begon. Wat lijkt dat enorm lang geleden! Ja, het is nog steeds erg stil hier. Met mij gaat het juist heel goed, alleen met mijn loginspiratie en de tijd die ik daarvoor vrij maak helaas niet. Maar vandaag dus toch een klein feestje!

 

De bloemetjes hieronder heb ik vanmiddag gekocht voor op mijn balkon en die passen mooi bij deze verjaardag. Ze staan in een paraplu ja. Ik was een tas of doos of iets dergelijks vergeten mee te nemen en had geen zin om twee keer de trappen op en neer te lopen. En zo vond mijn soms toch wel creatieve geest een nieuwe toepassing voor een paraplu.

 

 

Bijbellezen kan op twee manieren, zie het als een puzzel:

Je kunt kijken naar het grote geheel en zo de stukjes proberen in te passen.

Je kan ook een enkel stukje pakken en verwoed zoeken wat hiervan de exacte plek is, zonder naar het grote geheel te kijken.

 

Ik heb een derde manier gevonden...

Ik heb het idee dat mensen mij steeds weer een omschrijving geven van de afbeelding. Vervolgens vind ik puzzelstukjes in de bijbel, maar kan deze met geen mogelijkheid terugvinden in de afbeelding. En dat geldt dan helaas niet voor één stukje. Nee, het is meer alsof ik een afbeelding heb gekregen waar geen lucht in voorkomt, terwijl ik elke keer dat ik de bijbel lees luchtstukjes vind.

 

 

Jezus staat aan je deur. Hij klopt aan, wil graag binnenkomen, maar jij hebt het initiatief: er zit alleen een deurknop aan de binnenkant van de deur en Jezus zal nooit inbreken. Een mooi en rustgevend beeld met natuurlijk allerlei mogelijke reacties van jouw kant. Misschien gooi je meteen de deur wagenwijd open. Misschien hou je juist zoveel mogelijk afstand waardoor je het kloppen niet eens hoort.

 

Toen ik er weer eens over nadacht, kreeg ik het gevoel dat iemand anders mijn deur maar vast opengebroken had en als ik dan probeerde om 'm weer dicht te krijgen, dan kreeg ik te horen dat-ie absoluut open moest blijven, want anders zou mijn huis in vlammen opgaan. Bovendien moest ik wel zorgen dat mijn huis altijd netjes opgeruimd was, want anders zou het alsnog niet best zijn. Als het niet over die boeg werd gegooid, dan was er nog de optie om mij bang te maken door te beweren dat er helemaal geen knop aan de binnenkant van de deur zit, enkel juist aan de buitenkant.

---

Voor iemand zich zorgen gaat maken: het gaat best goed met mij. Ik heb alleen afgelopen week weer eens geprobeerd om bijbel te lezen en was gisteren bij het Alpha-weekend. Ik heb het supergezellig gehad gisteren, gelachen en genoten. Maar ja, mijn geloofsvragen die blijven... Soms word ik er moedeloos van; er lijkt wat dat betreft nooit echt iets te veranderen.

In mijn gemeente staat op het podium zo'n groot houten kruis. Als je er over nadenkt best vreemd om regelmatig naar zo'n martelwerktuig te kijken, maar in de praktijk denk je er zelden over na en wen je er aan. Sommige mensen dragen een kruisje als sierraad. Ook wel bijzonder als je er over nadenkt...

 

Onze spreker afgelopen zondag vertelde weer eens het zo bekend klinkende verhaal wijzend op het kruis.

Het klinkt voor mij zo bekend, omdat ik het al zo vaak gehoord heb. Zo vaak dat zelfs mijn kritische gedachten er overheen stapten en geen vagen meer stelden. Maar dit keer was ik echt wakker en vroeg me af: is dat zo?

 

Een paar weken geleden legde een andere spreker nog eens uit wat zonde is.  

Stel je een schaal van 0 tot 100 voor waarop je liefde afmeet. God is 100% liefde. Waar zou een seriemoordenaar zitten? 15% ofzo? Waar zou je moeder Theresa scoren? 90% misschien? Hoeveel scoor je dan zelf? Ik vind dat nog een lastige vraag, maar weet wel dat ik geen 100% scoor. Dat hiaat tussen je score en de 100%, dat heet nou zonde, aldus onze spreker - een kloof tussen jou en God.

 

Ik vond het een mooie uitleg. Ik begreep het en kon ook wel invoelen dat hier een probleem ligt. Maar is dat probleem zo groot dat ik daarvoor de kruisiging verdiend heb, één van de wreedste doodstraffen? Zou dat rechtvaardig zijn?

Hoewel mijn christelijke opvoeding onmiddellijk JA antwoordt, zegt mijn kritische (afgedwaalde?) verstand NEE.

Het was een uur of twee, maar ze was klaarwakker. Ondanks haar gebrek aan slaperigheid lag ze wel lekker warm in bed en voelde zich zo fijn sterk en misschien zelfs wel gelukkig.

 

Ze dacht terug aan een gesprek eerder in de week. Een kennis had haar vol overgave en overtuiging verteld dat ze op haar 40e getrouwd was en als maagd het huwelijk in was gegaan. Je moet het maar kunnen... Ja, seks is tegenwoordig een consumptie-artikel geworden, maar zo wilde zij er niet mee omgaan.

Wijzelijk had ze haar mond gehouden en geen weerwoord gegeven. Het onderwerp was hierop gekomen doordat ze had gezegd dat ze het niet eerlijk vond dat je als je geen relatie hebt, ook nog eens geen seks mag, als je tenminste een goed christen wilt zijn.

Hieraan terugdenkend vroeg ze zich weer af wat het dan betekent dat je vrij bent. Wat is die vrijheid als je uiteindelijk toch niet zelf mag kiezen? Of mag je wel kiezen maar word je dan wel gestraft met de hel? Als regels er zijn om je te beschermen, waar beschermt deze 'geen seks'-regel je dan tegen? Ja, tegen enge ziektes en kinderen die in nare omstandigheden moeten opgroeien. Maar daar zijn natuurlijk ook andere middelen tegen. Tegen te vroeg seks en spijt. Maar ook dat was in haar geval niet van toepassing.

Ze kwam er niet uit... In elk geval strookte de straf met de hel niet met het beeld van een liefdevolle God.

 

Ze dacht aan hoe ze hem had leren kennen. Hij had haar ontdekt op een datingsite en was nogal dol op chatten. Het irriteerde haar dat ze niet online kon komen zonder dat hij haar meteen in de smiezen had. Toch sprak ze met hem af. Hij was vriendelijk, geïnteresseerd, grappig, respectvol en niet te vergeten: hij zag er goed uit. Maar ze vond dat hij niet bij haar paste. Hij had soortgelijke ideeën. Toch nam ze hem mee naar huis.

Seks zonder relatie, zonder verwachtingen en ze vond het heerlijk. Misschien had ze zich schuldig moeten voelen, maar tegenover wie en waarover? Wat was dan het vreselijke dat ze gedaan had? Na die afspraak die de enige had zullen zijn, spraken ze opnieuw af en nog eens en nog eens. Ze ging hem alleen maar leuker vinden en vroeg zich af of ze misschien toch bij elkaar zouden kunnen passen. Wat was het eigenlijk dat haar het idee gaf dat het niet zou werken? Als het zijn tegengestelde persoonlijkheid was, zou dat dan niet juist wel heel goed kunnen passen? Nee, dat was niet het belangrijkste. Hij wilde heel graag eigen kinderen en had nogal conservatieve ideeën over wie daarvoor zou moeten zorgen en hoe in z'n algemeenheid de taak- en rolverdeling zou zijn. Zijn toekomstideeën leken echt niet te verenigen met de hare. Uiteindelijk was zij het die hem hier rechtstreeks over aansprak. Hij begreep haar wel, maar wilde zijn dromen niet opgeven. Het zou echt niet gaan werken. Toch werd er geen echte beslissing genomen. Een week later sprak ze hem weer, via de chat dit keer en dit keer was hij het die het initiatief nam. Het zou beter zijn als ze allebei verder zouden kijken naar iemand anders en het idee van een relatie samen echt los zouden laten. Ze voelde zich verdrietig en alleen en wilde hem zien. En zo gebeurde, het voelde als de laatste keer. Zij huilde, hij troostte haar en sprak haar moed in door haar te vertellen hoe een geweldige vrouw ze was, hoeveel leuke kanten ze had. Ze hoefde enkel daar zelf meer van bewust te zijn. Ze moest niet alleen blijven, dat zou zonde zijn.

 

Door hem had ze weer ervaren hoe heerlijk seks is. Hoe je lichaam, maar ook je geest daar schijnbaar naar verlangt, zelfs als je dat niet rechtstreeks door hebt. Hoe goed je je achteraf voelt, sterk en vol zelfvertrouwen en hoop voor de toekomst. Hoe het helpt om positief te denken en alle gedoe gewoon even te vergeten. Het geeft je energie, werkt net als sport, maar dan beter.

Meer nog dan dat had hij haar ervan bewust gemaakt hoezeer ze geborgenheid gemist had. Gewoon een arm om je heen in de nacht, de rust en ontspanning die daar vanuit gaat. Niet alleen hoeven slapen. Wakker worden terwijl er iemand naast je ligt.

 

Ja, ze kende de oordelen heus wel, maar het was niet egoïstisch geweest, niet vanuit hem, ook niet vanuit haar. Het was geen seks als consumptie-artikel. Ze hadden elkaar altijd gerespecteerd en rekening gehouden met de ander. Ze waren in de loop van de tijd steeds meer om elkaar gaan geven en hadden ook veel gepraat.

 

Die laatste keer was nu een week geleden.

Ze strekte haar hand uit om zijn warmte te voelen. Ze wist dat zijn hand zou reageren op haar aanraking, ookal sliep hij wel. Ze voelde zich gelukkig.

 

Dit is de voicemail van Manna. Ik ben er even niet. Mocht je iets kwijt willen, schrijf het dan na de piep.

 

 

Ja, het is stil hier. Ik heb even niet zo'n zin om te schrijven, vind het ook lastig/jammer dat de mensen met wie ik voor m'n gevoel samen logde bijna allemaal gestopt zijn. Loggen is daardoor anders geworden. Soms zit ik wel met iets in m'n hoofd waar ik een logje over wil schrijven, maar als het er dan niet direct van komt, verdwijnt het ook weer uit m'n gedachten.

In elk geval gaat het wel behoorlijk goed, met ups en soms diepe downs, dat wel.

 

Vandaag heb ik op een conferentie geholpen in de catering. Van de toespraken heb ik weinig gehoord, maar ik heb nog wel aardig wat meegekregen van de muziek, wat ik zoals waarschijnlijk verwacht, heel fijn vond. Rolof Mulder was er van Wereld van Verschil. Hij zong onder andere onderstaand nummer. Die wil ik nog graag even met jullie delen.

 

 

 

Komt-ie: *pieeeep*

Het doet zo'n pijn en het voelt zo oneerlijk. Ik vraag me voor de zoveelste keer af wat ik verkeerd heb gedaan. Probeer me de woorden goed te herinneren, zonder ze te verdraaien door mijn eigen negatieve gedachten. Was de boodschap nu vooral dat ik niet meer nodig ben? Dat ik te veel ben? Te rechtlijnig? Te moeilijk? Het is allemaal wel voorbij gekomen. De manier waarop ik nog steeds in de knoop kan zitten met mijn geloof, dat was ook wel een punt. Net als dat ik me nog steeds regelmatig eenzaam voel en wat ik daar dan mee doe. Ik vraag me af of die verwijten terecht zijn. Vecht ik dan werkelijk nog steeds niet hard genoeg? Ben ik niet genoeg veranderd? Ben ik niet leuk zoals ik nu al ben?

 

Waarom gebeurt dit steeds weer? Als het niet aan mij ligt, hoe komt het dan dat mensen mij ineens niet meer zien zitten? En waar moet ik het vertrouwen vandaan halen om toch weer opnieuw te beginnen met andere mensen? Ik mag dus niet klagen omdat ik geen gezin en ook geen broers en zussen heb, maar dat vrienden voor mij daardoor nog belangrijker zijn, dat is toch mijn probleem als de ander weer wel voor zijn gezin en familie kiest en mij dus dumpt. Het contact met de kinderen ben ik op deze manier ook kwijt, zonder de kans gehad te hebben afscheid te nemen, terwijl ik ze juist steeds meer begon te waarderen. Ik mag meegenieten van de kinderen van anderen, voor zolang het duurt en dan ineens, voor mij als een donderslag bij heldere hemel, is het weer voorbij en moet ik daar dus maar mee om kunnen gaan.

Ik had jullie willen vertellen over het Alpha-weekend waar ik vrijdag en gisteren geweest ben, omdat ik gevraagd was in te vallen bij de muziek, dat ik dus zelfs een nachtje ben blijven slapen en 'mijn' lied nog heb gezongen voor een groep die ik nauwelijks kende. Ik was wel een beetje trots op mezelf dat het me ondanks moeite wel gelukt is.

Mijn psycholoog probeert me te leren niet te hoge eisen te stellen aan mezelf en om ook eens trots en tevreden te zijn. Maar nu, nu vraag ik me af of ze wel gelijk heeft, misschien moet ik juist nog wel hogere eisen aan mezelf stellen, moet ik meer zijn zoals anderen om geaccepteerd te blijven en meer dingen kunnen die anderen kunnen of tenminste: doen alsof. Ik zou dan leven in een leugen ja, want ik zou nooit mogen zijn wie ik ben, maar hoeveel zou mij dat uitmaken als ik dan wel geaccepteerd zou worden en blijven? Misschien klink ik oneerlijk tegenover de vrienden die me wel trouw blijven. Ja, dat is wel zo, maar toch... mijn wantrouwen groeit weer. Toch weet ik dat ik mezelf uiteindelijk weer opnieuw zal geven met de kans weer opnieuw teleurgesteld te worden. Op de een of andere manier kan ik niet anders. Maar voor nu voel ik me verslagen en zo verdrietig, verlang ik naar iemand om even vast te houden, maar die iemand is er niet en dat ik daar zo naar verlang, dat mag ik dus eigenlijk niet meer zeggen, geloof ik.

 

Eveneens op het Alpha-weekend heb ik gehoord over de muziek van Sons of Korah, vooral psalm 121 scheen erg mooi te zijn. Dit nummer heb ik vanmiddag maar even opgezocht en inderdaad: hij is heel mooi...

 

Begin oktober heb ik nog even met mijn neef gemaild (voor de langer lezenden: die neef die getrouwd is met naar mijn idee een vrouw zoals mijn ouders mij gewild hadden). Hij was enthousiast als altijd over zijn eerste kind dat bijna geboren moest worden. Nog even dan zouden ze niet meer met z'n tweeën zijn! Ik moest tegen die tijd maar op kraamvisite komen als ik dat leuk vond. Ik begon me dus alweer druk te maken en me af te vragen hoe ik dit op ging lossen. Ergens klonk het best leuk om langs te gaan en de baby te zien, maar aan de andere kant ook heel eng, moeilijk in te schatten hoe ik zou reageren. Toch had ik al wel zo ongeveer besloten wel te gaan.

Vanmorgen belde mijn vader nadat mijn tante hem gebeld had. Morgen zal de baby geboren worden. Het wordt een ingeleide bevalling. Maar het klopt niet... meer, het hartje van de baby, vier dagen voor de uitgerekende datum...
Dat klopt toch niet?! Dat hoort toch niet?! Dat kan toch niet?!

Gisteravond rond 10 uur stond ik in het donker (verrassend niet, dat het donker was?) een aardig eindje van huis bij een benzinestation om te tanken (ook een enigszins overbodige toevoeging). Een medetanker gebaarde mij - hij had het ook rustig mogen zeggen, maar zijn Nederlands was niet zo goed - dat mijn koplamp kapot was. Oeps, wat nu?

 

De eerste keer heb ik een koplamp samen met René vervangen. Daarmee heb ik de ervaring opgedaan dat niet in m'n eentje te gaan proberen. Alles onder de motorkap van een Ford Ka is namelijk nogal compact. Je moet de boel middels een kliksysteem losmaken, terwijl je daar nauwelijks bij kan en er nog minder van kan zien. En dat was bij klaarlichte dag in het zonnetje, niet in het donker met trillende vingers van de kou.

De volgende keer ben ik dus maar gewoon naar de garage gegaan. Maar goed, wat nu?  

 

Eerst maar tanken dan, want anders zou ik sowieso niet thuiskomen. Nu was ik dit keer op een bemand (nee, er waren geen vrouwen achter de balie) benzinestation en besloot daarom bij het betalen maar even om hulp te vragen. Maar nee: sorry mevrouw, wij mogen na 9 uur 's avonds niet achter de balie weg, alleen maar om naar huis te gaan - voor de veiligheid. Ik begreep het wel, maar had tegelijk het gevoel dat de regels hier nogal in de weg zaten. Ik had echt geen pistool op zak, maar ja, dat konden zij niet weten.

 

Terug in de auto probeerde ik te berekenen hoe groot de kans was dat ik politie tegen zou komen en aangezien ik die kans nogal laag inschatte, besloot ik gewoon door te rijden. Ik bedacht me nog dat ik wat extra op zou letten omdat medeweggebruikers mij vanuit hun spiegel mogelijk voor een motorrijder zouden kunnen aanzien en verder zag ik niet zo'n probleem. Ik heb nogal goede nachtogen, rijd vaak zelfs liever over wegen zonder straatlantaarns dan over die met, dus ik had echt geen last van de kleinere hoeveelheid licht voor me. Sterker nog: als ik niet zelf had gezien dat de rechter lamp echt compleet donker was, dan had ik het niet eens gemerkt.

 

Tijdens het volgende ritje van zo'n drie kwartier bedacht ik me dat ook dit eigenlijk krom is. Ik maakte me geen zorgen om mijn veiligheid, ik maakte me slechts zorgen over het tegenkomen van politie en de bijbehorende straf. Ik bereidde ook vast een verhaal voor dat ik zou afsteken, mocht ik toch aangehouden worden, want soms, wist ik ook uit ervaring zijn politieagenten gevoelig voor een goed verhaal. In de ogen van anderen zijn ze meer gevoelig voor een vriendelijk lachende vrouw, maar welke van de twee opties dat is, zal ik wel nooit weten.

 

Zonder blik- of andere schade kwam ik thuis. Vanmorgen heb ik de garage gebeld en daar ga ik nu maar even naar toe. Toch ben ik nog niet helemaal uitgedacht...

Soms zijn er regels nodig om veiligheid veilig te stellen, maar blijkbaar werken die regels alleen als je er een straf op zet als je je er niet aan houdt. Bovendien zijn er soms situaties waarin ze wel van toepassing zijn, maar niet nuttig zijn of eerlijk voelen. Mede door het lezen van het boek Dromen, durven, doen van Ben Tiggelaar (dat ik net gisteravond heb uitgelezen) vraag ik me af:

 

Zou het echt niet anders kunnen?

Een gejatte uitspraak hoor, maar ik vond 'm wel mooi, al beleef ik dit momenteel even helemaal niet.

Ik heb nogal moeite met de kou. Het idee dat de winter nu al begonnen is en dus met een beetje pech geen drie maar vijf maanden duurt, stemt mij nou niet bepaald positief. Verder is morgen mijn trouwdag, is of was, hoe moet ik het zeggen? Of het nou ook daardoor komt, waarschijnlijk wel, maar ik heb ontdekt dat de put nog steeds bestaat. En als je dat dan één keer ontdekt hebt, werken dingen die anders misschien niet zoveel uitgemaakt hadden, ook ineens tegen. Zo liggen er in de winkels al kerstspullen. Sinterklaasspullen vind ik wel prima (lekker...), maar het zien van kerstspullen, geeft me meteen een eenzaam kutgevoel van: help hoe kom ik daar dit jaar nu weer doorheen? Gelukkig ben ik niet verplicht om vakantie op te nemen, dat scheelt nog wat. Tenslotte heb ik komende week wel vakantie, genomen om een wandelvierdaagse te lopen, maar heb daar dus totaal geen zin meer in. Veel liever wil ik gewoon lekker uitslapen en vooral weinig naar buiten. Maar ja, dan voel ik me een loser en een saaie Miep, dus zit ik nu al dagen te piekeren wat ik toch moet doen en kom er maar niet uit. Ik dacht dat ik wandelen leuk vond, maar ineens is dat compleet over ofzo.

Waar ik ook over getwijfeld heb, maar ik doe het toch maar wel, is of ik onderstaand nummer online zou zetten en zo ja, of ik dat dan privé zou doen. Nou ja, uiteindelijk toch besloten om 'm gewoon openbaar te zetten. Misschien haal ik 'm er na een tijdje wel af, dat zie ik nog wel even. Het is best fijn om het nummer juist nu met morgen in het vooruitzicht te hebben. Zelf gezongen en begeleid door mijn vrienden van het Alpha-team...

 

 

Sinds enige tijd zijn mijn ouders bezig met opruimen, de zolder vooral. Op een gegeven moment vertelde m'n moeder me dat ze alle lp's weggedaan hadden. Toch niet ook die van mij?! Ja, dus, ook die van mij. Mijn moeder merkte dat ik teleurgesteld was en heeft toen mijn drie lp's terug weten te krijgen (stonden nog in een opslagruimte). Weer een flinke tijd later nam ik de lp's mee naar Mike, die als ware muziekliefhebber nog beschikt over een pick-up en over de mogelijkheid om de muziek om te zetten naar mp3. Zo kwam het dat ik vanmiddag sprookjes, kinderliedjes en d'r kan nog meer bij zat te luisteren. Erg leuk om weer te horen!

 

 

 

Sommige liedjes kan ik zo weer meezingen ('t is alleen een beetje hoog hier en daar, wat ik me niet herinnerde), andere herkende ik in eerste instantie helemaal niet zo. Zoals het liedje hieronder. Het 'ik houd niet zo van dat lawaai' wist ik zelfs nog zonder de lp aan te zetten (herkende ik vroeger dus al...), maar het liedje zelf kwam me nauwelijks bekend voor.

 

 

 

Het is een kinderliedje natuurlijk, maar hij past toch wel bij waar ik de laatste tijd mee bezig ben. Op mijn werk loopt het niet lekker, zowel door problemen binnen het bedrijf als doordat ik niet meer blij ben met deze baan. Mijn eigen taak gaat veranderen en die van mijn teamleider is veranderd, waardoor ik veel alleen zit, waar ik nogal sjachrijnig van word. Dus ben ik op zoek naar wat anders. Liefst zou ik een opleiding doen, maar dat is praktisch nogal een probleem. Een andere baan ligt niet voor het oprapen en wat wil ik dan eigenlijk voor baan? Ik maak plannen voor mijn eigen bedrijf en probeer te zoeken naar leuke, maar misschien ook nuttige vrijetijds- en geldbestedingen. Ook over m'n geloof houd ik veel vragen.

En ondertussen, zo kwam ik gisteren tijdens een gesprek achter, ben ik eigenlijk nog steeds op zoek naar hoe ik mijn leven betekenisvol maak, omdat ik het idee en gevoel houd dat mijn leven alleen, zonder relatie/gezin, minder zinvol is en ik daar dus voor probeer te compenseren door dan maar te zoeken naar onder andere een zinvolle baan. Moet zeggen dat het ook niet helpt dat de mensen om me heen allemaal wel een relatie hebben, veel ook kinderen hebben of bezig zijn die te krijgen. Daardoor word ik er steeds weer mee geconfronteerd dat mijn leven anders is en het is gemakkelijk om dat anders als minder te betitelen.

Het voelt alsof ik mezelf aan het vooruittrekken ben aan m'n eigen haren. Ik wil wel vanalles, maar het lukt niet en soms weet ik ook niet wat ik wil, behalve dan iets anders dan wat ik nu heb. Nogal vermoeiend... Dus toen ik over die 'zware koffer' in het liedje hoorde, was dat ineens heel herkenbaar. Maar ik wil het gewoon zó graag goed doen. Ik wil dat God blij met me is, ik wil trots op mezelf kunnen zijn en het liefst wil ik ook nog een beetje indruk maken op de mensen om me heen. En die eenzaamheid, die blijft aan me trekken.

 

Misschien denken jullie wel: heb je haar weer met hetzelfde verhaal. Helaas verandert niet alles zomaar. In november ga ik beginnen met groepstherapie, gericht op schema's (= vastgeroeste gedachten, ideeën en patronen), waaronder voor mij: medogenloze eisen en sociaal isolement (=je anders voelen in een groep, moeite met sociaal contact). Ik zie er tegenop, maar wil het wel echt. Ik geloof ook wel dat ik het kan, maar het zal niet zomaar alles oplossen, want een (groot?) deel blijft liggen bij mijn geloof.

Ik vind het moeilijk... Soms zou ik graag willen dat ik bepaalde keuzes opnieuw zou kunnen maken, omdat ik het dan anders zou doen. Maar ja, dat kan niet.

Even geen afsluitende vraag, maar alleen een ouderwets vertellogje.

Terwijl mijn flaporen lekker andijvie zitten te knabbelen in een kooi met vers stro en elke dag tenminste even een knuffel krijgen, denk ik nog even aan alle dieren die het niet zo best hebben getroffen. Die niet alleen op 4 oktober vergeten worden, maar ook op de andere dagen van het jaar. Een mooie gelegenheid om het bedrag van slechts € 4,50 per 3 maanden dat ik ja-ren geleden naar aanleiding van een straatactie aan de dierenbescherming ben gaan geven eens een beetje op te hogen. (Ja, dat kostenoverzicht was echt nuttig om alles weer op een rijtje te krijgen.)
Wie doet er mee?

Niet vergeten: 5 oktober vergeten-dierendag!

 

 

PS: dat overzicht zit blijkbaar nog niet helemaal goed in m'n hoofd. Die € 4,50 was het Wereld Natuur Fonds...

Hoewel ik misschien iets minder jong ben dan de doelgroep van het programma kijk ik toch nog graag naar Jong. Leuke onderwerpen, ook de eerste aflevering van het nieuwe seizoen weer:

http://player.omroep.nl/?aflID=10064826

 

Ik heb met verbazing zitten kijken... Een vrouw die er zelf voor kiest om zo radicaal moslim te worden en een niqaab te dragen zoals ze het zelf noemt. Ik ken zo'n ding als een boerka. Het is duidelijk he-le-maal haar eigen keus. Eerlijk gezegd vind ik haar wel vijandig overkomen en vind ik het in een gesprek toch echt fijn om mijn gesprekspartner te zien. Niet om daar seksuele ideeën van te krijgen, maar gewoon omdat gezichtsuitdrukking en houding heel veel zeggen. Hoeveel procent van de communicatie was ook alweer nonverbaal?

Eén van de argumenten die ik wel eens gehoord heb om de geloofwaardigheid van het christendom aan te tonen, is dat de eerste christenen daar veel voor over moesten hebben. Martelingen enzo en toch bleven ze bij hun geloof. Nou, kijk dan zo'n vrouw. Zij wordt weliswaar niet gemarteld, maar er wordt wel heel hard over haar geoordeeld, het heeft haar haar huwelijk gekost, ze moet zich aan duizend regels houden en pfff... ze heeft duidelijk veel over voor haar geloof. Dus tja, of 'veel ervoor over hebben' nou werkelijk iets zegt over objectieve geloofwaardigheid... Misschien zegt het meer over hoe sterk de persoon zelf overtuigd is van zijn/haar geloof.

 

En wat moet ik hier nu van denken... Gisteren zat ik nog even hardop te lachen om de hoofddoekjesbelasting van Geert Wilders. Gelukkig gaat dat niet gebeuren. Als de regering daarmee begint, waar eindigt het dan?  

Toch merk ik dat ik partijdig ben. Ik heb wel eens vaker gehoord over supermarkten of scholen die hoofddoekjes verbieden en eigenlijk kon ik me daar nog wel in vinden ook (als ik het durfde toegeven aan mezelf). Ik vind hoofddoekjes lelijk, maar los daarvan staan ze voor mij voor een religie waar ik toch enigszins angstig voor ben. Terecht of onterecht. Maar toen ik laatst hoorde dat op scholen in België naast hoofddoekjes ook andere religieuze uitingen verboden werden, ook kettingen met kruisjes dus, toen voelde ik toch even *au*. Hoewel ik zelf geen kruisje draag, wil ik wel graag die vrijheid hebben.

 

Die vrijheid, dat is ook precies waar Oem Imran (de vrouw in Jong) zo op hamert en aan de ene kant vind ik dat ze daar gelijk in heeft. Aan de andere kant blijft er toch iets in mij dat zich hiertegen verzet. Ik weet het niet goed.

 

Wat vinden jullie?

Er was eens ...

een tijd waarin mijn bank mij elke week een afschrift stuurde en ik dat ook elke week even controleerde. Die tijd is al enige tijd verleden tijd...

Sinds kort stuurt mijn bank mij helemaal geen afschriften meer, omdat ik internetbankieren heb en controleren... dat doe ik al lang niet meer. Niet omdat ik het niet nodig vind, maar omdat het zo'n gedoe is om van een hele maand ineens zo'n afschrift langs te lopen.

 

Mede daarom stond er al heel lang op mijn todo-list: kostenoverzicht maken. Iets wat ik steeds maar uitstelde, want het is zo confronterend. Nu kijk ik de laatste weken op tv naar Een dubbeltje op z'n kant, een programma waarin mensen met schulden hulp krijgen, en dat stimuleerde mij dan toch eindelijk dat overzicht eens te maken. Niet omdat ik zoveel schulden heb, sterker nog, ik leef in de luxe positie zonder schulden en met een leuk saldo op mijn spaarrekening, maar wel omdat ik ontdekte dat ik ook het antwoord op sommige vragen in het programma schuldig moet blijven. Hoeveel pin ik per maand? Wat kost mijn auto per maand? Dat soort dingen. Dus gisteravond ben ik er dan echt aan begonnen en zonet heb ik het afgemaakt. Alle af- en bijschrijvingen van een heel jaar gedownload en deze verdeeld in categorieën: supermarkt/eten, drogist (incl. kapper enzo), vaste lasten, sparen, giften, hobby/vrije tijd, abonnementen, auto, huisdieren, kleding, klussen/huis, de onmisbare categorie 'overige' en de leuke categorie 'bij'.

Ik heb er wel weer wat van geleerd. Zo ben ik er achter dat ik nog steeds mijn reiskostenvergoeding niet gekregen heb, waarvoor ik de declaratie al zo'n drie maanden geleden gedaan heb. Dinsdag maar eens achteraan. Verder heb ik ontdekt dat mensen die ik iets voorschiet dat ook daadwerkelijk terugbetalen en dat er soms heel gezellige opmerkingen in de omschrijving staan.

Maar zonder gekheid: ik weet nu eindelijk hoeveel ik gemiddeld per maand besteed en dat kan best nuttig zijn. Mijn strategie tot nu toe was namelijk gewoon mijn inkomen binnen laten komen op deze rekening en bijstorten vanaf mijn zakelijke rekening als ik rood dreigde te gaan staan, wat overbleef, stortte ik naar m'n spaarrekening. Op die manier heb je dus geen inzicht in hoeveel je eigenlijk per maand uitgeeft.

Blijft over mijn vraag: is dit normaal? Is het normaal om een ruime 100 Euro per maand aan kleding/schoenen enzo te besteden of moet dat minder? En de beruchte supermarkt, mag ik daar echt 120 Euro per maand kwijt zijn (oke, inclusief af en toe Chinees halen en een beetje vertekend door mijn wandelhobby waarvoor ik met een regelmaat bijpin bij de supermarkt)? Mijn huisdieren daarentegen kosten maar 35 Euro per maand en da's dus inclusief dierenarts. Zulke waardevolle dieren, zo goedkoop. Tja, en de grootste klap zijn natuurlijk de vaste lasten, maar dat wist ik. Ik zou gemakkelijk kunnen besparen op mijn huur bijvoorbeeld. Mijn woningcorporatie wil namelijk 70 Euro per maand hebben voor de stadsverwarming en ze kunnen me niet eens vertellen waarom het ding het niet doet. De laatste tijd sleep ik 's avonds regelmatig mijn dekbed naar de bank, omdat ik het zo koud heb. Er zijn werkzaamheden geweest, maar die zouden klaar moeten zijn en ontluchten (ze leveren niet eens zo'n sleuteltje bij het huis) hielp niks. Ja, hier ga ik morgen weer over bellen... Maar dit wilde ik dus niet vertellen in dit logje en nu heeft mijn geniepige verstand toch weer kans gezien deze frustratie er in te verwerken. Terug naar het onderwerp... en nee, geniepig verstand, het verhaal over de overstap van de ene naar de andere energieleverancier en alle bijbehorende frustratie en het feit dat het na driekwart jaar nog niet geregeld is en dat ze nu zelfs dreigden om je af te sluiten, dat past hier echt niet bij.

 

Ik zal jullie niet gaan vragen hoeveel jullie uitgeven aan categorieën als eten en kleding, hoewel ik dat best graag wil weten...

Wat ik wel durf te vragen:

Voor een keertje maar over de snelweg naar huis. Meestal vind ik die gezellige groene bomen op de 80-kilometerwegen leuker, maar nu wou ik alleen maar hard rijden. 120 bleek niks, maar er was te veel verkeer om veel harder te gaan en bovendien zou ik het mezelf niet vergeven als ik ook nog een bekeuring zou krijgen. Dan was er natuurlijk weer zo'n sukkelige klootzak die z'n auto er even tussen moest drukken. IK rijd hier, wacht op je beurt.

De radio op 10 en hopen op een zo onchristelijk mogelijk nummer of in elk geval zo'n nummer waar christenen allerlei problemen om maken die ik niet zo begrijp. Iets als Hotel California ofzo. Helaas kwam er niks beters dan The boy does nothing voorbij.

De vriendelijke zon van vanmorgen was achter allerlei donkere wolken verdwenen waar ik erg blij mee was. Het paste wel bij mijn stemmingsverandering. Het liefst wil ik nu stortbuien en onweer en dan op blote voeten naar buiten en hopen dat ik ziek word. Het zal wel weer voorbijtrekken.

Eigenlijk drink ik na de dienst altijd thee met zo'n lekker koekje er bij. Vandaag drink ik thuis thee met mijn middageten er bij bestaande uit een reep chocola. Misschien dat dat helpt om de woede van binnen een beetje te temperen.

 

Vandaag was het startzondag, de opening van het nieuwe seizoen waarna alle activiteiten weer beginnen. Het leek me wel leuk, vooral de picknick na afloop. Ik hoopte weer wat nieuwe mensen te leren kennen. Vanmorgen toen mijn wekker ging, was ik alleen wel erg moe. Als ik toen vrij had kunnen kiezen, was ik niet gegaan, maar ik had beloofd appeltaart te bakken en moest dat ding dus afgeven. Even beraamde ik nog het plan dan alleen voor de picknick te gaan, maar ik schoof het plan terzijde, aangezien het lastig bepalen is hoe laat de dienst afgelopen is en ach, ik zou vanmiddag wel wat uitrusten. Was ik nou maar bij mijn plan gebleven...

In elk geval was dit voorlopig mijn laatste dienst, over 2 1/2 maand ga ik wel eens weer, als men klaar is met dit thema.

De tien geboden.

 

 

 

Onze spreker had even het plan gehad ze vanuit de zaal te laten opnoemen, maar hij vroeg zich af of dat niet teveel tijd zou kosten. Daarom ging hij ze maar voorlezen. Dat maakte alle herinneringen volledig levend. Elke zondag weer. Ik zag mezelf gewoon weer zitten met dat bijbeltje van toen. En die tien geboden hoef je me niet voor te lezen, ik kan ze zo opdreunen, in de statenvertaling.

De woede over die oneerlijke God die de ongerechtigheid van de vaderen bezoekt aan de kinderen tot in het derde en vierde geslacht van hen die mij haten. Ookal doet hij ook barmhartigheid aan duizenden van hen die mij liefhebben _en mijn geboden onderhouden_.

Dan mijn gedachten bij: eer uw vader en uw moeder opdat uw dagen verlengd worden in het land dat de Heere uw God u geven zal. Ik heb jaren gedacht dat je dus gehoorzaam moest zijn aan je ouders, om daarmee een langer leven in de hemel te verdienen. En nou ja, ik maakte er nog wel eens een potje van, niet in de laatste plaats op zondag in de dienst.

Of deze: zes dagen zult gij arbeiden en al uw werk doen, maar de zevende dag is de sabbatdag, dan zult gij geen werk doen, gij, noch uw zoon, noch uw dochter, noch uw dienstknecht, noch uw dienstmaagd, noch uw os, noch uw ezel, noch de vreemdeling die in uw poorten is. Dat de zondag de eerste dag is en niet de zevende, dat viel me toen niet zo op. Ik was teveel geïndoctrineerd met het feit dat de zondag in de plaats van de sabbat is gekomen. Wel viel me op dat hier dus stond dat ik al dat rothuiswerk op mijn fijne zaterdag moest doen, om me vervolgens die hele kutzondag te vervelen.

 

Ik denk dat mijn reserves hiermee wel helemaal op waren, want alles viel mij op en ik maakte me alleen maar kwader. Over het feit dat onze spreker het lef had om te zeggen dat bijbelteksten memoreren (uit je hoofd leren) goed is bijvoorbeeld.

Hij had het over goede herinneringen aan bijbellezen en zondagschool. Ja, dat is voor de beter bedeelde kinderen, zondagschool, dat had ik echt niet. Hij vertelde dat het een eigenschap van God is die wij mensen ook hebben, om jezelf te laten horen en maakte er een grapje van door te vertellen over de maaltijden in zijn gezin waarbij soms iedereen tegelijk wat wil vertellen. Ja, dat is voor de beter bedeelde mensen, tijdens mijn maaltijden is het gewoon stil, tenzij ik de tv aan zet.

Hij begon weer over het huwelijk, dat was niet de eerste keer dat dat genoemd werd tijdens de dienst. Alsof iedereen maar een huwelijk heeft. Wel vijf keer bidden voor of praten over de mensen met een relatie en niet één keer denken aan degenen die alles alleen moeten redden.

Hij vertelde over hoe hij vindt dat God tot je kan spreken, dat dat zelfs kan met briefjes uit de hemel, want de bijbel is een brief uit de hemel, die moest je maar veel lezen. Daardoor hoef je je sommige dingen ook niet af te vragen of God die van je wil, want dat staat gewoon in de bijbel, zoals dat je je samenkomsten niet moet verzaken. Dat-ie zelfs die tekst nog van stal haalde... Volgens mij is het juist heel zinvol om na te denken of je wel naar een dienst moet gaan en is het echt niet vanzelfsprekend dat het goed is om daar te zijn.

En dan vertelde hij nog iets over zijn zoon. Hij had hem gevraagd wat hij dacht dat God van hem wilde. Het verhaal op zich irriteerde me al, want hij vond het blijkbaar te persoonlijk om te vertellen wat zijn zoon echt voor antwoord gegeven had, maar vertelde alleen de vijf bronnen die hij er uitgevist had. Een abstract verhaal en een analyse dus. Pfff, vertel dan het hele verhaal niet. Eén van de vijf bronnen die hij er uit viste was dat iets wat God zegt in overeenstemming is met wat je ouders zeggen. Nu ben ik gelukkig geen kind meer, dus zal het voor mij wel een beetje anders zijn dan voor een kind van 10, maar toch deed het me denken aan afgelopen vrijdag toen mijn moeder bij mij bleef eten en na afloop vroeg waarom ik geen bijbel las, want dat hadden m'n ouders me toch zo geleerd. Ja, jammer dan, ze hebben me wel meer dingen geleerd waar ik het niet mee eens ben.

Ook vond hij dat je niet zomaar allerlei taken moet oppakken, omdat dat 'vanzelfsprekend' is. Nee, het is belangrijk dat God tegen je gesproken heeft, al hoeft dat dus niet met iets speciaals als een stem uit de hemel. Tja, als ik zo moet beginnen, dan durf ik niks meer aan te pakken. Dan kan ik dus zelfs niet enthousiast aanbieden om appeltaart te bakken, al moet ik toegeven dat ik dat, achteraf gezien, inderdaad beter niet had kunnen doen.

 

Deze spreker heeft me al vaker geïrriteerd. Zijn gave schijnt 'onderwijs' te zijn, maar voor mij voelt het als veel gezwaai met bijbelteksten. Hij zou zo aan de slag kunnen in een reformatorische kerk en ik hoef hem voorlopig echt niet meer te horen. Heerlijk, ik ben vrij, ik hoef niet naar de kerk en daar verandert hij niks aan met zijn verhaal over niet verzaken van samenkomsten.

Om het af te maken, zei degene die de muziek leidde na dit hele verhaal dat hij maar even een selectie zou maken uit de liederen die ze van plan waren te zingen, omdat het anders zo laat werd. Had dan die preek overgeslagen! Liederen dragen tenminste iets bij, die zijn zacht door de melodie en je kan er aan meedoen, zo anders dan zo'n monotone mannenstem die je terugplaatst in het verleden en je denkt te kunnen vertellen wat je moet doen.

 

Ondertussen is mijn woede een beetje afgezakt en ben ik vooral eindeloos moe en heel verdrietig, en ik voel me alleen, wou dat er hier iemand (een man natuurlijk) was om te knuffelen, maar ja, helaas. Ik durf bijna niet te hopen dat ik dat nog een keer weer krijg.

 

Wat hebben jullie gedaan vanmorgen?

Vanmorgen hadden we een goede spreker. Zo één met een gestructureerd verhaal dat echt ergens over ging. Over geloofszekerheid in dit geval. Hij begon met de vraag:  

 

Geloof je dat je in de hemel komt als je vandaag zou sterven?

 

Mijn gedachten dwaalden naar gisteravond, maar om mijn gedachten van gisteravond een beetje te begrijpen zal ik nog even iets over een wat langere periode vertellen. De Turkse medewoners van mijn flat zitten tegenwoordig vaak op het grasveld voor de flat. Op zich geen probleem natuurlijk. Enige is dat ze dat vooral 's avonds doen en er gerust tot een uur of 2 blijven zitten. En dat niet af en toe, maar al weken elke avond. Nu ben ik, zoals jullie wel weten, niet iemand om vroeg naar bed te gaan, maar ik vind het toch wel lekker om de keuze te hebben en sowieso vind ik het fijn als het op een gegeven moment rustig is.

Gistermiddag ben ik wezen wandelen, 'even' 15 km, dacht ik, maar man, ik was helemaal af toen ik thuiskwam. Begon me daarmee toch af te vragen of ik me wel zo aanstel de laatste tijd met mijn klacht dat ik zo moe ben. Daarom ging ik me om 10 uur klaarmaken om naar bed te gaan. Maar zover was ik nog niet eens, toen ik me een hoedje (laat ik het eens netjes formuleren) schrok door een enorm kabaal van beneden. Even vanaf het balkon kijken wat er aan de hand was dan maar... Het bleek een autoradio te zijn die zijn geluid door de omgeving verspreidde middels een openstaand portier. De vrolijke luisteraars waren aan het dansen. In mijn gedachten (ja, we zijn weer aangekomen bij mijn gedachten waar ik vanmorgen aan terugdacht) had ik een auto met zo'n metalen frame aan de voorkant en reed met volle vaart in op die auto en het portier er af. Dat zou ze leren... Over ongerechtigheid verdragen gesproken... Twee uur later (toen ik dus nog steeds klaarwakker was) liep ik inwendig die rotkinderen te verwensen en zeker ook die ouders die niet weten wat opvoeden is. Het ene kind in een winkelwagentje, een paar anderen rennend duwen en dat over een tegelstraat met bijbehorend gegil om ondertussen dus 12 uur 's nachts. Nog eens anderhalf uur later was het eindelijk rustig en kon ik slapen.

Is het dan werkelijk mijn opdracht om dit maar over me heen te laten komen en te accepteren dat ik dus geen rust krijg in m'n eigen huis? NEE, schreeuwt het in mij. Ik vind zelfs dat zij zich moeten aanpassen en niet zo moeten klieken door met z'n allen bij elkaar te gaan wonen. Ik vind dat de ouders verplicht een opvoedcursus moeten volgen om te leren wat (hier) normaal is en ik vind dat ze Nederlands moeten leren en dat ook verplicht moeten zijn buitenshuis te spreken, ook met elkaar. Zo! Ja, zo onverdraagzaam ben ik en ja, ik discrimineer. Maar het is dan ook niet de eerste keer dat ik in een dergelijke wijk woon en mijn ervaring is alledrie de keren dezelfde.

Maar ja, ondanks mijn boosheid, weet ik wel dat dat niet de manier is om iets voor elkaar te krijgen, dus ben ik al weken geleden toen het probleem begon een keer na 1 uur 's nachts naar ze toegelopen om te vragen of dit misschien anders kon en aan te geven dat ik zo niet kon slapen. Helaas, daar hadden ze geen boodschap aan. Een volgende keer heb ik de politie gebeld, maar zelfs nadat die langsgeweest was, duurde het nog ruim een kwartier voor er opgebroken werd. Daarna is het een tijdje wat rustiger geweest doordat veel van hen met vakantie waren en had ik zelf vakantie, maar nu keert het probleem dus in volle hevigheid terug. En ik weet niet wat ik moet doen...

 

Terwijl ik hier tijdens de dienst aan zat te denken, schoot een voor mij beroemde bijbeltekst weer door m'n hoofd:

 

 

Die tekst maakte vroeger al dat ik me niet durfde verdedigen als ik gepest werd, want dat mocht immers niet. En nu maakt-ie nog dat ik het gevoel heb eigenlijk niet voor mijn eigen rechten te mogen opkomen. En aangezien ik dat dan weer oneerlijk vind, word ik ook nog boos op God die die rottekst in de bijbel gezet heeft. En tja, dat allemaal gezegd hebbend, hoe kan ik er dan ooit zeker van zijn dat ik wel in de hemel mag komen?

Zou een tekst als deze dan uitkomst kunnen bieden?

Nou, misschien een beetje, maar voegde onze spreker er direct aan toe: je wordt wel geacht daarna in gehoorzaamheid aan God te gaan leven en als dat dan weer inhoudt dat andere mensen over je heen mogen walsen. Tja...

Dit is nou precies wat ik bedoel met het feit dat het geloof zo'n last voor me is. Met jaloezie kijk ik zowel naar de mensen die bovenstaande vraag vol overtuiging met een 10 beantwoorden en daar ook naar leven, als naar degenen die hun eigen geloof in elkaar knutselen (het Ietsisme, las ik gisteren nog in de Intermediair) of helemaal niet geloven en daar zonder angst naar leven. Maar ik, ik kan geen van beide.

Jullie dan?

Een rare drang is het eigenlijk dat een mens (of in elk geval: ik) een boek graag uit wil hebben, maar zodra het daadwerkelijk uit is, hou ik daar een beetje een weemoedig gevoel aan over. Ik heb Narnia uit, zeven delen, 1184 bladzijden en nu is het dus op... Ik vond het heerlijk om te lezen. Aan de ene kant zijn het kinderboeken, lekker fantasievol, avontuurlijk en eenvoudig geschreven. Aan de andere kant zit er ook duidelijk een diepere betekenis achter. Zo kwam ik er rond Pasen toen ik bezig was in het tweede deel, achter dat ik onverwachts het paasverhaal in een andere vorm aan het lezen was. (Ja, rond Pasen was ik dus al bezig met dit boek. Na deel 4 begon mijn leestempo hard te dalen en heb ik het boek een paar maanden niet aangeraakt. Daarna ben ik vorige week opnieuw begonnen in deel 5 en heb het vervolgens in één ruk uitgelezen.)

 

In het eerste deel wordt Narnia geschapen. Er komt kwaad in de wereld met de bijbehorende vragen waarom dat dan gebeurt en waarom Aslan (de Leeuw, God) dat niet meteen uitroeit. Er is zelfs een boom, al heeft die een wat andere betekenis dan de boom in Genesis. In deel twee komt er dus een soort paasverhaal, heel ontroerend. Daarna volgen een aantal avonturen en het laatste deel is een soort eindtijd, gevolgd door een laatste oordeel en een hemel. Het laatste deel vond ik indrukwekkend, vooral hoe verteld werd over degenen die niet bij Aslan wilden horen. Het was niet zo dat hij hen niet wilde accepteren, maar zij waren te gevangen in hun eigen ideeën om dat te kunnen zien. Verder ook hoe je als lezer zo duidelijk zag dat iedereen misleid werd, maar je ook kon begrijpen waarom het zo moeilijk was die misleiding te zien als je er middenin zat.

 

 

 

Eén bladzij zat ik met kippevel te lezen en die wil ik met jullie delen. Oh, da's niet helemaal waar: dit was niet de enige keer dat ik kippevel had, maar ik ga maar één bladzij overtypen.

Klein beetje voorkennis: Aslan (hier ook genoemd de Luisterrijke) is God, Tash is een andere god of de duivel. De Aap was de misleider die onder andere zei dat Aslan en Tash een en dezelfde waren. De ik-persoon was een aanhanger van Tash, die nu vertelt over zijn ontmoeting met Aslan.

 

Toen viel ik aan zijn voeten neer en dacht: Dit moet voor mij wel het einde zijn, want de Leeuw (aan wie alle eer toekomt) weet dat ik al mijn dagen Tash gediend heb en niet hem. Desondanks is het beter de Leeuw te zien en te sterven dan Tisrok van de wereld te zijn en te leven zonder hem gezien te hebben. Maar de Luisterrijde boog zijn gouden hoofd en raakte mijn voorhoofd aan met zijn tong en zei: "Zoon, ge zijt welkom." Maar ik zei: "Helaas, Heer, ik ben geen zoon van u maar de dienaar van Tash." Hij antwoordde: "Kind, alles wat ge voor Tash gedaan hebt, reken ik alsof ge het voor mij had gedaan." Toen overwon ik, door mijn vurige verlangen naar wijsheid en inzicht, mijn angst, en vroeg aan de Luisterrijke: "Heer, is het dan waar, dat gij en Tash dezelfde zijn, zoals de Aap zei?" De Leeuw gromde zo dat de aarde ervan beefde (maar zijn toorn was niet voor mij bedoeld) en zei: "Dat is niet waar. Niet omdat hij en ik dezelfde zijn, maar omdat we elkaars tegenovergestelde zijn, neem ik de dingen die ge voor hem gedaan hebt voor mezelf aan. Want ik en hij zijn zo verschillend dat niets slechts voor mij kan worden gedaan, en dat niets dat niet slecht is, voor hem kan worden gedaan. Als iemand daarom bij Tash zweert en zijn eed houdt omdat hij het gezworen heeft, dan ben ik degene die hem beloont. En als iemand in mijn naam een wreedheid begaat, dan is, al zegt hij ook de naam Aslan, Tash degene die hij dient en wordt zijn daad door Tash aanvaard. Begrijpt ge dat, Kind?" Ik zei: "Heer, u weet hoeveel ik kan begrijpen." Maar ik zei ook (gedreven door mijn liefde voor de waarheid): "Toch heb ik Tash al mijn levensdagen gezocht." "Geliefde," zei de Luisterrijke, "als uw verlangen niet mij gegolden had, zoudt ge niet zo lang en zo oprecht gezocht hebben. Want ieder vindt wat hij oprecht zoekt."

Ik ga verder niet vertellen waarom ik dit zo'n mooi stukje vond. De beoordeling laat ik aan mijn lezers over. Ik kan het boek zeker aanraden! Overigens: dit stukje is het enige waarin in de 'ge'-stijl gepraat wordt.

Nu ga ik In de ban van de ring lezen. Vroeger al eens geleend van de bieb en het greep me zo dat ik tot diep in de nacht doorlas (gauw even de lamp uit als mijn ouders naar bed gingen en weer aan als ik hoorde dat ze op bed lagen). Denk niet dat je de boeken kent als je de films gezien hebt, want de boeken zijn ve-le ma-len beter dan de films. Ik moet de boeken alleen nog kopen en oh dilemma: wordt dat dan een tweedehands zachtekaftboek via Marktplaats of mooie nieuwe hardcoverboeken. Na rijp beraad met Margé heb ik een keuze kunnen maken, denk ik...

Vanmiddag dacht ik ineens: een week geleden zat ik nog op het strand. Wat lijkt dat alweer enorm lang geleden, zeg...

 

Ook deze week was erg leuk.

Dinsdag heb ik bij vrienden het nummer 'Als het leven soms pijn doet' opgenomen. Ik mocht zingen... De definitief gemixte versie is nog niet klaar, maar de voorlopige versie was al boven mijn verwachting! 's Avonds lekker naar de bios om Harry Potter te kijken.

Daarna was het woensdag tijd om naar Margé te vertrekken. Lekker gezwommen, gefietst, gewandeld, gebadderd, gekletst, gelezen en gegeten. Was een succes! En oh ja, ik heb mezelf laten fotograferen door Margés echtgenoot. Zijn grote hobby is portretfotografie en nou ja, ik was in een positieve bui en wou wel eens zien wat hij van mijn niet-fotogenieke verschijning wist te maken. Sommige foto's waren verschrikkelijk, maar er waren er ook bij die best door de beugel konden. Ik krijg het resultaat nog gemaild en ben benieuwd wat ik er een aantal dagen later als ik rustig kan kijken, van vind.

Vrijdag na thuiskomst zelf nog weer wezen zwemmen in de plas hier dichtbij, ook heerlijk.

 

 

 

En daarna was het zaterdag tijd voor mijn stijladvies. Ik ben er nog niet goed uit wat ik daarvan vond. Het was sowieso leuk en sommige dingen kan ik ook echt wel wat mee, maar andere heb ik nogal moeite mee. Zij heeft me verteld dat het gaat om verhoudingen en balans. En aangezien het niet mogelijk is mijn schouders smaller te maken (behalve een klein beetje visueel) moeten dus m'n heupen breder lijken. Maar hallo! die zijn al veel te breed. Verder is een goeie truc (die ik al wist trouwens) om benen langer te laten lijken broeken te dragen met een hoog bovenstuk, taillebroeken dus. Maar... ik heb altijd ruzie met die dingen. Die gaan namelijk over je buik en dus voel ik heel de dag wat een megabuik ik heb. De adviseuze beweerde dat dat net is als met een ring: na een tijdje voel je het niet meer. Mijn ervaring is anders. Tenslotte schijnt het ook nog mogelijk te zijn je benen langer te laten lijken door puntige schoenen te dragen. Ik heb juist het idee dat je voeten daardoor groter lijken en (verrassend) dat wil ik niet, want ik vind m'n voeten groot zat.

Gevolg van het geheel was dat zij de kleren die ik meegenomen had als 'die draag ik niet graag' geweldig vond en de dingen die ik graag draag, bijna allemaal afkraakte. Toen ik me vandaag aankleedde heb ik heel even geprobeerd die broek die zij zo mooi vond aan te doen, maar binnen een minuut was-ie weer verruild voor mijn te lage, lekker zittende spijkerbroek.

Maar er waren ook wel positieve dingen, hoor. Zo weet ik nu meer over de verschillende manieren waarop mouwen in shirtjes gezet kunnen worden en wat mij daarin beter en minder goed staat (en dat zag ik dan wel). Heeft ze me weten te overtuigen van het feit dat het slim is om mijn taille te benadrukken en heb ik meer inzicht in kleurencombinaties.

 

 

 

Al met al was gisteren wel erg vermoeiend en heb ik (daardoor?) vandaag de halve dag geslapen. Dat kwam vast ook doordat ik zo tegen komende week opzie. Morgen moet ik weer aan het werk voor mijn klanten en dinsdag voor m'n baas. Vooral dat laatste zie ik als een berg tegenop. Het wordt een eenzame week: dinsdag en woensdag thuiswerken en donderdag alleen zitten op de zaak. Als iemand nog ideeën heeft om de week een beetje op te fleuren hoor ik het graag.

 

 

 

Gelukkig heb ik nog wel wat leuks om over na te denken, want ik zit te puzzelen welke dingen ik komende tijd wil gaan doen. Dwarsfluitles of zangles nemen? Mee gaan doen met een kring van de gemeente? Toch eens iets serieus met schrijven doen? Zal het meewerken met het muziekteam bij de kinderdiensten doorgaan? Welke wandelingen zal ik gaan lopen? Zal ik het aandurven om nog een weekend alleen weg te gaan (naar Zeeland of de Belgische Ardennen)? Gisteren zag ik een aankondiging voor een cursus sieraden maken en dat leek me ook wel heel leuk. En tenslotte vroeg ik me af of het me zou lukken om elke maand iets leuks te plannen, liefst in het weekend. Dat hoeft dan niet altijd iets groots te zijn natuurlijk, maar zou me wel telkens iets binnen bereik geven om naar uit te kijken.

 

 

 

Nou, zo zijn jullie weer even op de hoogte en heb ik voor mezelf een verslagje van de afgelopen week en mijn gedachten.

Ik heb vanavond ook mijn log bijgewerkt. De logjes in de lijstjes rechts zijn weer recent en al het oude staat in het archief. Dat had ik veel te lang niet gedaan, dus ik kwam vanalles tegen van van de winter. Apart om terug te lezen. Ook de lijst met vaste lezers is bijgewerkt. Ik ben nogal rigoreus geweest, dus mocht je jezelf ineens missen en er toch graag bij willen staan, laat het gerust weten!

En toen zaten mijn op-vakantiedagen er weer op. Dagen met ups en downs zullen we maar zeggen.

 

Het begon al goed, of eigenlijk dus niet. Mijn vader had me lekker gemaakt dat het bij hen zulk heerlijk weer was, maar toen ik er één keer was, regende het binnen een uur en niet een beetje... Dat heb ik weer, dacht ik. Maar in de loop van de avond werd het toch droog en heb ik de zee gezien! Lekker pootje gebaad en bedacht dat het warm zat was om te zwemmen, maar ik dus geen zwemkleren bij me had. Dat was dan ook meteen het meest positieve deel van die dag, want daarna ving ik iets op over pannenkoeken eten de volgende dag die m'n vader zelf wilde bakken, terwijl m'n moeder naar een restaurant wilde (mijn ouders zijn het regelmatig behoorlijk eens). Maar dat was niet het meest interessante deel, dat was namelijk dat mijn oom en tante en neef en nicht kwamen. Ja, tante J. wilde jou heel graag nog even zien, zei m'n moeder. Oh help, eten met die zes die allemaal zo dol zijn op eten, wat zal ik me een outsider voelen, dacht ik. Tenslotte wilde m'n vader 's avonds al weten wat ik 's ochtends wilde eten, terwijl ik mijn eten liever zelf klaar maak en ging ik dus slapen met het idee: ik moet wakker worden van m'n vader. Lag daarna enorm gestrest in bed te janken en ben meerdere keren wakker geweest omdat ik het zo steenkoud had. Waar in de vrede ben ik aan begonnen, ik wil naar huis! dat dacht ik.

 

 

De volgende ochtend werd ik wakker van m'n vader, scheen de zon en bleek m'n vader toch best lekker ontbijt gemaakt te hebben. Gezien de wind van de vorige dag moesten er wel heerlijke golven zijn, dus 's middags zouden we naar het strand. Dat duurde mij allemaal veel te lang (met mijn moeder kan je zelden 'even snel' weg komen), maar de zee was inderdaad weer heel mooi. Ik ben nogal een waterrat dus ik vind het heerlijk om in zee te zwemmen. Dan leef ik op en vergeet de rest. Gewoon alleen maar genieten van het moment. Had ik nog vergeten te vertellen dat ik mijn vader geld gegeven had met de mededeling 'ik trakteer op ijsjes'. Vervolgens komt hij op een gegeven moment aanzetten met twee Magnums met nootjes. Tja, duh euhhh, dat was niet wat ik bedoelde. Ik eet om verklaarbare redenen nooit Magnums en met nootjes vind ik het nog eens smerig ook. Ik ben dus ondankbaar geweest en heb mijn ijsje aan m'n vader gegeven die helemaal niet van chocola houdt...

Daarna kwam mijn familie dan. Best gezellige mensen hoor, maar ik voelde me toch niet echt op m'n gemak. Op een gegeven moment dacht ik: ik vraag m'n moeder of ik nog even weg mag. Waarna ik bedacht: nee, ik ga m'n moeder zeggen dat ik nog even weg ga. En zo gebeurde. Heeeerlijke avond gehad. Gebeld met een vriendin terwijl ik liep pootje te baden, genoten van het uitzicht op zee, schelpen verzameld, de zon onder zien gaan en een poging gedaan om te vliegeren. Meer dan een poging was het niet, want eerst brak één van de touwen en daarna dook het ding meteen en zaten de touwen in de knoop. Maar dat maakte niet uit, de avond bleef er even heerlijk om. Binnen no time was de tijd voorbij.

 

Zaterdag zou ik alweer naar huis gaan en dat ging ineens wel heel snel... Ik mocht gerust langer blijven, maar wilde dat eigenlijk niet, omdat ik er dan op zondag zou zijn. Maar in mijn 'ik ben volwassen en mag zelf beslissen'-stemming heb ik gezegd dat ik graag nog tot zondag bleef, maar niet mee ging naar de kerk. Er werd wel even bedenkelijk gekeken, maar dat was het dan ook. Voelde best goed...

Zaterdagochtend een strand- en duinwandeling gemaakt met m'n moeder samen. 10 km maar en zo heerlijk, ik had graag nog een rondje gelopen. Eerst 5 km door de duinen en daarna terug over het strand. Het hele eind over het strand op blote voeten gelopen. Loop ik al graag op sandalen, nog liever zonder schoenen. Het weer was perfect, niks te klagen dus. De heen- en terugweg met de auto was wel een belevenis op zich, maar dat mocht de pret niet drukken. Mijn moeder kan namelijk gaan route/kaart lezen en weigert die ook uit handen te geven aan degene die rijdt. Ik ben heel geduldig geweest, heb drie keer de auto langs de kant gezet, maar de vierde keer had ik het toch echt gehad: geef mij die kaart nou eens even! M'n moeder denkt echt dat je dan per direct niets meer ziet aan verkeer, want begon met: pas op! een tegenligger! Goed, een belevenis op zich, maar dat mocht echt de pret niet drukken.

In de loop van de middag opnieuw naar het strand. Dit keer was de zee glad en kon je echt zwemmen, maar al snel werd het veel te koud en zijn we maar op huis (camping) aan gegaan. Toen moest er nog even ouderwets gescrabbeld worden. Dat deden we vroeger elke zondag namelijk. Ik heb ook ouderwets gewonnen, drie keer al m'n letters weggelegd. Ach ja, ik had een reputatie hoog te houden.

 

 

's Nachts werd ik wakker van de plensregen en 's ochtends regende het nog steeds. Terwijl m'n ouders naar de kerk waren, m'n spullen opgeruimd en bedacht dat ik na de koffie naar huis zou gaan. Maar toen ineens: daar was de zon! En binnen korte tijd had ik mijn spijkerbroek met trui verruild voor korte broek en shirtje zonder mouwen. Nog een tijd bezig geweest het vliegertouw uit de knoop te krijgen en te achterhalen hoe dat 'toom' dan wel moest worden vastgemaakt (het zat niet goed, vandaar dat dat ding alleen maar wilde duiken...) en toen was het zulk mooi weer dat ik nog een laatste keer naar het strand gegaan ben. Dit keer weer alleen, want m'n ouders wilden niet mee. Het was met stip de beste dag! De zee bestond uit één en al golven, er hing zelfs een gele vlag (lees: het is leuker zwemmen) en de zon scheen dus voelde het veel minder koud. Ik heb enorm genoten, in het water tot het echt te koud werd, dan even opdrogen en warm worden in de zon en dan weer in het water. Ik klink als een kind en zo voelde ik me eigenlijk ook.

's Avonds nog echt Zeelands zeekraal gegeten en daarna was het dan toch tijd om naar huis te gaan. Uiteindelijk is het supersnel gegaan en heel leuk geweest. Dat had ik die eerste avond niet durven dromen...

 

 

 

Zo'n tijd bij m'n ouders is blijkbaar wel vermoeiend, want ik ben heel moe, maar heb dan ook nog een hele week om uit te rusten. En ik ben erg blij dat ik niet meer bij elke maaltijd een stuk bijbel hoef uit te zitten. Ze lezen tegenwoordig een deel van de tijd de herziene statenvertaling. Wat er precies herzien is, geen idee, want het klinkt als Nederlands uit het jaar nul, maar goed. Bij het laatste avondeten las m'n moeder een stuk uit Marcus 7, dat eindigde met een vers dat ik wilde onthouden voor dit logje. Ik wist niet dat er zoiets in de bijbel stond. Toch nog iets positiefs in het bijbellezen gevonden, dacht ik. Thuisgekomen kon ik dat vers alleen helemaal niet vinden en bleek het ook niet in de bijbel te staan... Ik sluit dus af met de opmerking uit het bijbelleesrooster van de NBG en niet met een stukje bijbel:

 

"Gewoonten kunnen goede gewoonten zijn. Maar wat gaat er al niet grondig mis in ons leven als het grote gebod wordt verdrongen door een elfde gebod dat luidt: zo hoort het!"

Vanmorgen in de dienst kregen we verhalen te horen van jongeren die 10 dagen naar Albanië geweest waren om daar praktisch te helpen met schilderen en dergelijke en om te evangeliseren. Ze waren overenthousiast. Iets wat mij altijd weer zo verbaast. Het lijkt mij namelijk een verschrikking. Met zo'n groep op een kluitje leven, continu drukte van mensen en de druk van een groep om je heen, elke dag veel indrukken en dus na een paar dagen alleen daarvan al doodmoe zijn, vroeg opstaan, hard werken, raar eten, moeten evangeliseren en dan ook nog in het Engels, bidden met vreemde mensen. Gruwel...

 

Zoals vaak in een dergelijke dienst werd deze tekst gelezen:

 

Het is zo'n tekst die mij bang maakt, omdat ik mij niet kan herinneren wanneer ik dit soort dingen voor het laatst gedaan heb. Ik leef grotendeels in een christelijke wereld (op zich al fout) en zelfs richting medechristenen ben ik echt niet altijd vriendelijk, gastvrij en zo verder. Schijnbaar hadden de andere mensen in de dienst niet zo'n last van deze angst, want toen we even later opwekking 648 zongen, ging men als één man staan bij dit deel:

 

"Hier zijn wij, als levend offer, Heer.

Heilig en aangenaam voor U

Hier zijn wij, wij leggen voor uw troon neer

al onze dromen en ons nu

Wij eren U."

 

Ik bleef zitten en zong niet mee. Ik wil mijzelf helemaal niet offeren en als ik dat al zou doen, geloof ik niet dat ik nu zo heilig en aangenaam zou zijn. Veel dromen heb ik niet, maar die ene die ik heb (drie keer raden), wil ik niet ook nog moeten opgeven. Maar blijkbaar ben ik dus de enige die zo denkt of veel mensen denken niet na bij wat ze zingen.

 

Onze spreker vroeg zich nog af hoe iemand niet enthousiast kon worden van zulke jongelui. Ik had het hem met alle liefde en een flinke scheut cynisme willen uitleggen, maar dat was geloof ik toch niet helemaal de bedoeling.

Een tekst die we ook nog lazen en die misschien geruststellend zou kunnen zijn, is deze:

 

Maar tja, denk ik dan... Niet om een oordeel te vellen, maar wel zoveel eisen, zoveel dingen die je eigenlijk zou moeten doen? Hoe combineer je dat dan?

Ik begrijp het gewoon niet. Het is voor mij de grote tegenstelling in het christendom die niemand mij nog bevredigend heeft kunnen uitleggen:

- Jezus heeft alles gedaan, je bent gered door hem en hoeft daar niks aan toe te voegen; kan daar zelfs niks aan toevoegen.

- Maar je moet wel <vul hier de honderd gedragsregels in> (zie bijvoorbeeld de tekst waar ik mee begon).

 

Al met al voel ik me gedemotiveerd en triest en heb ik geen idee wat ik hier nu mee moet. Al die ideeën over wat 'goed' leven is, wat God eigenlijk zou willen dat ik deed, dat legt zo'n last op me en maakt het regelmatig onmogelijk om te genieten.

Toen ik net aan dit logje begon, moest ik nog aan deze tekst denken:

 

Maar ook daarbij vraag ik me weer af hoe ik dat dan moet zien. Niet als slaaf leven dus, maar wel al die dingen moeten. Als enige oplossing daarvoor zie ik dat je er vrijwillig voor zou kiezen. Maar ja, hoe doe je dat dan? Hoe dwing je jezelf iets te willen?

En over niet in angst leven gesproken... Ik herinner me mijn mondeling tentamen Engels waar ik moest vertellen over de boeken die ik gelezen had. Ik had mezelf er met woordenboek doorheen geworsteld, vele uren afzien met steeds verder dalende leesinteresse. Maar tijdens het tentamen maakte ik een dermate drastische fout - wat gewoon kwam omdat mijn gesproken Engels zeker in stress zo slecht was - dat mijn leraar concludeerde dat ik de boeken niet gelezen had. Het hopeloze en nietige gevoel dat ik toen had, zo denk ik dat ik me ook zal voelen als ik ooit bij God kom.

 

Voor jullie nu denken dat het heel slecht met me gaat: dat valt eigenlijk nog wel mee. Een paar weken geleden was het een stuk beroerder. Maar ik zou wel willen dat ik eindelijk een keer verlost kon worden van deze geloofslast. Vrij zijn, wat moet dat geweldig zijn!

 

Zacht zwijgt de zon, toont haar schoonheid in lichtkringen op het water.

Wind beweegt ze, eindeloos en zonder doel.

Een natuurbeeld, een eigen wereld.

 

Het beeld wordt ruw verstoord door een denderende trein en razende auto's.

Een door mensen gemaakte wereld.

 

Familie zwaan zwemt parmantig langs.

Eenden slapen onverstoord.

Een jonge merel hipt voorbij.

Een stuk dierenwereld.

 

Vrolijke vakantiefamilies vermengt met zaterdagse thuisblijfstress.

Gepraat en geschreeuw.

De wereld van mensen.

 

Teruggevonden alledaagse aantekeningen, herinneringen aan een vergeten verleden.

Gevangen gedachten, niet gedeelde gevoelens.

Een stille wereld vol geluid, een donkere wereld in de zon, mijn wereld.

 

De zon verbergt haar warmte achter nieuwe donkere wolken.

Er dendert weer een trein voorbij.

Het is tijd om te gaan.

Twee belangrijke organen... Zonder bloedcirculatie en het filteren van afvalstoffen uit je bloed hou je het niet lang vol. Overigens: zonder zuurstof hou je het ook niet lang vol. Dus de uitdrukking had net zo goed 'in longen en nieren' kunnen zijn, maar zo is-ie nou één keer niet en daar wou ik het ook helemaal niet over hebben.

 

Afgelopen weekend heb ik me zo'n nerd gevoeld. Van in de loop van de ochtend tot een aardig eind de nacht in, achter de pc gezeten. En dat het hele weekend. Wat ik aan het doen was? Nou... een paar weken geleden heeft een vriendin een nieuw ontwerp voor me gemaakt voor mijn website en dus moest die website gebouwd worden. Ermee beginnen was nog niet zo leuk, maar toen ik er één keer in zat, kon/wilde ik er ook niet meer uit komen. Nog e-ven... De uitdaging van zoiets bouwen en de euforie van 'yes, het lukt', vind ik heerlijk. Maar ja, ik stempel het ergens toch weer als 'fout'.

 

Gistermiddag (ja, ik had mezelf losgetrokken van mijn pc en zelfs op tijd om eerst nog de afwas enzo te doen) kwam er iemand op visite die in het onderwijs werkt. Ze werkt met zeer moeilijk lerende kinderen en heeft in het verleden ook met gehandicapte (zowel verstandelijk als lichamelijk) kinderen gewerkt. Een 'goed' beroep in mijn ogen. Maar niks voor mij...

 

Los van deze voorbeelden weet ik wel dat ik de neiging heb om iets 'fout' of in elk geval minder 'goed' te vinden zodra ik het zelf doe. Zo pas ik met alle liefde op huisdieren van andere mensen, maar vind dat maar nauwelijks 'goed', want het is zo leuk. Of ik werk mee met een muziekteam, wat je toch zou kunnen zien als een ondersteunende en lichtelijk dienende taak, maar ja, ook dat is leuk en ik doe het, dus is het niet meer 'goed'. Daarbij zie ik continu mensen om me heen die het vele malen beter doen.

 

Hoe dan ook: ik denk dat er meer mensen zijn die een beroep in de ICT nou niet direct zien als bijzonder hoog op de ladder van nuttig en christelijk enzo. Voor zover een beroep christelijk kan zijn, maar ik denk dat mijn lezers wel aanvoelen wat ik bedoel. Toch is dat wat ik leuk vind. Net als wiskundige problemen mij blijven boeien (mijn favoriete vakken zowel op de middelbare school als op de universiteit), maar dat nou niet iets is om te enthousiast over te vertellen, want mensen vragen zich dan snel af van welke planeet je komt.

Ik vraag me wel eens af of God me niet een aantal andere interesses en vaardigheden had kunnen geven als deze niet goed genoeg zijn... Of vind God ze wel goed genoeg alleen ikzelf niet?

 

Wat ben jij in hart en nieren en doe je met hart en ziel?

Vel over probleem, een goede titel voor een documentaire over Anorexia. Dit soort programma's blijven mij trekken. Herkenning, andere mensen dingen horen zeggen die ik zelf soms niet onder woorden kan brengen. Het schuldgevoel dat altijd weer terug komt. Nee, als ik een lichamelijke ziekte zou hebben, zou ik me niet schuldig voelen, maar dit is anders...

Wat me ook opviel waren de opmerkingen over genezen. Iemand was nogal fel tegen op zeggen dat je er nooit helemaal vanaf komt. Zij dacht dat daardoor juist in de hand gewerkt wordt dat je niet helemaal geneest, een self fulfilling prophecy dus. Zit wat in. Aan de andere kant: AN heeft wel veel kenmerken van een verslaving en tegen mensen die afkicken van een verslaving wordt toch ook gezegd dat het altijd een zwakte zal blijven. Een ex-alcoholist schijnt niet een glaasje wijn te kunnen drinken.Voor mij klopt het in elk geval nog steeds dat ik er niet (volledig) van genezen ben, en ineens ging ik even rekenen: ik ben nu 32, ik was een jaar of 14, 15 toen ik begon met minder snoepen - het begin van alles. Dat betekent dat ik dus al meer dan de helft van mijn leven hiermee rondloop. Best een schok eigenlijk...

 

Ik vond het fijn om te kijken. Naast alle herhalingen toch nog weer iets interessants op tv. Voor wie ook geïnteresseerd is, is het programma hier online te bekijken.

 

Heerlijk boos nummer...

Gistermorgen zat ik in de dienst; gemotiveerd was ik niet. Ik had geen zin om er alleen heen te gaan, alleen te zitten, bij de koffie op zoek te gaan naar mensen die ik ken en daarna weer alleen naar huis. Ik was dan ook bijna niet gegaan, maar werd een kwartier voor ik zou moeten vertrekken wakker en het internet leerde me dat er een zogenaamde 'vrije dienst' was. Dat trok me over de streep. Dus ik zat weer op mijn vertrouwde hoekje, ondertussen met m'n ogen zoekend naar mensen die ik kende, maar ik vond niemand. Gezien het feit dat ik op de hoek was gaan zitten, werd ik regelmatig gepasseerd door mensen, maar niemand zei wat tegen me. Uiteindelijk kreeg ik een vriendelijk knikje van een vrouw die ik blijkbaar te hoopvol aangekeken had. Toen de dienst begon, waren er nog twee lege stoelen tussen mij en de dichtbijzijnde persoon. Ja, ik had zelf op kunnen schuiven, maar moet ik dan werkelijk altijd zelf dat initiatief nemen?

 

Het thema van de dienst was: van succesvol naar betekenisvol. Aangezien ik blijf zoeken naar de zin of betekenis van mijn leven, sprak me dit wel aan. Toch is me van de preek weinig bijgebleven. Een paar flitsen maar.

 

De drie mogelijkheden waarop je je tijd kan gebruiken: verspillen, besteden of investeren. Investeren in dingen die langer duren dan je eigen leven was dan de beste optie. Ik bedacht me dat het ontwikkelen van zinloze websites (mijn werk) hier vast niet onder valt. Ook bedacht ik me hoeveel tijd ik bezig ben met wachten tot de tijd voorbij is. Ik vraag me vaak niet af hoe ik mijn weekend zal besteden, maar hoe ik het doorkom en hoe ik voorkom dat ik weer van vrijdag t/m maandag alleen zit. En dan heb ik het nog niet over de lange dagen op mijn werk, die tijd ben ik echt niet aan het investeren, vaak ben ik die gewoon aan het doorworstelen, vooral als ik op m'n werk ook nog eens alleen zit.

 

En daarnaast: de bal. Die zal ik uitleggen. De vraag van onze spreker was: wat zou een scheidsrechter van een voetbalwedstrijd doen als de spelers na zijn fluitsignaal gewoon doorgingen met spelen? In eerste instantie waarschijnlijk: nog een paar keer fluiten. Maar als dat niet zou werken? Dan zou hij de bal afpakken. Zo kon God volgens hem ons soms ook 'de bal' afnemen om ons stil te zetten. Mijn eerste gedachte (in mijn toch al niet zo positief gestemde verstand): heeft God me dan mijn huwelijk afgenomen? Eigenlijk vond ik dat toch niet zo'n logische gedachte. Straft Hij me dan met die vreselijke eenzaamheid voor het feit dat ik gescheiden ben? Maar als dat zo is, hoelang gaat dat dan door? Hoe vaak zal ik nog terugvallen? Hoe vaak zal mijn hoop me weer afgenomen worden?

Diezelfde avond nog kreeg ik een mailtje van mijn nieuwste 'date', diegene die toch wel echt leuk was. Hij wil hier niet verder mee. Weg hoop op nog een aantal leuke (liefst weekend)avonden. Is dit dan 'de bal' die God me afneemt? Mag ik dan niet hopen op een nieuwe kans? Is de rest van mijn leven een straf voor mijn scheiding?

Ik begrijp er allemaal helemaal niks meer van en ik voel me klote.

... en ik ga ondernemen...

 

Om mij heen hebben veel mensen vakantieplannen. Het geeft mij regelmatig een triest gevoel. Ik wil ook... Maar ja, ik heb een bepaalde vakantievoorkeur: ik wil graag met mijn eigen man/vriend naar een leuke bestemming. Vakantiedagen genoeg, dat is het probleem niet, maar ja, bij gebrek aan man, zit ik, als ik vrij neem, alleen thuis. En een paar weken alleen thuis is nog slechter voor me dan toch maar doorwerken.

Natuurlijk zou ik op een groepsreis kunnen gaan. Ik heb er over nagedacht, maar zie het niet zitten. Niks wat ik lees, kan me echt enthousiast maken. Ik zie meer beren dan konijnen. Alleen op vakantie gaan, daar heb ik geen zin in. Zo thuis heb ik m'n internet, email en telefoon en natuurlijk de mogelijkheid om regelmatig wat met mensen af te spreken. Als ik dat moet missen als ik weg ben, nee, dat wordt 'm ook niet.

Ik had me er daarom al min of meer bij neergelegd geen zomervakantie te nemen, maar in oktober een weekje vrij te nemen om een wandelvierdaagse te lopen. Toch bleef het aan me knagen, ook gisteren weer, toen ik voor de zoveelste keer alleen op mijn werk zat (ja, heel handig, maar ook dat komt dus regelmatig voor).

Geduld: dit verhaal wordt nog positiever...

 

's Avonds aan de telefoon met een vriendin kwamen we al pratend tot de conclusie dat er ook nog wel allerlei mogelijkheden zijn om het vanuit thuis leuk te maken. Er zijn genoeg dingen die ik leuk vind om te doen. Ik wil het alleen niet allemaal alleen doen. Aan de andere kant ken ik ook wel een paar mensen die zich wel eens opofferen om iets samen met mij te doen en dan als ze eerlijk zijn toegeven dat dat ook best leuk was.

Een paar ideeën die ik zelf al heb: ik wil graag een keer naar Beekse Bergen, maar vind in het algemeen alles met beesten leuk. Het strand of een mooi meer: altijd goed! - euhhh, bij mooi weer dan. Kanoën wil ik deze zomer eigenlijk ook wel weer eens doen en ik heb al een paar jaar het idee om eens een skeelerles te nemen. Om het vakantiegevoel te vergroten, zou ik ook wel een paar nachtjes niet thuis willen slapen. Oh, en nee, ik ga niet in de auto slapen. Hoewel ik dat op vakantie inderdaad wel eens gedaan heb, was het nu even niet wat ik bedoelde.

 

Nou, wat een inleiding... Nu dan de vragen:

 

 

Die laatste vraag, omdat ik nog vrij moet gaan nemen, dus misschien handig om dat op een moment te doen dat niet iedereen zelf met vakantie is.

 

De nieuwste variant op 'ik ga op reis en ik neem mee': ik neem vakantie en ik ga ondernemen...

Lang geleden ben ik begonnen hier een logje te schrijven over een nummer dat ik zo leuk vind: Alegria. Het is echt een tijd geleden, 14 juli 2007 om precies te zijn.

Doordat het nummer deels in het Spaans en Italiaans is, versta ik niet alles. Toen ik de vertaling voor het eerst opzocht, was ik dan ook verbaasd te ontdekken wat Alegria betekent: vreugde! Niet echt een nummer voor mij, zou je zo zeggen. Voor het logje wilde ik een goede vertaling hebben en aangezien ik daarover twijfelde, heeft de perfectionist in mij het logje niet direct gepost. Vervolgens had de depressiveling in mij lange tijd geen behoefte aan een logje dat heet vreugde. Vreugde? Wat is dat?

 

Vanmorgen was ik bij mijn psycholoog. We bespraken een aantal vragenlijsten die ik had ingevuld en op een gegeven moment begon ik over gelukkig worden. "Is dat je doel?", vroeg ze, "Of wil je leren omgaan met de moeilijke dingen?". "Ja", zei ik, "dat wil ik ook wel, maar dat klinkt zo negatief". Ze lachte en zei: "dat ik dat nog eens uit jouw mond mag horen! Het bewijs dat het veel beter gaat dan van de winter".

 

Eerder vanavond was ik bezig wat muziek (en een preek...) op mijn mp3-speler te zetten voor tijdens mijn wandeling van morgen. 40 km, ik ga het weer proberen. Ineens viel mijn oog op 'Alegria'. Misschien toch tijd om 'm eens te posten. Perfecte vertaling of niet...

 

 

En dan is het alweer tijd om mijn geboortedag te vieren. De laatste maanden is de haat-liefde-verhouding die ik met mijn leven heb in wat rustiger vaarwater gekomen en is er een staakt-het-vuren-afspraak, dus ja: ik denk dat het wel reden is om een feestje te vieren.   Wie wil, mag meedoen. Taart heb ik nog niet, want die ga ik morgen/straks (ik moet nog gaan slapen, dus het voelt als morgen) pas bakken en ach: wie heeft er om 12 uur 's nachts ook zin in taart? Oh, hier gaan vast mensen 'ik!' op antwoorden. Nou ja, die hebben dan lekker pech...

Vandaag is het pinksteren. Toen ik vanmorgen in de dienst zat, besefte ik ineens dat ik me helemaal niet druk gemaakt had om het feit dat er weer feestdagen aankwamen en ik alleen zou zitten. Ik heb gisteren voor het eerst 40 km gewandeld (toch wel een beetje trots op) en vandaag heb ik me ook prima vermaakt. Blijkbaar is dat mislukte en eenzame gevoel nogal opgelegd door de buitenwereld die vooral met Kerst en Pasen een enorme poppenkast maakt. Toch is Pinksteren geen onbelangrijk feest, want het is de geboorte van de kerk, zo werd in diezelfde dienst gezegd. Zo had ik het nog nooit gezien, maar toegegeven: er zat wel wat in.  

 

De uitstorting van de Heilige Geest, ik blijf het lastig te begrijpen vinden. Hebben de discipelen echt met vuurtjes op hun hoofd rondgelopen, zoals dat in kinderbijbels wordt afgebeeld? En die tongentaal, hoe zit het daar nu toch precies mee? Op de meeste plaatsen in de bijbel lijkt het me dat iemand die in tongen spreekt, ook echt een andere taal spreekt, maar als het gaat over de preek van Petrus lijkt er naar mijn idee iets anders aan de hand, hoewel ik daar nog nooit iemand anders over gehoord heb. Al die mensen hoorden Petrus namelijk in hun eigen taal (Hand. 2: 8). Dat klinkt mij niet alsof Petrus zijn toespraak vijf keer herhaald heeft in verschillende talen, maar meer alsof hij gewoon zijn eigen taal sprak en ieder het anders hoorde. Maar goed, dat is verder eigenlijk ook niet zo belangrijk...

 

Vandaag in de dienst lazen we onder andere deze tekst:

 

 

Dus toen Jezus op aarde rondliep, was de Heilige Geest er nog niet. Dat klinkt ook wel logisch, want anders hoefde er ook geen uitstorting te komen. Maar hoe zit het dan met de mensen in het Oude Testament? Die hadden dus geen Heilige Geest? Hoe konden zij dan 'geestelijke' dingen begrijpen? En hoe kon de bijbel dan geschreven worden? Die is tenslotte geïnspireerd door de Heilige Geest.

 

Ja, ik heb weer een aantal lekker rationele vragen verzameld. Op zich niks mis mee, maar misschien wel een beetje vreemd in een logje dat over de Heilige Geest gaat. Die is volgens mij niet zo rationeel namelijk...

Ik leef in een gevangenis van vet. Het zit overal. Alsof ik moet overwinteren op de noordpool zonder kleren. Het figuur van een nijlpaard - dat heb ik.

Benen die qua lengte horen bij iemand van 1.30 en qua dikte bij iemand van 2.40. Dat had men vroeger op school al door, want ik werd natuurlijk niet voor niks voor Lilliputter uitgescholden. Ik kan dan ook geen broek kopen die past. Als het van boven past, is de lengte zo 10 cm te veel.  

Een buik alsof ik zwanger ben, maar dan zonder kind.

Een kont alsof ik al drie kinderen gekregen heb, maar dan zonder dat ik dat excuus heb.

Schouders zo breed dat de verkoopster in de bruidswinkel vroeg of ik soms aan roeien deed, zonder dat ik dat ooit gedaan heb.

Hangtieten met littekens, zonder dat ze ooit voor een nuttig doel gebruikt zijn.

Een gezicht zo bol als zo'n kwaakkikker, wat m'n tante nog eens bevestigd heeft door te zeggen dat ik weer van de lekker bolle wangen kreeg. Wat nou lekker bol? Er bestaat geen lekker bol. Lelijk bol, dat bestaat wel.

Mijn huisarts heeft me vroeger gezegd dat ik 49 moet wegen als ik slank wil zijn, wat ik dus niet ben. Toen ik zo'n 7 kilo meer dan dat woog, waarschuwde hij me met een 'ieder pondje komt door het mondje'-verhaal. Dat vergeet ik ook niet meer natuurlijk.

Van die brede, grote voeten met rare spreidtenen. Handen veel te breed en groot met worstevingers wat een collega van me laatst nog eens bevestigd heeft.  

En dan kreeg ik vrijdag van een vriendin het 'compliment' dat ik op een goede manier steviger ben geworden. Op een goede manier? Steviger = molliger = dikker? Dat kan dus niet hè, dat spreekt elkaar tegen. We zaten in de auto na het zwemmen toen ze het zei. Het drong op dat moment niet eens goed tot me door, maar later des te beter.

Ik zal wel altijd het vetje blijven dat ik op de middelbare school was en ik haat het. Ik haat dit lichaam waarin ik gevangen zit. Ik doe er vanalles voor om er vanaf te komen, maar niks werkt en dus haat ik mezelf nog meer. Ik heb ook geen enkel excuus, geen kinderen gekregen, geen mensen om me heen die regelmatig patat of McDonalds willen eten, geen leven.

Ik leef in een gevangenis van vet en ben bang dat ik nooit bevrijd zal worden.

 

 

Moet ik nou echt weer die konijnenkooien gaan schoonmaken? Dat heb ik juist vorige week nog gedaan en de week daarvoor en de week daarvoor en die daarvoor... Oke, slecht voorbeeld, niet iedereen heeft konijnen.

Moet ik nou werkelijk weer die afwas gaan doen? De was? Stofzuigen? Waarom komt er telkens weer opnieuw rommel? Kan nou niet voor één keertje even iemand anders dat allemaal doen. Zoals toen Sterretje hier logeerde. Kom ik thuis, is de afwas al klaar, wat een heerlijk luxe gevoel...

 

Weer naar dat saaie werk. Moet die collega nou echt elke vraag over dat systeem aan mij stellen? Even zelf nadenken kan toch vast ook geen kwaad? En waarom moet ik weer de hele dag alleen werken? Ja, ik weet wel waarom, want collega1 is op huwelijksreis en collega2 moest onverwachts met zijn vrouw naar het ziekenhuis, en ik snap heus wel dat dat belangrijker is, maar het resultaat is wel dat ik weer alleen zit en de beloofde hulp weer op m'n buik kan schrijven.

Weer proberen me niet te ergeren aan medeweggebruikers. Hoogstverontwaardigde blik negeren van de bestuurder van een auto die de parkeerplaats van de supermarkt af komt rijden en die ik eigenlijk niet van plan was voorrang te geven, maar die vond dat-ie dat wel verdiende. Om blikschade te voorkomen toch maar weer op de rem (altijd prijs daar, vaker meegemaakt) en dan krijg je een brutale blik toe: ik kom toch van rechts. Ja, hal-lo: uitrit! Vervolgens zie ik nog juist op tijd de fietser die van links komt en over de stoep rijdt en niet van plan was wegens het negeren van de regels wat beter op te letten, want ja, waarom zou je uitkijken, dat doen anderen toch wel?

Weer ergeren aan de zooi van de buren. Hadden ze de welkomsthondjes een maandje naar hun kant verhuisd, helaas nu staan ze weer in het midden. En dan heb ik het dus niet over de 12 paar schoenen, de kapstok, het hobbelpaard, de kattenbak en de overige wisselende zooi. Nee, zegt de woningcorporatie, dat soort zooi mag er niet staan, maar wederom: nee, mevrouw, daar doen wij niks aan, dat moet u zelf regelen.  

En waarom kan men hier toch niet parkeren? Hoe moeilijk is dat nou toch? Even netjes aansluiten, dan hadden er twee auto's meer kunnen staan en had ik (lees: mijn auto) er dus ook nog tussen gepast.

 

Als je denkt de belangrijkste regeldingen klaar te hebben, dan krijg je een brief van de belastingdienst over huurtoeslag die je volledig terug moet betalen, waar je niks van snapt, dus belt, en de medewerker het ook niet snapt en dus moet je bezwaar indienen en daar heb je dan zo geen zin in, maar je vindt het ook zonde van die 200 Euro. Die Nederlandse regelrompslomp is eindeloos...

Moet ik nou alweer de meterstanden doorgeven? Dat heb ik net twee weken geleden gedaan, maar ja, bellen waarom ik alweer zo'n kaart krijg, kost nog meer moeite.

 

Moet ik nou weer boodschappen gaan halen? Ja, eigenlijk wel, maar ik heb geen zin, dus ik doe het maar niet.

 

Heb ik eindelijk mijn balkons allebei duifvrij en ingericht met leuke plantenbakken en wat denk je: het balkon waar ik al een half jaar geen duif meer gezien heb, is herontdekt. De plantenbak is een fijne plek om te zitten, en dat vinden mijn planten uiteraard niet zo aangenaam. Een paar dagen consequent wegjagen, was verspilde moeite - vandaag scoorde ik een ei. Moet ik dan echt daar ook een net gaan spannen? Maar ik was juist zo blij dat ik met die duiven eindelijk klaar was.

Moet ik nou echt weer gaan schilderen? Nee, het hoeft niet, maar sinds mijn idee van afgelopen zaterdag om te gaan witten in de douche, valt het wel erg op dat het kozijn niet geschilderd is en zoveel moeite is dat toch niet, maar toch... alweer klussen?

 

Manna heeft last van R.I.: Repetitive Injury met als gevolg een veel te hoge concentratie Geen Zin. Zelfs geen zin om een film te kijken, want dan moet ik eerst weer naar de videotheek rijden en geen zin om te lezen, want daar heb ik geen zin in en zeker geen zin om niks te doen, want dan ga ik me eenzaam voelen. Wel zin om lekker iemand hier bij me op de bank te hebben en samen geen zin te hebben of samen wel zin, ja, die zin. Maar ja, dat is dan weer onmogelijk. *zucht*

 

Het was wel erg stil de afgelopen tijd hier op mijn log. Ik was zoveel bezig met allerhande dingen dat ik niet veel inspiratie voor logjes had. Toch mis ik het schrijven en mijn contacten hier dan ook weer, dus was ik al van plan eens te vertellen wat ik dan zoal aan het doen was en daar komt bij dat ik nu wel weer even zin heb om te schrijven, maar daarover aan het eind meer.

Het begon ermee dat Sterretje voor twee weken naar Nederland kwam en dan ook bij mij kwam logeren. Dat was erg leuk natuurlijk, maar betekende wel dat mijn logeerkamer af moest, er een bed gekocht moest worden en er gordijnen gemaakt en vermaakt moesten worden. Om zo even alleen de grote dingen te noemen. Neem van mij aan: dat soort dingen kosten tijd!
Daarnaast had ik bedacht dat ik een feestje wilde geven. 17 april was de grote dag. Maar ja, aangezien dat ook een soort van housewarming-party was en ik, zoals jullie weten, totaal niet perfectionistisch ben, moesten er nog een tiental grotere en kleinere klusjes klaar voor die tijd. Vensterbanken gemonteerd en geschilderd, plintjes gezaagd, voegen gewit en noem het allemaal maar op. Maar ook dat is allemaal gelukt en het feestje was bijzonder geslaagd! Ik ben ook nogal verwend, kreeg cadeautjes alsof ik jarig was, scheen die avond te stralen en heb er echt van genoten.
 
Ondertussen was ik bezig me te vermaken op de site uit mijn vorige logje en ik moet zeggen: het is echt leuk om aandacht te krijgen van mannen en ook afspreken met mensen van zo'n site kan een succes zijn. Ineens hoef je op Koninginnedag niet alleen rond te lopen en is het weer een optie om eens te gaan squashen of lekker van het mooie weer te genieten in Utrecht.
 
En er waren nog veel meer leuke dingen. Zomaar onverwachts een dagje naar Inge, wat een echt uitje werd door het heerlijke weer. Soms zijn kinderen echt ideaal, want wanneer krijg ik anders de kans om me te vermaken op de schommel, de minitrampoline en met de springtouwen. Bij het afscheid bleken Inges meiden het ook echt leuk gevonden te hebben, wat ik niet snel zal vergeten.
Een dagje met Sterretje naar het Dolfinarium. Blijft zo mooi die dieren! Natuurlijk droomde ik er weer van dat ik zelf met een dolfijn mocht zwemmen net als de trainers en dat zou nog waarheid kunnen worden ook... 's Avonds kreeg ik van Sterretje en aanhang namelijk een waardebon voor zwemmen met dolfijnen... in Curacao. Daar moet nog wel heel wat over gepiekerd worden voor dat waarheid wordt dus, maar wie weet.


Dan was er nog Mike zijn jaarlijkse toneeluitvoering. Redelijk waardeloos stuk dit keer in mijn ogen, maar zijn rol was geweldig en ik heb toch lekker gelachen.
Wel alleen, maar niet minder leuk, waren de wandelingen die ik gelopen heb. Ik heb toch nieuwe open (!) schoenen aangeschaft en vind het heerlijk om weer te lopen. Ik heb mezelf zelfs al een paar doelstellingen voor dit jaar gesteld, maar die hou ik nog maar even voor mezelf.
Ook bezoek ik tegenwoordig wekelijks mijn gemeente, leer daar meer mensen kennen en heb het er behoorlijk naar m'n zin. Ik heb zelfs al een eerste poging gedaan om me op te geven voor een muziekteam, maar of dat gaat lukken, blijft voorlopig een vraagteken.
En last but not least waren er nog een aantal avonden van Alpha en uiteindelijk de slotavond. Ik vond het zo jammer dat het alweer de laatste keer was en vond het een groot compliment dat een van de deelnemers achteraf tegen me zei dat ik altijd zo stond te swingen...

Als je het zo even kort en bondig opschrijft, dan is het misschien niet indrukwekkend, maar ik heb van heel veel dagen enorm genoten. Mijn psych was ook blij met hoe het allemaal gaat, evenals mijn teamleider tijdens mijn functioneringsgesprek.
 
En toen was het gisteren... Gisteren was ik na de dienst uitgenodigd door een stel van de gemeente. Het leek me vooraf best leuk, maar ik kwam nogal van een koude kermis thuis. Nee, het lag niet aan hen, of tenminste: niet aan hen als personen. Ze hebben twee kinderen en er kwam nog andere visite met eveneens twee kinderen. Vier kinderen in de kamer aan het spelen met luidruchtig speelgoed en een hond die mij een paar keer vreselijk liet schrikken door ineens te gaan blaffen. Ik ben mezelf zo tegengevallen dat ik hier dus gewoon echt niet mee om kan gaan en vraag me werkelijk af of dit ooit zal veranderen. Ik was helemaal overstuur toen ik thuiskwam, voelde me ouderwets eenzaam en ben maar op bed gaan liggen. Vandaag was ik nog steeds overdreven moe, mijn werk wilde niet, andere dingen zaten ook tegen en ik heb nergens zin in. En dus dacht ik: weet je, laat ik dat logje eens schrijven dat ik in gedachten had... En zelfs Punt werkt tegen vandaag, want ik kan nu (half 10) niet posten.
Ik hoop maar dat dit niet het begin is van een grote terugslag, maar dat het beperkt blijft tot een paar dagen.

mens vh mannelijk geslacht, te herkennen aan de volgende karakteristieken:

• Leeftijd: tenminste 30, hooguit 40, liefst ouder dan voornoemde vrouwspersoon.
• Huidskleur: blank.
• In het bezit van: haar. Kleur nader overeen te komen.
• Houdt van: dieren.
• Geloofsovertuiging: christen. Bij voorkeur aangesloten bij een gemeente welke hij met een regelmaat bezoekt. Minpunt: gemeente is een reformatorische gemeente.
  
• Opleidingsniveau: tenminste hbo. Pluspunt: universiteit.
• Woonsituatie: anders dan: thuiswonend.
• In het bezit van: humor.
• 1.58 < Lengte < 1.85
• Is: actief/sportief.
• Werkt. Minpunt: werkt in de ICT.
• Ziet: er goed uit. Beetje zo dat ze denkt: mmm, die zou ik best willen zoenen.
  
• Houdt niet teveel van: eten, koken en verre reizen.
  
• Is: niet compleet groen op het gebied van relaties.
• Heeft: een eigen leven en interesses.
• Schrijft: niet in zijn profiel direct over zijn grote liefde Jezus, aangezien voornoemde vrouwspersoon daar enigszins kriebelig van wordt.
• Kan: foutloos Nederlands schrijven
  
• Is niet in het bezit van: een buikje.
• Rookt: niet!
  
• Vindt vrouwspersoon in kwestie minstens zo lief, leuk, aardig en geweldig als zij hem.
  

Bovengenoemde lijst is niet uitputtend en kan te allen tijde aangevuld of aangepast woorden door voornoemde vrouwspersoon.

---

 

Sinds een paar maanden is Manna aangesloten bij een - met een mooi woord - dating- en communitysite. Daar heeft zij ontdekt dat zij uiterlijk zo onbelangrijk vindt als het zou moeten zijn, dat zij niet discrimeert en in het algemeen totaal niet kritisch is op het voorbijkomende mannelijk 'schoon'.

Het is al tijden mooi weer. Zou dat het zijn? Zou het werkelijk alleen de zon zijn die ook de lente in mijn hoofd gebracht heeft? Ik geloof het niet zo. Daarvoor is de verandering te groot.

 

Ik loop al een week te denken over dit logje. Het lukt me niet zo goed er woorden aan te geven (en ik was ook nogal druk waardoor ik weinig rust had om die woorden te zoeken). Maar ik vind het ook eng om het zo voor iedereen op te schrijven, want wat nou als het morgen ineens weer winter wordt in mijn hoofd? Wat als het toch maar een tijdelijke opleving blijkt?

 

Maar zoals ik al zei: daarvoor lijkt te verandering te groot. Het is alsof mijn gezichtspunt veranderd is waardoor ik de zon ook werkelijk kan zien schijnen, waardoor ik kan genieten van al dat mooie groen om me heen, de geuren van de bloesems ruik, de lammetjes in de wei zie huppelen. Waardoor ik zoveel beter besef hoe bevoorrecht ik ben met de lieve vrienden om me heen. Mensen die bij me gebleven zijn toen het slecht ging en die nu met mij genieten dat het beter gaat. Mensen die ik waardeer, maar die mij ook waarderen. Ik heb weer ideeën over dingen die ik graag wil doen, zó dat iemand van de week tegen me zei dat het wel leek of ik op 1 januari leefde. Ik ben minder moe en kan veel meer aan. En wat ik me gisteravond na het lezen van een interview met iemand die zichzelf snijdt, ineens realiseerde: mijn behoefte daaraan is momenteel helemaal weg.

 

Ligt het aan de gesprekken met mijn psycholoog dan? Nou ja, die doen echt wel het een en ander aan goeds. Ik voelde me bijna vanaf het begin na een gesprek beter dan ervoor, maar dat was een opleving die de volgende dag vaak weer weg was. Maar op de langere duur heeft het toch wel een positieve-spiraal-effect, denk ik.

 

Toch is er niet een bepaald gesprek geweest waarna ik zo duidelijk een verandering gemerkt heb en is er dus wel een andere gebeurtenis geweest. Daarna dacht ik dat ik een paar goede dagen had en eigenlijk wachtte ik op het moment dat de tunnel weer terug zou komen. Tot de dagen een week werden en de week meerdere weken en een maand, en dit nu al bijna twee maanden geleden is...

Wat er dan gebeurd was? Nou, helemaal niet iets bijzonder spectaculairs. Iemand heeft met me gebeden. Dat was alles en echt niet de eerste keer. En toch...

Natuurlijk heb ik nog wel eens een slechte dag, maar nu is het een slechte dag of een mindere week tussen de goede dagen en weken. Andersom dan ik gewend was.

 

Vorige week was ik bij een voorstelling die ging over Pasen. Er kwam een vrouw in voor volledig in zwarte kleren. Er was angst op haar gezicht en ze was vastgebonden met ketens. Toen kwam Jezus. Hij deed haar witte kleren aan en liet haar dansen in vrijheid. Ik vond het zo mooi. Eigenlijk voelde ik me ook zo.  

Een beetje zoals het meisje op de kaart die ik van Sterretje kreeg, een paar weken voor die bewuste avond van dat gebed. Ik vond het meteen een mooie kaart, maar dat ik me zelf ooit nog zo zou kunnen voelen, geloofde ik toen echt niet.

 

 

 

Vanmorgen in de dienst kwam in een lied een tekst uit psalm 126 voor. Ik weet niet precies waarom, maar hij sprak me aan en ik vind 'm wel goed bij m'n verhaal passen.

 

Wie in tranen op weg gaat,

dragend de buidel met zaad,
zal thuiskomen met gejuich,
dragend de volle schoven.
(Ps. 126: 6)

 

Als de dagen weken worden en de weken maanden... Durf ik dan geloven dat God dit gedaan heeft?

Wie ben ik? Dat heb ik me al zo vaak afgevraagd. Naast: wat beteken ik? Of om het met een boektitel te zeggen: waarvoor ben ik in 's hemelsnaam op aarde? Maar laat ik niet alles tegelijk weer oprakelen, want dit wordt een simpel logje (haha).

In mijn gesprekken bij het Riagg kreeg ik natuurlijk ook die vraag weer: omschrijf jezelf eens, wie ben jij? Ik kom dan toch al gauw terecht bij persoonskenmerken (introvert, perfectionistisch), dingen die ik belangrijk vind (trouw in vriendschappen), hoe ik denk over dingen (christen), maar om nou echt te zeggen wie ik ben... En toen bedacht ik eerder vanavond ineens dat ik altijd nog zou uitleggen wat de plaatjes in mijn kopfoto betekenen. Dat vind ik nou vandaag echt eens lekker om te doen. Die ontdekking heb ik gedaan toen ik de eerste kopfoto in deze stijl maakte: ik kan beelden plakken op mezelf en daar achteraf woorden aan geven. Ik kan vrij feilloos aangeven: dat past bij mij, of sterker: dat ben ik. En dat gevoel van: ja, dat hoort bij mij, is heel rustgevend.  

Laatst las ik in een tijdschrift over mensen die in de behandeling voor depressiviteit een collage over zichzelf hadden gemaakt en dan niet zo één als ik eerder eens gemaakt heb, maar een drieluik met een deel over hoe je het verleden ziet, een deel over hoe je het nu ziet en een deel over hoe je de toekomst ziet. Dat lijkt me ergens ook best mooi om eens te doen. Net zoals ik in één van mijn nachtelijke wakkerligsessies de afgelopen weken bedacht dat het me wel wat lijkt om een collage te maken over hoe ik God zie. Bijna was ik uit bed gegaan om er meteen aan te beginnen, maar ik was zo moe... en daarna ben ik er nog niet aan begonnen, maar het lijkt me nog steeds wel wat.

Zo, we hebben al bijna een normale (wat is normaal?) loglengte bereikt, dus laat ik eens beginnen te vertellen wat ik zou vertellen...  

 

 

 

Allereerst de achtergrond. Een wolkenlucht met grote donkere gedeeltes die staan voor mijn negatieve gedachten, sombere buien, de eindeloze eenzaamheid en leegte die ik vooral 's nachts voel. Maar ook lichtere gedeeltes waarin ik de dingen ineens heel anders beleef. En net als met het weer waarin je als de zon schijnt zo weer vergeten bent dat het een week geregend heeft en als het een dag miezert weer vergeten bent hoeveel heerlijke dagen mooi weer er zijn geweest - zo is het ook met die stemmingen van mij. In het donker lijkt het licht onmogelijk, onbereikbaar, de tunnel is eindeloos zonder een lichtpuntje. In het licht begrijp ik niet meer dat ik het leven een dag geleden zo negatief beleefde en werkelijk niets leuks kon bedenken, want ik wil dit nog en ik wil dat nog en...

Daarnaast spreken wolken altijd tot mijn verbeelding. Je kan er vanalles in zien. En ik denk ook aan de hemel, aan God. Als ik boos ben op God en me afvraag waar Hij is, dan is toch mijn natuurlijke reactie om naar boven te kijken.  

 

Madeliefjes... Ik heb het altijd mooie bloempjes gevonden, zo eenvoudig en toch teer en mooi. Zo wil ik ook zijn... Er kunnen er zoveel in een grasveld staan, maar toch zijn ze allemaal uniek als je van dichtbij kijkt, maar daarnaast maakt ook juist het geheel het grasveld mooi. Zo wil ik mezelf ook graag leren zien: uniek met mijn eigen mogelijkheden, die tegelijk juist het best tot z'n recht komen in samenwerking met andere mensen of door ze te gebruiken voor andere mensen.

De madeliefjes lijken gezichtjes die lachend naar boven kijken, vol hoop en moed en kinderlijke verwachting. Dat zijn geen dingen die ik aan mezelf toeschrijf, maar wel dingen die ik heel graag zou willen.

Ook ben ik nooit vergeten dat een studiegenoot die mij niet kende, op haar eerste indruk afgaand vond dat madeliefjes bij mij passen. Ze kon niet goed aangeven waarom, maar ik heb het altijd als een compliment beschouwd.

 

Een prop papier, op een plaatje in grijstinten. Zo voel ik me zo vaak. Zonder betekenis, geschikt om weg te gooien, volledig waardeloos, vervangbaar. Een nutteloos en zinloos leven. Iemand die niets kan dat er toe doet of belangrijk is voor andere mensen. Iemand die er net zo goed niet zou kunnen zijn, die binnen twee maanden na haar dood compleet vergeten is. Iemand die steeds weer de verkeerde keuzes maakt en daarvoor gestraft moet worden.

Daarnaast staat dit ook voor de sterke frustratie en boosheid die ik van binnen kan voelen. Dan zou ik wel mijn hele papiervoorraad tot proppen willen reduceren (en ik heb een behoorlijke papiervoorraad). Liever nog zou ik wat groffer geschut pakken overigens, mijn serviesgoed door de keuken mikken ofzo...  

 

Ja, daar zijn ze weer. Mijn konijnen, die kunnen gewoon niet ontbreken. Misschien is het alleen maar omdat ik een groot deel van mijn leven konijnen gehouden heb, maar hoe het ook zij, ze passen zo goed bij me. Ik vind het heerlijke dieren. Die warme, zachte vacht. Mmmm... Vroeger al, als ik me onbegrepen en eenzaam voelde, dan ging ik naar mijn konijnen. Zij accepteerden me volledig en gaven me het gevoel dat ze van me hielden.

Ze zeggen wel eens dat baasjes op hun huisdieren gaan lijken en ik moet zeggen dat ik in alledrie wel dingen herken. M. is dwars, als ze niet wil, dan wil ze ook echt niet en dat kom je te weten ook. S. is heel koppig en weigert om zich zoals een konijn betaamd lekker te laten knuffelen. Daarnaast eet ze alles of het nu eetbaar is of niet (tot rubberen armleuningen van stoelen) - in die zin lijk ik dan weer niet op haar. En D... haar heb ik ooit gered uit een dierenwinkel. Ze was een heel zielig, mager, bang konijntje. Overal was ze bang voor en het heeft me heel veel aandacht en moeite gekost om dat te veranderen. Maar het is me gelukt!  

 

De reflectie van een meisje in een kapotte spiegel... Dit is zo'n plaatje dat ik bij wijze van spreke op de tast 'op mezelf plak'.

Een meisje... geen vrouw. Ik voel me zo vaak zo klein, zo onvolwassen, met zo weinig levenservaring. Die anderen lijken allemaal zoveel verder dan ik en als ik hen hoor praten heb ik soms de neiging om maar helemaal in m'n schulp te kruipen, omdat ik me schaam voor mezelf.

De spiegel is gebroken... Alsof ze delen van zichzelf niet kan zien. Of een andere beleving: alsof er scheuren in haarzelf zitten. Pijn, en automutilatie, dat link ik ook meteen aan dit plaatje.

Dan kijkt ze ook nog eens droevig, ze is niet blij met zichzelf, niet blij met wat ze ziet. En om het effect van dat alles nog te versterken, is het plaatje weer in zwart-wit.

 

Een groot contrast met het vorige plaatje, deze is juist heel veelkleurig. De bestandsnaam kan je hier niet zien, maar ik heb 'm 'chaos' genoemd. De chaos in mijn hoofd, zoveel gedachten, vaak zo tegenstrijdig ook. Onrust, gedachten die van hot naar her springen. Een gedachte stoppen betekent dat er direct een totaal andere boven komt. Maar daarnaast staat dit ook voor iets positiefs. Ik durf het bijna niet van mezelf te zeggen, maar op momenten dat ik me beter over mezelf voel, zie ik mezelf wel als een veelkleurig iemand, ik kan best gek doen en me uitleven en ik heb ook wel iets artistieks. Zo vind ik het heel leuk om te ontdekken wat ik zelf mooi vind qua kleding en dan iets te kiezen wat net niet helemaal standaard is en dan weet ik: ja, dit past bij mij. Ik vind het ook mooi om over allerlei onderwerpen na te denken en om allerlei denkbeelden van anderen te horen, om zo nieuwe dingen te leren en buiten mijn eigen vertrouwde straatje te denken.

 

En dan als laatste een vlinder... Een vlinder die staat voor vrijheid, voor hoop. Een dier dat kan vliegen zonder allerlei kunst en vliegwerk nodig te hebben. Ja, vrijheid is dat, licht, leven, rust, zweven. Dat is weer niet wat ik ervaar, maar waar ik wel zo intens naar kan verlangen. Deze vlinder heeft doorschijnende vleugels wat hem een heel tere uitstraling geeft. Zo voel ik me ook vaak: kwetsbaar en breekbaar. Een verkeerd woord kan me zo'n pijn doen. Doorschijnend betekent ook dat je er doorheen kan kijken, dat hij als het ware (deels) onzichtbaar is. Zo zou ik me soms ook onzichtbaar willen maken, er niet willen zijn, omdat ik me zo opgezadeld met mezelf voel, me niet op m'n gemak voel bij de mensen waar ik op dat moment ben, me zo anders voel...

Deze vlinder zit nog op een blad. Misschien komt er ooit een moment dat ze gaat vliegen...  

Die ander is degene die
kan wat ik niet kan
durft wat ik niet durf
doet wat ik niet doe
denkt zoals ik niet denk
is zoals ik niet ben

Als ik die ander was dan
zou mijn leven zin hebben
en ergens toe leiden
dan zou ik iets hebben om voor te gaan
en zou ik daar ook voor willen gaan
dan zou ik van betekenis zijn voor anderen
dan zou ik trots op mezelf zijn
en blij zijn met wie ik ben

Dacht ik...

Totdat ik besefte dat ik ook iets
kan wat die ander niet kan
durf wat die ander niet durft
doe wat die ander niet doet
denk wat die ander niet denkt
ben wat die ander niet is

Maar wat ik zelf kan, durf, doe, denk en ben
dat is zo gemakkelijk en vanzelfsprekend
juist omdat ik het al kan, durf, doe, denk en ben
en dus ben ik er niet trots op
of blij mee

En als ik dan die ander was
dan zou ik naar mij als die ander kijken
en denken dat ik misschien wel blij met mijn leven
zou kunnen zijn als ik mij was
want dan ineens zou alles
wat ik kan, durf, doe, denk en ben
niet meer zo gemakkelijk en vanzelfsprekend zijn

Misschien...

Hoe graag zou ik het testen
door een weekje die ander
en een weekje die ander
en een maandje die ander
te zijn
en misschien dat ik dan daarna wel weer
een dagje mezelf zou willen zijn

Misschien...