Het doet zo'n pijn en het voelt zo oneerlijk. Ik vraag me voor de zoveelste keer af wat ik verkeerd heb gedaan. Probeer me de woorden goed te herinneren, zonder ze te verdraaien door mijn eigen negatieve gedachten. Was de boodschap nu vooral dat ik niet meer nodig ben? Dat ik te veel ben? Te rechtlijnig? Te moeilijk? Het is allemaal wel voorbij gekomen. De manier waarop ik nog steeds in de knoop kan zitten met mijn geloof, dat was ook wel een punt. Net als dat ik me nog steeds regelmatig eenzaam voel en wat ik daar dan mee doe. Ik vraag me af of die verwijten terecht zijn. Vecht ik dan werkelijk nog steeds niet hard genoeg? Ben ik niet genoeg veranderd? Ben ik niet leuk zoals ik nu al ben?

 

Waarom gebeurt dit steeds weer? Als het niet aan mij ligt, hoe komt het dan dat mensen mij ineens niet meer zien zitten? En waar moet ik het vertrouwen vandaan halen om toch weer opnieuw te beginnen met andere mensen? Ik mag dus niet klagen omdat ik geen gezin en ook geen broers en zussen heb, maar dat vrienden voor mij daardoor nog belangrijker zijn, dat is toch mijn probleem als de ander weer wel voor zijn gezin en familie kiest en mij dus dumpt. Het contact met de kinderen ben ik op deze manier ook kwijt, zonder de kans gehad te hebben afscheid te nemen, terwijl ik ze juist steeds meer begon te waarderen. Ik mag meegenieten van de kinderen van anderen, voor zolang het duurt en dan ineens, voor mij als een donderslag bij heldere hemel, is het weer voorbij en moet ik daar dus maar mee om kunnen gaan.

Ik had jullie willen vertellen over het Alpha-weekend waar ik vrijdag en gisteren geweest ben, omdat ik gevraagd was in te vallen bij de muziek, dat ik dus zelfs een nachtje ben blijven slapen en 'mijn' lied nog heb gezongen voor een groep die ik nauwelijks kende. Ik was wel een beetje trots op mezelf dat het me ondanks moeite wel gelukt is.

Mijn psycholoog probeert me te leren niet te hoge eisen te stellen aan mezelf en om ook eens trots en tevreden te zijn. Maar nu, nu vraag ik me af of ze wel gelijk heeft, misschien moet ik juist nog wel hogere eisen aan mezelf stellen, moet ik meer zijn zoals anderen om geaccepteerd te blijven en meer dingen kunnen die anderen kunnen of tenminste: doen alsof. Ik zou dan leven in een leugen ja, want ik zou nooit mogen zijn wie ik ben, maar hoeveel zou mij dat uitmaken als ik dan wel geaccepteerd zou worden en blijven? Misschien klink ik oneerlijk tegenover de vrienden die me wel trouw blijven. Ja, dat is wel zo, maar toch... mijn wantrouwen groeit weer. Toch weet ik dat ik mezelf uiteindelijk weer opnieuw zal geven met de kans weer opnieuw teleurgesteld te worden. Op de een of andere manier kan ik niet anders. Maar voor nu voel ik me verslagen en zo verdrietig, verlang ik naar iemand om even vast te houden, maar die iemand is er niet en dat ik daar zo naar verlang, dat mag ik dus eigenlijk niet meer zeggen, geloof ik.

 

Eveneens op het Alpha-weekend heb ik gehoord over de muziek van Sons of Korah, vooral psalm 121 scheen erg mooi te zijn. Dit nummer heb ik vanmiddag maar even opgezocht en inderdaad: hij is heel mooi...

 

Begin oktober heb ik nog even met mijn neef gemaild (voor de langer lezenden: die neef die getrouwd is met naar mijn idee een vrouw zoals mijn ouders mij gewild hadden). Hij was enthousiast als altijd over zijn eerste kind dat bijna geboren moest worden. Nog even dan zouden ze niet meer met z'n tweeën zijn! Ik moest tegen die tijd maar op kraamvisite komen als ik dat leuk vond. Ik begon me dus alweer druk te maken en me af te vragen hoe ik dit op ging lossen. Ergens klonk het best leuk om langs te gaan en de baby te zien, maar aan de andere kant ook heel eng, moeilijk in te schatten hoe ik zou reageren. Toch had ik al wel zo ongeveer besloten wel te gaan.

Vanmorgen belde mijn vader nadat mijn tante hem gebeld had. Morgen zal de baby geboren worden. Het wordt een ingeleide bevalling. Maar het klopt niet... meer, het hartje van de baby, vier dagen voor de uitgerekende datum...
Dat klopt toch niet?! Dat hoort toch niet?! Dat kan toch niet?!

Gisteravond rond 10 uur stond ik in het donker (verrassend niet, dat het donker was?) een aardig eindje van huis bij een benzinestation om te tanken (ook een enigszins overbodige toevoeging). Een medetanker gebaarde mij - hij had het ook rustig mogen zeggen, maar zijn Nederlands was niet zo goed - dat mijn koplamp kapot was. Oeps, wat nu?

 

De eerste keer heb ik een koplamp samen met René vervangen. Daarmee heb ik de ervaring opgedaan dat niet in m'n eentje te gaan proberen. Alles onder de motorkap van een Ford Ka is namelijk nogal compact. Je moet de boel middels een kliksysteem losmaken, terwijl je daar nauwelijks bij kan en er nog minder van kan zien. En dat was bij klaarlichte dag in het zonnetje, niet in het donker met trillende vingers van de kou.

De volgende keer ben ik dus maar gewoon naar de garage gegaan. Maar goed, wat nu?  

 

Eerst maar tanken dan, want anders zou ik sowieso niet thuiskomen. Nu was ik dit keer op een bemand (nee, er waren geen vrouwen achter de balie) benzinestation en besloot daarom bij het betalen maar even om hulp te vragen. Maar nee: sorry mevrouw, wij mogen na 9 uur 's avonds niet achter de balie weg, alleen maar om naar huis te gaan - voor de veiligheid. Ik begreep het wel, maar had tegelijk het gevoel dat de regels hier nogal in de weg zaten. Ik had echt geen pistool op zak, maar ja, dat konden zij niet weten.

 

Terug in de auto probeerde ik te berekenen hoe groot de kans was dat ik politie tegen zou komen en aangezien ik die kans nogal laag inschatte, besloot ik gewoon door te rijden. Ik bedacht me nog dat ik wat extra op zou letten omdat medeweggebruikers mij vanuit hun spiegel mogelijk voor een motorrijder zouden kunnen aanzien en verder zag ik niet zo'n probleem. Ik heb nogal goede nachtogen, rijd vaak zelfs liever over wegen zonder straatlantaarns dan over die met, dus ik had echt geen last van de kleinere hoeveelheid licht voor me. Sterker nog: als ik niet zelf had gezien dat de rechter lamp echt compleet donker was, dan had ik het niet eens gemerkt.

 

Tijdens het volgende ritje van zo'n drie kwartier bedacht ik me dat ook dit eigenlijk krom is. Ik maakte me geen zorgen om mijn veiligheid, ik maakte me slechts zorgen over het tegenkomen van politie en de bijbehorende straf. Ik bereidde ook vast een verhaal voor dat ik zou afsteken, mocht ik toch aangehouden worden, want soms, wist ik ook uit ervaring zijn politieagenten gevoelig voor een goed verhaal. In de ogen van anderen zijn ze meer gevoelig voor een vriendelijk lachende vrouw, maar welke van de twee opties dat is, zal ik wel nooit weten.

 

Zonder blik- of andere schade kwam ik thuis. Vanmorgen heb ik de garage gebeld en daar ga ik nu maar even naar toe. Toch ben ik nog niet helemaal uitgedacht...

Soms zijn er regels nodig om veiligheid veilig te stellen, maar blijkbaar werken die regels alleen als je er een straf op zet als je je er niet aan houdt. Bovendien zijn er soms situaties waarin ze wel van toepassing zijn, maar niet nuttig zijn of eerlijk voelen. Mede door het lezen van het boek Dromen, durven, doen van Ben Tiggelaar (dat ik net gisteravond heb uitgelezen) vraag ik me af:

 

Zou het echt niet anders kunnen?

Een gejatte uitspraak hoor, maar ik vond 'm wel mooi, al beleef ik dit momenteel even helemaal niet.

Ik heb nogal moeite met de kou. Het idee dat de winter nu al begonnen is en dus met een beetje pech geen drie maar vijf maanden duurt, stemt mij nou niet bepaald positief. Verder is morgen mijn trouwdag, is of was, hoe moet ik het zeggen? Of het nou ook daardoor komt, waarschijnlijk wel, maar ik heb ontdekt dat de put nog steeds bestaat. En als je dat dan één keer ontdekt hebt, werken dingen die anders misschien niet zoveel uitgemaakt hadden, ook ineens tegen. Zo liggen er in de winkels al kerstspullen. Sinterklaasspullen vind ik wel prima (lekker...), maar het zien van kerstspullen, geeft me meteen een eenzaam kutgevoel van: help hoe kom ik daar dit jaar nu weer doorheen? Gelukkig ben ik niet verplicht om vakantie op te nemen, dat scheelt nog wat. Tenslotte heb ik komende week wel vakantie, genomen om een wandelvierdaagse te lopen, maar heb daar dus totaal geen zin meer in. Veel liever wil ik gewoon lekker uitslapen en vooral weinig naar buiten. Maar ja, dan voel ik me een loser en een saaie Miep, dus zit ik nu al dagen te piekeren wat ik toch moet doen en kom er maar niet uit. Ik dacht dat ik wandelen leuk vond, maar ineens is dat compleet over ofzo.

Waar ik ook over getwijfeld heb, maar ik doe het toch maar wel, is of ik onderstaand nummer online zou zetten en zo ja, of ik dat dan privé zou doen. Nou ja, uiteindelijk toch besloten om 'm gewoon openbaar te zetten. Misschien haal ik 'm er na een tijdje wel af, dat zie ik nog wel even. Het is best fijn om het nummer juist nu met morgen in het vooruitzicht te hebben. Zelf gezongen en begeleid door mijn vrienden van het Alpha-team...

 

 

Sinds enige tijd zijn mijn ouders bezig met opruimen, de zolder vooral. Op een gegeven moment vertelde m'n moeder me dat ze alle lp's weggedaan hadden. Toch niet ook die van mij?! Ja, dus, ook die van mij. Mijn moeder merkte dat ik teleurgesteld was en heeft toen mijn drie lp's terug weten te krijgen (stonden nog in een opslagruimte). Weer een flinke tijd later nam ik de lp's mee naar Mike, die als ware muziekliefhebber nog beschikt over een pick-up en over de mogelijkheid om de muziek om te zetten naar mp3. Zo kwam het dat ik vanmiddag sprookjes, kinderliedjes en d'r kan nog meer bij zat te luisteren. Erg leuk om weer te horen!

 

 

 

Sommige liedjes kan ik zo weer meezingen ('t is alleen een beetje hoog hier en daar, wat ik me niet herinnerde), andere herkende ik in eerste instantie helemaal niet zo. Zoals het liedje hieronder. Het 'ik houd niet zo van dat lawaai' wist ik zelfs nog zonder de lp aan te zetten (herkende ik vroeger dus al...), maar het liedje zelf kwam me nauwelijks bekend voor.

 

 

 

Het is een kinderliedje natuurlijk, maar hij past toch wel bij waar ik de laatste tijd mee bezig ben. Op mijn werk loopt het niet lekker, zowel door problemen binnen het bedrijf als doordat ik niet meer blij ben met deze baan. Mijn eigen taak gaat veranderen en die van mijn teamleider is veranderd, waardoor ik veel alleen zit, waar ik nogal sjachrijnig van word. Dus ben ik op zoek naar wat anders. Liefst zou ik een opleiding doen, maar dat is praktisch nogal een probleem. Een andere baan ligt niet voor het oprapen en wat wil ik dan eigenlijk voor baan? Ik maak plannen voor mijn eigen bedrijf en probeer te zoeken naar leuke, maar misschien ook nuttige vrijetijds- en geldbestedingen. Ook over m'n geloof houd ik veel vragen.

En ondertussen, zo kwam ik gisteren tijdens een gesprek achter, ben ik eigenlijk nog steeds op zoek naar hoe ik mijn leven betekenisvol maak, omdat ik het idee en gevoel houd dat mijn leven alleen, zonder relatie/gezin, minder zinvol is en ik daar dus voor probeer te compenseren door dan maar te zoeken naar onder andere een zinvolle baan. Moet zeggen dat het ook niet helpt dat de mensen om me heen allemaal wel een relatie hebben, veel ook kinderen hebben of bezig zijn die te krijgen. Daardoor word ik er steeds weer mee geconfronteerd dat mijn leven anders is en het is gemakkelijk om dat anders als minder te betitelen.

Het voelt alsof ik mezelf aan het vooruittrekken ben aan m'n eigen haren. Ik wil wel vanalles, maar het lukt niet en soms weet ik ook niet wat ik wil, behalve dan iets anders dan wat ik nu heb. Nogal vermoeiend... Dus toen ik over die 'zware koffer' in het liedje hoorde, was dat ineens heel herkenbaar. Maar ik wil het gewoon zó graag goed doen. Ik wil dat God blij met me is, ik wil trots op mezelf kunnen zijn en het liefst wil ik ook nog een beetje indruk maken op de mensen om me heen. En die eenzaamheid, die blijft aan me trekken.

 

Misschien denken jullie wel: heb je haar weer met hetzelfde verhaal. Helaas verandert niet alles zomaar. In november ga ik beginnen met groepstherapie, gericht op schema's (= vastgeroeste gedachten, ideeën en patronen), waaronder voor mij: medogenloze eisen en sociaal isolement (=je anders voelen in een groep, moeite met sociaal contact). Ik zie er tegenop, maar wil het wel echt. Ik geloof ook wel dat ik het kan, maar het zal niet zomaar alles oplossen, want een (groot?) deel blijft liggen bij mijn geloof.

Ik vind het moeilijk... Soms zou ik graag willen dat ik bepaalde keuzes opnieuw zou kunnen maken, omdat ik het dan anders zou doen. Maar ja, dat kan niet.

Even geen afsluitende vraag, maar alleen een ouderwets vertellogje.

Terwijl mijn flaporen lekker andijvie zitten te knabbelen in een kooi met vers stro en elke dag tenminste even een knuffel krijgen, denk ik nog even aan alle dieren die het niet zo best hebben getroffen. Die niet alleen op 4 oktober vergeten worden, maar ook op de andere dagen van het jaar. Een mooie gelegenheid om het bedrag van slechts € 4,50 per 3 maanden dat ik ja-ren geleden naar aanleiding van een straatactie aan de dierenbescherming ben gaan geven eens een beetje op te hogen. (Ja, dat kostenoverzicht was echt nuttig om alles weer op een rijtje te krijgen.)
Wie doet er mee?

Niet vergeten: 5 oktober vergeten-dierendag!

 

 

PS: dat overzicht zit blijkbaar nog niet helemaal goed in m'n hoofd. Die € 4,50 was het Wereld Natuur Fonds...

Hoewel ik misschien iets minder jong ben dan de doelgroep van het programma kijk ik toch nog graag naar Jong. Leuke onderwerpen, ook de eerste aflevering van het nieuwe seizoen weer:

http://player.omroep.nl/?aflID=10064826

 

Ik heb met verbazing zitten kijken... Een vrouw die er zelf voor kiest om zo radicaal moslim te worden en een niqaab te dragen zoals ze het zelf noemt. Ik ken zo'n ding als een boerka. Het is duidelijk he-le-maal haar eigen keus. Eerlijk gezegd vind ik haar wel vijandig overkomen en vind ik het in een gesprek toch echt fijn om mijn gesprekspartner te zien. Niet om daar seksuele ideeën van te krijgen, maar gewoon omdat gezichtsuitdrukking en houding heel veel zeggen. Hoeveel procent van de communicatie was ook alweer nonverbaal?

Eén van de argumenten die ik wel eens gehoord heb om de geloofwaardigheid van het christendom aan te tonen, is dat de eerste christenen daar veel voor over moesten hebben. Martelingen enzo en toch bleven ze bij hun geloof. Nou, kijk dan zo'n vrouw. Zij wordt weliswaar niet gemarteld, maar er wordt wel heel hard over haar geoordeeld, het heeft haar haar huwelijk gekost, ze moet zich aan duizend regels houden en pfff... ze heeft duidelijk veel over voor haar geloof. Dus tja, of 'veel ervoor over hebben' nou werkelijk iets zegt over objectieve geloofwaardigheid... Misschien zegt het meer over hoe sterk de persoon zelf overtuigd is van zijn/haar geloof.

 

En wat moet ik hier nu van denken... Gisteren zat ik nog even hardop te lachen om de hoofddoekjesbelasting van Geert Wilders. Gelukkig gaat dat niet gebeuren. Als de regering daarmee begint, waar eindigt het dan?  

Toch merk ik dat ik partijdig ben. Ik heb wel eens vaker gehoord over supermarkten of scholen die hoofddoekjes verbieden en eigenlijk kon ik me daar nog wel in vinden ook (als ik het durfde toegeven aan mezelf). Ik vind hoofddoekjes lelijk, maar los daarvan staan ze voor mij voor een religie waar ik toch enigszins angstig voor ben. Terecht of onterecht. Maar toen ik laatst hoorde dat op scholen in België naast hoofddoekjes ook andere religieuze uitingen verboden werden, ook kettingen met kruisjes dus, toen voelde ik toch even *au*. Hoewel ik zelf geen kruisje draag, wil ik wel graag die vrijheid hebben.

 

Die vrijheid, dat is ook precies waar Oem Imran (de vrouw in Jong) zo op hamert en aan de ene kant vind ik dat ze daar gelijk in heeft. Aan de andere kant blijft er toch iets in mij dat zich hiertegen verzet. Ik weet het niet goed.

 

Wat vinden jullie?

Er was eens ...

een tijd waarin mijn bank mij elke week een afschrift stuurde en ik dat ook elke week even controleerde. Die tijd is al enige tijd verleden tijd...

Sinds kort stuurt mijn bank mij helemaal geen afschriften meer, omdat ik internetbankieren heb en controleren... dat doe ik al lang niet meer. Niet omdat ik het niet nodig vind, maar omdat het zo'n gedoe is om van een hele maand ineens zo'n afschrift langs te lopen.

 

Mede daarom stond er al heel lang op mijn todo-list: kostenoverzicht maken. Iets wat ik steeds maar uitstelde, want het is zo confronterend. Nu kijk ik de laatste weken op tv naar Een dubbeltje op z'n kant, een programma waarin mensen met schulden hulp krijgen, en dat stimuleerde mij dan toch eindelijk dat overzicht eens te maken. Niet omdat ik zoveel schulden heb, sterker nog, ik leef in de luxe positie zonder schulden en met een leuk saldo op mijn spaarrekening, maar wel omdat ik ontdekte dat ik ook het antwoord op sommige vragen in het programma schuldig moet blijven. Hoeveel pin ik per maand? Wat kost mijn auto per maand? Dat soort dingen. Dus gisteravond ben ik er dan echt aan begonnen en zonet heb ik het afgemaakt. Alle af- en bijschrijvingen van een heel jaar gedownload en deze verdeeld in categorieën: supermarkt/eten, drogist (incl. kapper enzo), vaste lasten, sparen, giften, hobby/vrije tijd, abonnementen, auto, huisdieren, kleding, klussen/huis, de onmisbare categorie 'overige' en de leuke categorie 'bij'.

Ik heb er wel weer wat van geleerd. Zo ben ik er achter dat ik nog steeds mijn reiskostenvergoeding niet gekregen heb, waarvoor ik de declaratie al zo'n drie maanden geleden gedaan heb. Dinsdag maar eens achteraan. Verder heb ik ontdekt dat mensen die ik iets voorschiet dat ook daadwerkelijk terugbetalen en dat er soms heel gezellige opmerkingen in de omschrijving staan.

Maar zonder gekheid: ik weet nu eindelijk hoeveel ik gemiddeld per maand besteed en dat kan best nuttig zijn. Mijn strategie tot nu toe was namelijk gewoon mijn inkomen binnen laten komen op deze rekening en bijstorten vanaf mijn zakelijke rekening als ik rood dreigde te gaan staan, wat overbleef, stortte ik naar m'n spaarrekening. Op die manier heb je dus geen inzicht in hoeveel je eigenlijk per maand uitgeeft.

Blijft over mijn vraag: is dit normaal? Is het normaal om een ruime 100 Euro per maand aan kleding/schoenen enzo te besteden of moet dat minder? En de beruchte supermarkt, mag ik daar echt 120 Euro per maand kwijt zijn (oke, inclusief af en toe Chinees halen en een beetje vertekend door mijn wandelhobby waarvoor ik met een regelmaat bijpin bij de supermarkt)? Mijn huisdieren daarentegen kosten maar 35 Euro per maand en da's dus inclusief dierenarts. Zulke waardevolle dieren, zo goedkoop. Tja, en de grootste klap zijn natuurlijk de vaste lasten, maar dat wist ik. Ik zou gemakkelijk kunnen besparen op mijn huur bijvoorbeeld. Mijn woningcorporatie wil namelijk 70 Euro per maand hebben voor de stadsverwarming en ze kunnen me niet eens vertellen waarom het ding het niet doet. De laatste tijd sleep ik 's avonds regelmatig mijn dekbed naar de bank, omdat ik het zo koud heb. Er zijn werkzaamheden geweest, maar die zouden klaar moeten zijn en ontluchten (ze leveren niet eens zo'n sleuteltje bij het huis) hielp niks. Ja, hier ga ik morgen weer over bellen... Maar dit wilde ik dus niet vertellen in dit logje en nu heeft mijn geniepige verstand toch weer kans gezien deze frustratie er in te verwerken. Terug naar het onderwerp... en nee, geniepig verstand, het verhaal over de overstap van de ene naar de andere energieleverancier en alle bijbehorende frustratie en het feit dat het na driekwart jaar nog niet geregeld is en dat ze nu zelfs dreigden om je af te sluiten, dat past hier echt niet bij.

 

Ik zal jullie niet gaan vragen hoeveel jullie uitgeven aan categorieën als eten en kleding, hoewel ik dat best graag wil weten...

Wat ik wel durf te vragen:

Voor een keertje maar over de snelweg naar huis. Meestal vind ik die gezellige groene bomen op de 80-kilometerwegen leuker, maar nu wou ik alleen maar hard rijden. 120 bleek niks, maar er was te veel verkeer om veel harder te gaan en bovendien zou ik het mezelf niet vergeven als ik ook nog een bekeuring zou krijgen. Dan was er natuurlijk weer zo'n sukkelige klootzak die z'n auto er even tussen moest drukken. IK rijd hier, wacht op je beurt.

De radio op 10 en hopen op een zo onchristelijk mogelijk nummer of in elk geval zo'n nummer waar christenen allerlei problemen om maken die ik niet zo begrijp. Iets als Hotel California ofzo. Helaas kwam er niks beters dan The boy does nothing voorbij.

De vriendelijke zon van vanmorgen was achter allerlei donkere wolken verdwenen waar ik erg blij mee was. Het paste wel bij mijn stemmingsverandering. Het liefst wil ik nu stortbuien en onweer en dan op blote voeten naar buiten en hopen dat ik ziek word. Het zal wel weer voorbijtrekken.

Eigenlijk drink ik na de dienst altijd thee met zo'n lekker koekje er bij. Vandaag drink ik thuis thee met mijn middageten er bij bestaande uit een reep chocola. Misschien dat dat helpt om de woede van binnen een beetje te temperen.

 

Vandaag was het startzondag, de opening van het nieuwe seizoen waarna alle activiteiten weer beginnen. Het leek me wel leuk, vooral de picknick na afloop. Ik hoopte weer wat nieuwe mensen te leren kennen. Vanmorgen toen mijn wekker ging, was ik alleen wel erg moe. Als ik toen vrij had kunnen kiezen, was ik niet gegaan, maar ik had beloofd appeltaart te bakken en moest dat ding dus afgeven. Even beraamde ik nog het plan dan alleen voor de picknick te gaan, maar ik schoof het plan terzijde, aangezien het lastig bepalen is hoe laat de dienst afgelopen is en ach, ik zou vanmiddag wel wat uitrusten. Was ik nou maar bij mijn plan gebleven...

In elk geval was dit voorlopig mijn laatste dienst, over 2 1/2 maand ga ik wel eens weer, als men klaar is met dit thema.

De tien geboden.

 

 

 

Onze spreker had even het plan gehad ze vanuit de zaal te laten opnoemen, maar hij vroeg zich af of dat niet teveel tijd zou kosten. Daarom ging hij ze maar voorlezen. Dat maakte alle herinneringen volledig levend. Elke zondag weer. Ik zag mezelf gewoon weer zitten met dat bijbeltje van toen. En die tien geboden hoef je me niet voor te lezen, ik kan ze zo opdreunen, in de statenvertaling.

De woede over die oneerlijke God die de ongerechtigheid van de vaderen bezoekt aan de kinderen tot in het derde en vierde geslacht van hen die mij haten. Ookal doet hij ook barmhartigheid aan duizenden van hen die mij liefhebben _en mijn geboden onderhouden_.

Dan mijn gedachten bij: eer uw vader en uw moeder opdat uw dagen verlengd worden in het land dat de Heere uw God u geven zal. Ik heb jaren gedacht dat je dus gehoorzaam moest zijn aan je ouders, om daarmee een langer leven in de hemel te verdienen. En nou ja, ik maakte er nog wel eens een potje van, niet in de laatste plaats op zondag in de dienst.

Of deze: zes dagen zult gij arbeiden en al uw werk doen, maar de zevende dag is de sabbatdag, dan zult gij geen werk doen, gij, noch uw zoon, noch uw dochter, noch uw dienstknecht, noch uw dienstmaagd, noch uw os, noch uw ezel, noch de vreemdeling die in uw poorten is. Dat de zondag de eerste dag is en niet de zevende, dat viel me toen niet zo op. Ik was teveel geïndoctrineerd met het feit dat de zondag in de plaats van de sabbat is gekomen. Wel viel me op dat hier dus stond dat ik al dat rothuiswerk op mijn fijne zaterdag moest doen, om me vervolgens die hele kutzondag te vervelen.

 

Ik denk dat mijn reserves hiermee wel helemaal op waren, want alles viel mij op en ik maakte me alleen maar kwader. Over het feit dat onze spreker het lef had om te zeggen dat bijbelteksten memoreren (uit je hoofd leren) goed is bijvoorbeeld.

Hij had het over goede herinneringen aan bijbellezen en zondagschool. Ja, dat is voor de beter bedeelde kinderen, zondagschool, dat had ik echt niet. Hij vertelde dat het een eigenschap van God is die wij mensen ook hebben, om jezelf te laten horen en maakte er een grapje van door te vertellen over de maaltijden in zijn gezin waarbij soms iedereen tegelijk wat wil vertellen. Ja, dat is voor de beter bedeelde mensen, tijdens mijn maaltijden is het gewoon stil, tenzij ik de tv aan zet.

Hij begon weer over het huwelijk, dat was niet de eerste keer dat dat genoemd werd tijdens de dienst. Alsof iedereen maar een huwelijk heeft. Wel vijf keer bidden voor of praten over de mensen met een relatie en niet één keer denken aan degenen die alles alleen moeten redden.

Hij vertelde over hoe hij vindt dat God tot je kan spreken, dat dat zelfs kan met briefjes uit de hemel, want de bijbel is een brief uit de hemel, die moest je maar veel lezen. Daardoor hoef je je sommige dingen ook niet af te vragen of God die van je wil, want dat staat gewoon in de bijbel, zoals dat je je samenkomsten niet moet verzaken. Dat-ie zelfs die tekst nog van stal haalde... Volgens mij is het juist heel zinvol om na te denken of je wel naar een dienst moet gaan en is het echt niet vanzelfsprekend dat het goed is om daar te zijn.

En dan vertelde hij nog iets over zijn zoon. Hij had hem gevraagd wat hij dacht dat God van hem wilde. Het verhaal op zich irriteerde me al, want hij vond het blijkbaar te persoonlijk om te vertellen wat zijn zoon echt voor antwoord gegeven had, maar vertelde alleen de vijf bronnen die hij er uitgevist had. Een abstract verhaal en een analyse dus. Pfff, vertel dan het hele verhaal niet. Eén van de vijf bronnen die hij er uit viste was dat iets wat God zegt in overeenstemming is met wat je ouders zeggen. Nu ben ik gelukkig geen kind meer, dus zal het voor mij wel een beetje anders zijn dan voor een kind van 10, maar toch deed het me denken aan afgelopen vrijdag toen mijn moeder bij mij bleef eten en na afloop vroeg waarom ik geen bijbel las, want dat hadden m'n ouders me toch zo geleerd. Ja, jammer dan, ze hebben me wel meer dingen geleerd waar ik het niet mee eens ben.

Ook vond hij dat je niet zomaar allerlei taken moet oppakken, omdat dat 'vanzelfsprekend' is. Nee, het is belangrijk dat God tegen je gesproken heeft, al hoeft dat dus niet met iets speciaals als een stem uit de hemel. Tja, als ik zo moet beginnen, dan durf ik niks meer aan te pakken. Dan kan ik dus zelfs niet enthousiast aanbieden om appeltaart te bakken, al moet ik toegeven dat ik dat, achteraf gezien, inderdaad beter niet had kunnen doen.

 

Deze spreker heeft me al vaker geïrriteerd. Zijn gave schijnt 'onderwijs' te zijn, maar voor mij voelt het als veel gezwaai met bijbelteksten. Hij zou zo aan de slag kunnen in een reformatorische kerk en ik hoef hem voorlopig echt niet meer te horen. Heerlijk, ik ben vrij, ik hoef niet naar de kerk en daar verandert hij niks aan met zijn verhaal over niet verzaken van samenkomsten.

Om het af te maken, zei degene die de muziek leidde na dit hele verhaal dat hij maar even een selectie zou maken uit de liederen die ze van plan waren te zingen, omdat het anders zo laat werd. Had dan die preek overgeslagen! Liederen dragen tenminste iets bij, die zijn zacht door de melodie en je kan er aan meedoen, zo anders dan zo'n monotone mannenstem die je terugplaatst in het verleden en je denkt te kunnen vertellen wat je moet doen.

 

Ondertussen is mijn woede een beetje afgezakt en ben ik vooral eindeloos moe en heel verdrietig, en ik voel me alleen, wou dat er hier iemand (een man natuurlijk) was om te knuffelen, maar ja, helaas. Ik durf bijna niet te hopen dat ik dat nog een keer weer krijg.

 

Wat hebben jullie gedaan vanmorgen?

Vanmorgen hadden we een goede spreker. Zo één met een gestructureerd verhaal dat echt ergens over ging. Over geloofszekerheid in dit geval. Hij begon met de vraag:  

 

Geloof je dat je in de hemel komt als je vandaag zou sterven?

 

Mijn gedachten dwaalden naar gisteravond, maar om mijn gedachten van gisteravond een beetje te begrijpen zal ik nog even iets over een wat langere periode vertellen. De Turkse medewoners van mijn flat zitten tegenwoordig vaak op het grasveld voor de flat. Op zich geen probleem natuurlijk. Enige is dat ze dat vooral 's avonds doen en er gerust tot een uur of 2 blijven zitten. En dat niet af en toe, maar al weken elke avond. Nu ben ik, zoals jullie wel weten, niet iemand om vroeg naar bed te gaan, maar ik vind het toch wel lekker om de keuze te hebben en sowieso vind ik het fijn als het op een gegeven moment rustig is.

Gistermiddag ben ik wezen wandelen, 'even' 15 km, dacht ik, maar man, ik was helemaal af toen ik thuiskwam. Begon me daarmee toch af te vragen of ik me wel zo aanstel de laatste tijd met mijn klacht dat ik zo moe ben. Daarom ging ik me om 10 uur klaarmaken om naar bed te gaan. Maar zover was ik nog niet eens, toen ik me een hoedje (laat ik het eens netjes formuleren) schrok door een enorm kabaal van beneden. Even vanaf het balkon kijken wat er aan de hand was dan maar... Het bleek een autoradio te zijn die zijn geluid door de omgeving verspreidde middels een openstaand portier. De vrolijke luisteraars waren aan het dansen. In mijn gedachten (ja, we zijn weer aangekomen bij mijn gedachten waar ik vanmorgen aan terugdacht) had ik een auto met zo'n metalen frame aan de voorkant en reed met volle vaart in op die auto en het portier er af. Dat zou ze leren... Over ongerechtigheid verdragen gesproken... Twee uur later (toen ik dus nog steeds klaarwakker was) liep ik inwendig die rotkinderen te verwensen en zeker ook die ouders die niet weten wat opvoeden is. Het ene kind in een winkelwagentje, een paar anderen rennend duwen en dat over een tegelstraat met bijbehorend gegil om ondertussen dus 12 uur 's nachts. Nog eens anderhalf uur later was het eindelijk rustig en kon ik slapen.

Is het dan werkelijk mijn opdracht om dit maar over me heen te laten komen en te accepteren dat ik dus geen rust krijg in m'n eigen huis? NEE, schreeuwt het in mij. Ik vind zelfs dat zij zich moeten aanpassen en niet zo moeten klieken door met z'n allen bij elkaar te gaan wonen. Ik vind dat de ouders verplicht een opvoedcursus moeten volgen om te leren wat (hier) normaal is en ik vind dat ze Nederlands moeten leren en dat ook verplicht moeten zijn buitenshuis te spreken, ook met elkaar. Zo! Ja, zo onverdraagzaam ben ik en ja, ik discrimineer. Maar het is dan ook niet de eerste keer dat ik in een dergelijke wijk woon en mijn ervaring is alledrie de keren dezelfde.

Maar ja, ondanks mijn boosheid, weet ik wel dat dat niet de manier is om iets voor elkaar te krijgen, dus ben ik al weken geleden toen het probleem begon een keer na 1 uur 's nachts naar ze toegelopen om te vragen of dit misschien anders kon en aan te geven dat ik zo niet kon slapen. Helaas, daar hadden ze geen boodschap aan. Een volgende keer heb ik de politie gebeld, maar zelfs nadat die langsgeweest was, duurde het nog ruim een kwartier voor er opgebroken werd. Daarna is het een tijdje wat rustiger geweest doordat veel van hen met vakantie waren en had ik zelf vakantie, maar nu keert het probleem dus in volle hevigheid terug. En ik weet niet wat ik moet doen...

 

Terwijl ik hier tijdens de dienst aan zat te denken, schoot een voor mij beroemde bijbeltekst weer door m'n hoofd:

 

 

Die tekst maakte vroeger al dat ik me niet durfde verdedigen als ik gepest werd, want dat mocht immers niet. En nu maakt-ie nog dat ik het gevoel heb eigenlijk niet voor mijn eigen rechten te mogen opkomen. En aangezien ik dat dan weer oneerlijk vind, word ik ook nog boos op God die die rottekst in de bijbel gezet heeft. En tja, dat allemaal gezegd hebbend, hoe kan ik er dan ooit zeker van zijn dat ik wel in de hemel mag komen?

Zou een tekst als deze dan uitkomst kunnen bieden?

Nou, misschien een beetje, maar voegde onze spreker er direct aan toe: je wordt wel geacht daarna in gehoorzaamheid aan God te gaan leven en als dat dan weer inhoudt dat andere mensen over je heen mogen walsen. Tja...

Dit is nou precies wat ik bedoel met het feit dat het geloof zo'n last voor me is. Met jaloezie kijk ik zowel naar de mensen die bovenstaande vraag vol overtuiging met een 10 beantwoorden en daar ook naar leven, als naar degenen die hun eigen geloof in elkaar knutselen (het Ietsisme, las ik gisteren nog in de Intermediair) of helemaal niet geloven en daar zonder angst naar leven. Maar ik, ik kan geen van beide.

Jullie dan?

Een rare drang is het eigenlijk dat een mens (of in elk geval: ik) een boek graag uit wil hebben, maar zodra het daadwerkelijk uit is, hou ik daar een beetje een weemoedig gevoel aan over. Ik heb Narnia uit, zeven delen, 1184 bladzijden en nu is het dus op... Ik vond het heerlijk om te lezen. Aan de ene kant zijn het kinderboeken, lekker fantasievol, avontuurlijk en eenvoudig geschreven. Aan de andere kant zit er ook duidelijk een diepere betekenis achter. Zo kwam ik er rond Pasen toen ik bezig was in het tweede deel, achter dat ik onverwachts het paasverhaal in een andere vorm aan het lezen was. (Ja, rond Pasen was ik dus al bezig met dit boek. Na deel 4 begon mijn leestempo hard te dalen en heb ik het boek een paar maanden niet aangeraakt. Daarna ben ik vorige week opnieuw begonnen in deel 5 en heb het vervolgens in één ruk uitgelezen.)

 

In het eerste deel wordt Narnia geschapen. Er komt kwaad in de wereld met de bijbehorende vragen waarom dat dan gebeurt en waarom Aslan (de Leeuw, God) dat niet meteen uitroeit. Er is zelfs een boom, al heeft die een wat andere betekenis dan de boom in Genesis. In deel twee komt er dus een soort paasverhaal, heel ontroerend. Daarna volgen een aantal avonturen en het laatste deel is een soort eindtijd, gevolgd door een laatste oordeel en een hemel. Het laatste deel vond ik indrukwekkend, vooral hoe verteld werd over degenen die niet bij Aslan wilden horen. Het was niet zo dat hij hen niet wilde accepteren, maar zij waren te gevangen in hun eigen ideeën om dat te kunnen zien. Verder ook hoe je als lezer zo duidelijk zag dat iedereen misleid werd, maar je ook kon begrijpen waarom het zo moeilijk was die misleiding te zien als je er middenin zat.

 

 

 

Eén bladzij zat ik met kippevel te lezen en die wil ik met jullie delen. Oh, da's niet helemaal waar: dit was niet de enige keer dat ik kippevel had, maar ik ga maar één bladzij overtypen.

Klein beetje voorkennis: Aslan (hier ook genoemd de Luisterrijke) is God, Tash is een andere god of de duivel. De Aap was de misleider die onder andere zei dat Aslan en Tash een en dezelfde waren. De ik-persoon was een aanhanger van Tash, die nu vertelt over zijn ontmoeting met Aslan.

 

Toen viel ik aan zijn voeten neer en dacht: Dit moet voor mij wel het einde zijn, want de Leeuw (aan wie alle eer toekomt) weet dat ik al mijn dagen Tash gediend heb en niet hem. Desondanks is het beter de Leeuw te zien en te sterven dan Tisrok van de wereld te zijn en te leven zonder hem gezien te hebben. Maar de Luisterrijde boog zijn gouden hoofd en raakte mijn voorhoofd aan met zijn tong en zei: "Zoon, ge zijt welkom." Maar ik zei: "Helaas, Heer, ik ben geen zoon van u maar de dienaar van Tash." Hij antwoordde: "Kind, alles wat ge voor Tash gedaan hebt, reken ik alsof ge het voor mij had gedaan." Toen overwon ik, door mijn vurige verlangen naar wijsheid en inzicht, mijn angst, en vroeg aan de Luisterrijke: "Heer, is het dan waar, dat gij en Tash dezelfde zijn, zoals de Aap zei?" De Leeuw gromde zo dat de aarde ervan beefde (maar zijn toorn was niet voor mij bedoeld) en zei: "Dat is niet waar. Niet omdat hij en ik dezelfde zijn, maar omdat we elkaars tegenovergestelde zijn, neem ik de dingen die ge voor hem gedaan hebt voor mezelf aan. Want ik en hij zijn zo verschillend dat niets slechts voor mij kan worden gedaan, en dat niets dat niet slecht is, voor hem kan worden gedaan. Als iemand daarom bij Tash zweert en zijn eed houdt omdat hij het gezworen heeft, dan ben ik degene die hem beloont. En als iemand in mijn naam een wreedheid begaat, dan is, al zegt hij ook de naam Aslan, Tash degene die hij dient en wordt zijn daad door Tash aanvaard. Begrijpt ge dat, Kind?" Ik zei: "Heer, u weet hoeveel ik kan begrijpen." Maar ik zei ook (gedreven door mijn liefde voor de waarheid): "Toch heb ik Tash al mijn levensdagen gezocht." "Geliefde," zei de Luisterrijke, "als uw verlangen niet mij gegolden had, zoudt ge niet zo lang en zo oprecht gezocht hebben. Want ieder vindt wat hij oprecht zoekt."

Ik ga verder niet vertellen waarom ik dit zo'n mooi stukje vond. De beoordeling laat ik aan mijn lezers over. Ik kan het boek zeker aanraden! Overigens: dit stukje is het enige waarin in de 'ge'-stijl gepraat wordt.

Nu ga ik In de ban van de ring lezen. Vroeger al eens geleend van de bieb en het greep me zo dat ik tot diep in de nacht doorlas (gauw even de lamp uit als mijn ouders naar bed gingen en weer aan als ik hoorde dat ze op bed lagen). Denk niet dat je de boeken kent als je de films gezien hebt, want de boeken zijn ve-le ma-len beter dan de films. Ik moet de boeken alleen nog kopen en oh dilemma: wordt dat dan een tweedehands zachtekaftboek via Marktplaats of mooie nieuwe hardcoverboeken. Na rijp beraad met Margé heb ik een keuze kunnen maken, denk ik...

Vanmiddag dacht ik ineens: een week geleden zat ik nog op het strand. Wat lijkt dat alweer enorm lang geleden, zeg...

 

Ook deze week was erg leuk.

Dinsdag heb ik bij vrienden het nummer 'Als het leven soms pijn doet' opgenomen. Ik mocht zingen... De definitief gemixte versie is nog niet klaar, maar de voorlopige versie was al boven mijn verwachting! 's Avonds lekker naar de bios om Harry Potter te kijken.

Daarna was het woensdag tijd om naar Margé te vertrekken. Lekker gezwommen, gefietst, gewandeld, gebadderd, gekletst, gelezen en gegeten. Was een succes! En oh ja, ik heb mezelf laten fotograferen door Margés echtgenoot. Zijn grote hobby is portretfotografie en nou ja, ik was in een positieve bui en wou wel eens zien wat hij van mijn niet-fotogenieke verschijning wist te maken. Sommige foto's waren verschrikkelijk, maar er waren er ook bij die best door de beugel konden. Ik krijg het resultaat nog gemaild en ben benieuwd wat ik er een aantal dagen later als ik rustig kan kijken, van vind.

Vrijdag na thuiskomst zelf nog weer wezen zwemmen in de plas hier dichtbij, ook heerlijk.

 

 

 

En daarna was het zaterdag tijd voor mijn stijladvies. Ik ben er nog niet goed uit wat ik daarvan vond. Het was sowieso leuk en sommige dingen kan ik ook echt wel wat mee, maar andere heb ik nogal moeite mee. Zij heeft me verteld dat het gaat om verhoudingen en balans. En aangezien het niet mogelijk is mijn schouders smaller te maken (behalve een klein beetje visueel) moeten dus m'n heupen breder lijken. Maar hallo! die zijn al veel te breed. Verder is een goeie truc (die ik al wist trouwens) om benen langer te laten lijken broeken te dragen met een hoog bovenstuk, taillebroeken dus. Maar... ik heb altijd ruzie met die dingen. Die gaan namelijk over je buik en dus voel ik heel de dag wat een megabuik ik heb. De adviseuze beweerde dat dat net is als met een ring: na een tijdje voel je het niet meer. Mijn ervaring is anders. Tenslotte schijnt het ook nog mogelijk te zijn je benen langer te laten lijken door puntige schoenen te dragen. Ik heb juist het idee dat je voeten daardoor groter lijken en (verrassend) dat wil ik niet, want ik vind m'n voeten groot zat.

Gevolg van het geheel was dat zij de kleren die ik meegenomen had als 'die draag ik niet graag' geweldig vond en de dingen die ik graag draag, bijna allemaal afkraakte. Toen ik me vandaag aankleedde heb ik heel even geprobeerd die broek die zij zo mooi vond aan te doen, maar binnen een minuut was-ie weer verruild voor mijn te lage, lekker zittende spijkerbroek.

Maar er waren ook wel positieve dingen, hoor. Zo weet ik nu meer over de verschillende manieren waarop mouwen in shirtjes gezet kunnen worden en wat mij daarin beter en minder goed staat (en dat zag ik dan wel). Heeft ze me weten te overtuigen van het feit dat het slim is om mijn taille te benadrukken en heb ik meer inzicht in kleurencombinaties.

 

 

 

Al met al was gisteren wel erg vermoeiend en heb ik (daardoor?) vandaag de halve dag geslapen. Dat kwam vast ook doordat ik zo tegen komende week opzie. Morgen moet ik weer aan het werk voor mijn klanten en dinsdag voor m'n baas. Vooral dat laatste zie ik als een berg tegenop. Het wordt een eenzame week: dinsdag en woensdag thuiswerken en donderdag alleen zitten op de zaak. Als iemand nog ideeën heeft om de week een beetje op te fleuren hoor ik het graag.

 

 

 

Gelukkig heb ik nog wel wat leuks om over na te denken, want ik zit te puzzelen welke dingen ik komende tijd wil gaan doen. Dwarsfluitles of zangles nemen? Mee gaan doen met een kring van de gemeente? Toch eens iets serieus met schrijven doen? Zal het meewerken met het muziekteam bij de kinderdiensten doorgaan? Welke wandelingen zal ik gaan lopen? Zal ik het aandurven om nog een weekend alleen weg te gaan (naar Zeeland of de Belgische Ardennen)? Gisteren zag ik een aankondiging voor een cursus sieraden maken en dat leek me ook wel heel leuk. En tenslotte vroeg ik me af of het me zou lukken om elke maand iets leuks te plannen, liefst in het weekend. Dat hoeft dan niet altijd iets groots te zijn natuurlijk, maar zou me wel telkens iets binnen bereik geven om naar uit te kijken.

 

 

 

Nou, zo zijn jullie weer even op de hoogte en heb ik voor mezelf een verslagje van de afgelopen week en mijn gedachten.

Ik heb vanavond ook mijn log bijgewerkt. De logjes in de lijstjes rechts zijn weer recent en al het oude staat in het archief. Dat had ik veel te lang niet gedaan, dus ik kwam vanalles tegen van van de winter. Apart om terug te lezen. Ook de lijst met vaste lezers is bijgewerkt. Ik ben nogal rigoreus geweest, dus mocht je jezelf ineens missen en er toch graag bij willen staan, laat het gerust weten!

En toen zaten mijn op-vakantiedagen er weer op. Dagen met ups en downs zullen we maar zeggen.

 

Het begon al goed, of eigenlijk dus niet. Mijn vader had me lekker gemaakt dat het bij hen zulk heerlijk weer was, maar toen ik er één keer was, regende het binnen een uur en niet een beetje... Dat heb ik weer, dacht ik. Maar in de loop van de avond werd het toch droog en heb ik de zee gezien! Lekker pootje gebaad en bedacht dat het warm zat was om te zwemmen, maar ik dus geen zwemkleren bij me had. Dat was dan ook meteen het meest positieve deel van die dag, want daarna ving ik iets op over pannenkoeken eten de volgende dag die m'n vader zelf wilde bakken, terwijl m'n moeder naar een restaurant wilde (mijn ouders zijn het regelmatig behoorlijk eens). Maar dat was niet het meest interessante deel, dat was namelijk dat mijn oom en tante en neef en nicht kwamen. Ja, tante J. wilde jou heel graag nog even zien, zei m'n moeder. Oh help, eten met die zes die allemaal zo dol zijn op eten, wat zal ik me een outsider voelen, dacht ik. Tenslotte wilde m'n vader 's avonds al weten wat ik 's ochtends wilde eten, terwijl ik mijn eten liever zelf klaar maak en ging ik dus slapen met het idee: ik moet wakker worden van m'n vader. Lag daarna enorm gestrest in bed te janken en ben meerdere keren wakker geweest omdat ik het zo steenkoud had. Waar in de vrede ben ik aan begonnen, ik wil naar huis! dat dacht ik.

 

 

De volgende ochtend werd ik wakker van m'n vader, scheen de zon en bleek m'n vader toch best lekker ontbijt gemaakt te hebben. Gezien de wind van de vorige dag moesten er wel heerlijke golven zijn, dus 's middags zouden we naar het strand. Dat duurde mij allemaal veel te lang (met mijn moeder kan je zelden 'even snel' weg komen), maar de zee was inderdaad weer heel mooi. Ik ben nogal een waterrat dus ik vind het heerlijk om in zee te zwemmen. Dan leef ik op en vergeet de rest. Gewoon alleen maar genieten van het moment. Had ik nog vergeten te vertellen dat ik mijn vader geld gegeven had met de mededeling 'ik trakteer op ijsjes'. Vervolgens komt hij op een gegeven moment aanzetten met twee Magnums met nootjes. Tja, duh euhhh, dat was niet wat ik bedoelde. Ik eet om verklaarbare redenen nooit Magnums en met nootjes vind ik het nog eens smerig ook. Ik ben dus ondankbaar geweest en heb mijn ijsje aan m'n vader gegeven die helemaal niet van chocola houdt...

Daarna kwam mijn familie dan. Best gezellige mensen hoor, maar ik voelde me toch niet echt op m'n gemak. Op een gegeven moment dacht ik: ik vraag m'n moeder of ik nog even weg mag. Waarna ik bedacht: nee, ik ga m'n moeder zeggen dat ik nog even weg ga. En zo gebeurde. Heeeerlijke avond gehad. Gebeld met een vriendin terwijl ik liep pootje te baden, genoten van het uitzicht op zee, schelpen verzameld, de zon onder zien gaan en een poging gedaan om te vliegeren. Meer dan een poging was het niet, want eerst brak één van de touwen en daarna dook het ding meteen en zaten de touwen in de knoop. Maar dat maakte niet uit, de avond bleef er even heerlijk om. Binnen no time was de tijd voorbij.

 

Zaterdag zou ik alweer naar huis gaan en dat ging ineens wel heel snel... Ik mocht gerust langer blijven, maar wilde dat eigenlijk niet, omdat ik er dan op zondag zou zijn. Maar in mijn 'ik ben volwassen en mag zelf beslissen'-stemming heb ik gezegd dat ik graag nog tot zondag bleef, maar niet mee ging naar de kerk. Er werd wel even bedenkelijk gekeken, maar dat was het dan ook. Voelde best goed...

Zaterdagochtend een strand- en duinwandeling gemaakt met m'n moeder samen. 10 km maar en zo heerlijk, ik had graag nog een rondje gelopen. Eerst 5 km door de duinen en daarna terug over het strand. Het hele eind over het strand op blote voeten gelopen. Loop ik al graag op sandalen, nog liever zonder schoenen. Het weer was perfect, niks te klagen dus. De heen- en terugweg met de auto was wel een belevenis op zich, maar dat mocht de pret niet drukken. Mijn moeder kan namelijk gaan route/kaart lezen en weigert die ook uit handen te geven aan degene die rijdt. Ik ben heel geduldig geweest, heb drie keer de auto langs de kant gezet, maar de vierde keer had ik het toch echt gehad: geef mij die kaart nou eens even! M'n moeder denkt echt dat je dan per direct niets meer ziet aan verkeer, want begon met: pas op! een tegenligger! Goed, een belevenis op zich, maar dat mocht echt de pret niet drukken.

In de loop van de middag opnieuw naar het strand. Dit keer was de zee glad en kon je echt zwemmen, maar al snel werd het veel te koud en zijn we maar op huis (camping) aan gegaan. Toen moest er nog even ouderwets gescrabbeld worden. Dat deden we vroeger elke zondag namelijk. Ik heb ook ouderwets gewonnen, drie keer al m'n letters weggelegd. Ach ja, ik had een reputatie hoog te houden.

 

 

's Nachts werd ik wakker van de plensregen en 's ochtends regende het nog steeds. Terwijl m'n ouders naar de kerk waren, m'n spullen opgeruimd en bedacht dat ik na de koffie naar huis zou gaan. Maar toen ineens: daar was de zon! En binnen korte tijd had ik mijn spijkerbroek met trui verruild voor korte broek en shirtje zonder mouwen. Nog een tijd bezig geweest het vliegertouw uit de knoop te krijgen en te achterhalen hoe dat 'toom' dan wel moest worden vastgemaakt (het zat niet goed, vandaar dat dat ding alleen maar wilde duiken...) en toen was het zulk mooi weer dat ik nog een laatste keer naar het strand gegaan ben. Dit keer weer alleen, want m'n ouders wilden niet mee. Het was met stip de beste dag! De zee bestond uit één en al golven, er hing zelfs een gele vlag (lees: het is leuker zwemmen) en de zon scheen dus voelde het veel minder koud. Ik heb enorm genoten, in het water tot het echt te koud werd, dan even opdrogen en warm worden in de zon en dan weer in het water. Ik klink als een kind en zo voelde ik me eigenlijk ook.

's Avonds nog echt Zeelands zeekraal gegeten en daarna was het dan toch tijd om naar huis te gaan. Uiteindelijk is het supersnel gegaan en heel leuk geweest. Dat had ik die eerste avond niet durven dromen...

 

 

 

Zo'n tijd bij m'n ouders is blijkbaar wel vermoeiend, want ik ben heel moe, maar heb dan ook nog een hele week om uit te rusten. En ik ben erg blij dat ik niet meer bij elke maaltijd een stuk bijbel hoef uit te zitten. Ze lezen tegenwoordig een deel van de tijd de herziene statenvertaling. Wat er precies herzien is, geen idee, want het klinkt als Nederlands uit het jaar nul, maar goed. Bij het laatste avondeten las m'n moeder een stuk uit Marcus 7, dat eindigde met een vers dat ik wilde onthouden voor dit logje. Ik wist niet dat er zoiets in de bijbel stond. Toch nog iets positiefs in het bijbellezen gevonden, dacht ik. Thuisgekomen kon ik dat vers alleen helemaal niet vinden en bleek het ook niet in de bijbel te staan... Ik sluit dus af met de opmerking uit het bijbelleesrooster van de NBG en niet met een stukje bijbel:

 

"Gewoonten kunnen goede gewoonten zijn. Maar wat gaat er al niet grondig mis in ons leven als het grote gebod wordt verdrongen door een elfde gebod dat luidt: zo hoort het!"

Vanmorgen in de dienst kregen we verhalen te horen van jongeren die 10 dagen naar Albanië geweest waren om daar praktisch te helpen met schilderen en dergelijke en om te evangeliseren. Ze waren overenthousiast. Iets wat mij altijd weer zo verbaast. Het lijkt mij namelijk een verschrikking. Met zo'n groep op een kluitje leven, continu drukte van mensen en de druk van een groep om je heen, elke dag veel indrukken en dus na een paar dagen alleen daarvan al doodmoe zijn, vroeg opstaan, hard werken, raar eten, moeten evangeliseren en dan ook nog in het Engels, bidden met vreemde mensen. Gruwel...

 

Zoals vaak in een dergelijke dienst werd deze tekst gelezen:

 

Het is zo'n tekst die mij bang maakt, omdat ik mij niet kan herinneren wanneer ik dit soort dingen voor het laatst gedaan heb. Ik leef grotendeels in een christelijke wereld (op zich al fout) en zelfs richting medechristenen ben ik echt niet altijd vriendelijk, gastvrij en zo verder. Schijnbaar hadden de andere mensen in de dienst niet zo'n last van deze angst, want toen we even later opwekking 648 zongen, ging men als één man staan bij dit deel:

 

"Hier zijn wij, als levend offer, Heer.

Heilig en aangenaam voor U

Hier zijn wij, wij leggen voor uw troon neer

al onze dromen en ons nu

Wij eren U."

 

Ik bleef zitten en zong niet mee. Ik wil mijzelf helemaal niet offeren en als ik dat al zou doen, geloof ik niet dat ik nu zo heilig en aangenaam zou zijn. Veel dromen heb ik niet, maar die ene die ik heb (drie keer raden), wil ik niet ook nog moeten opgeven. Maar blijkbaar ben ik dus de enige die zo denkt of veel mensen denken niet na bij wat ze zingen.

 

Onze spreker vroeg zich nog af hoe iemand niet enthousiast kon worden van zulke jongelui. Ik had het hem met alle liefde en een flinke scheut cynisme willen uitleggen, maar dat was geloof ik toch niet helemaal de bedoeling.

Een tekst die we ook nog lazen en die misschien geruststellend zou kunnen zijn, is deze:

 

Maar tja, denk ik dan... Niet om een oordeel te vellen, maar wel zoveel eisen, zoveel dingen die je eigenlijk zou moeten doen? Hoe combineer je dat dan?

Ik begrijp het gewoon niet. Het is voor mij de grote tegenstelling in het christendom die niemand mij nog bevredigend heeft kunnen uitleggen:

- Jezus heeft alles gedaan, je bent gered door hem en hoeft daar niks aan toe te voegen; kan daar zelfs niks aan toevoegen.

- Maar je moet wel <vul hier de honderd gedragsregels in> (zie bijvoorbeeld de tekst waar ik mee begon).

 

Al met al voel ik me gedemotiveerd en triest en heb ik geen idee wat ik hier nu mee moet. Al die ideeën over wat 'goed' leven is, wat God eigenlijk zou willen dat ik deed, dat legt zo'n last op me en maakt het regelmatig onmogelijk om te genieten.

Toen ik net aan dit logje begon, moest ik nog aan deze tekst denken:

 

Maar ook daarbij vraag ik me weer af hoe ik dat dan moet zien. Niet als slaaf leven dus, maar wel al die dingen moeten. Als enige oplossing daarvoor zie ik dat je er vrijwillig voor zou kiezen. Maar ja, hoe doe je dat dan? Hoe dwing je jezelf iets te willen?

En over niet in angst leven gesproken... Ik herinner me mijn mondeling tentamen Engels waar ik moest vertellen over de boeken die ik gelezen had. Ik had mezelf er met woordenboek doorheen geworsteld, vele uren afzien met steeds verder dalende leesinteresse. Maar tijdens het tentamen maakte ik een dermate drastische fout - wat gewoon kwam omdat mijn gesproken Engels zeker in stress zo slecht was - dat mijn leraar concludeerde dat ik de boeken niet gelezen had. Het hopeloze en nietige gevoel dat ik toen had, zo denk ik dat ik me ook zal voelen als ik ooit bij God kom.

 

Voor jullie nu denken dat het heel slecht met me gaat: dat valt eigenlijk nog wel mee. Een paar weken geleden was het een stuk beroerder. Maar ik zou wel willen dat ik eindelijk een keer verlost kon worden van deze geloofslast. Vrij zijn, wat moet dat geweldig zijn!

 

Zacht zwijgt de zon, toont haar schoonheid in lichtkringen op het water.

Wind beweegt ze, eindeloos en zonder doel.

Een natuurbeeld, een eigen wereld.

 

Het beeld wordt ruw verstoord door een denderende trein en razende auto's.

Een door mensen gemaakte wereld.

 

Familie zwaan zwemt parmantig langs.

Eenden slapen onverstoord.

Een jonge merel hipt voorbij.

Een stuk dierenwereld.

 

Vrolijke vakantiefamilies vermengt met zaterdagse thuisblijfstress.

Gepraat en geschreeuw.

De wereld van mensen.

 

Teruggevonden alledaagse aantekeningen, herinneringen aan een vergeten verleden.

Gevangen gedachten, niet gedeelde gevoelens.

Een stille wereld vol geluid, een donkere wereld in de zon, mijn wereld.

 

De zon verbergt haar warmte achter nieuwe donkere wolken.

Er dendert weer een trein voorbij.

Het is tijd om te gaan.

Twee belangrijke organen... Zonder bloedcirculatie en het filteren van afvalstoffen uit je bloed hou je het niet lang vol. Overigens: zonder zuurstof hou je het ook niet lang vol. Dus de uitdrukking had net zo goed 'in longen en nieren' kunnen zijn, maar zo is-ie nou één keer niet en daar wou ik het ook helemaal niet over hebben.

 

Afgelopen weekend heb ik me zo'n nerd gevoeld. Van in de loop van de ochtend tot een aardig eind de nacht in, achter de pc gezeten. En dat het hele weekend. Wat ik aan het doen was? Nou... een paar weken geleden heeft een vriendin een nieuw ontwerp voor me gemaakt voor mijn website en dus moest die website gebouwd worden. Ermee beginnen was nog niet zo leuk, maar toen ik er één keer in zat, kon/wilde ik er ook niet meer uit komen. Nog e-ven... De uitdaging van zoiets bouwen en de euforie van 'yes, het lukt', vind ik heerlijk. Maar ja, ik stempel het ergens toch weer als 'fout'.

 

Gistermiddag (ja, ik had mezelf losgetrokken van mijn pc en zelfs op tijd om eerst nog de afwas enzo te doen) kwam er iemand op visite die in het onderwijs werkt. Ze werkt met zeer moeilijk lerende kinderen en heeft in het verleden ook met gehandicapte (zowel verstandelijk als lichamelijk) kinderen gewerkt. Een 'goed' beroep in mijn ogen. Maar niks voor mij...

 

Los van deze voorbeelden weet ik wel dat ik de neiging heb om iets 'fout' of in elk geval minder 'goed' te vinden zodra ik het zelf doe. Zo pas ik met alle liefde op huisdieren van andere mensen, maar vind dat maar nauwelijks 'goed', want het is zo leuk. Of ik werk mee met een muziekteam, wat je toch zou kunnen zien als een ondersteunende en lichtelijk dienende taak, maar ja, ook dat is leuk en ik doe het, dus is het niet meer 'goed'. Daarbij zie ik continu mensen om me heen die het vele malen beter doen.

 

Hoe dan ook: ik denk dat er meer mensen zijn die een beroep in de ICT nou niet direct zien als bijzonder hoog op de ladder van nuttig en christelijk enzo. Voor zover een beroep christelijk kan zijn, maar ik denk dat mijn lezers wel aanvoelen wat ik bedoel. Toch is dat wat ik leuk vind. Net als wiskundige problemen mij blijven boeien (mijn favoriete vakken zowel op de middelbare school als op de universiteit), maar dat nou niet iets is om te enthousiast over te vertellen, want mensen vragen zich dan snel af van welke planeet je komt.

Ik vraag me wel eens af of God me niet een aantal andere interesses en vaardigheden had kunnen geven als deze niet goed genoeg zijn... Of vind God ze wel goed genoeg alleen ikzelf niet?

 

Wat ben jij in hart en nieren en doe je met hart en ziel?

Vel over probleem, een goede titel voor een documentaire over Anorexia. Dit soort programma's blijven mij trekken. Herkenning, andere mensen dingen horen zeggen die ik zelf soms niet onder woorden kan brengen. Het schuldgevoel dat altijd weer terug komt. Nee, als ik een lichamelijke ziekte zou hebben, zou ik me niet schuldig voelen, maar dit is anders...

Wat me ook opviel waren de opmerkingen over genezen. Iemand was nogal fel tegen op zeggen dat je er nooit helemaal vanaf komt. Zij dacht dat daardoor juist in de hand gewerkt wordt dat je niet helemaal geneest, een self fulfilling prophecy dus. Zit wat in. Aan de andere kant: AN heeft wel veel kenmerken van een verslaving en tegen mensen die afkicken van een verslaving wordt toch ook gezegd dat het altijd een zwakte zal blijven. Een ex-alcoholist schijnt niet een glaasje wijn te kunnen drinken.Voor mij klopt het in elk geval nog steeds dat ik er niet (volledig) van genezen ben, en ineens ging ik even rekenen: ik ben nu 32, ik was een jaar of 14, 15 toen ik begon met minder snoepen - het begin van alles. Dat betekent dat ik dus al meer dan de helft van mijn leven hiermee rondloop. Best een schok eigenlijk...

 

Ik vond het fijn om te kijken. Naast alle herhalingen toch nog weer iets interessants op tv. Voor wie ook geïnteresseerd is, is het programma hier online te bekijken.

 

Heerlijk boos nummer...

Gistermorgen zat ik in de dienst; gemotiveerd was ik niet. Ik had geen zin om er alleen heen te gaan, alleen te zitten, bij de koffie op zoek te gaan naar mensen die ik ken en daarna weer alleen naar huis. Ik was dan ook bijna niet gegaan, maar werd een kwartier voor ik zou moeten vertrekken wakker en het internet leerde me dat er een zogenaamde 'vrije dienst' was. Dat trok me over de streep. Dus ik zat weer op mijn vertrouwde hoekje, ondertussen met m'n ogen zoekend naar mensen die ik kende, maar ik vond niemand. Gezien het feit dat ik op de hoek was gaan zitten, werd ik regelmatig gepasseerd door mensen, maar niemand zei wat tegen me. Uiteindelijk kreeg ik een vriendelijk knikje van een vrouw die ik blijkbaar te hoopvol aangekeken had. Toen de dienst begon, waren er nog twee lege stoelen tussen mij en de dichtbijzijnde persoon. Ja, ik had zelf op kunnen schuiven, maar moet ik dan werkelijk altijd zelf dat initiatief nemen?

 

Het thema van de dienst was: van succesvol naar betekenisvol. Aangezien ik blijf zoeken naar de zin of betekenis van mijn leven, sprak me dit wel aan. Toch is me van de preek weinig bijgebleven. Een paar flitsen maar.

 

De drie mogelijkheden waarop je je tijd kan gebruiken: verspillen, besteden of investeren. Investeren in dingen die langer duren dan je eigen leven was dan de beste optie. Ik bedacht me dat het ontwikkelen van zinloze websites (mijn werk) hier vast niet onder valt. Ook bedacht ik me hoeveel tijd ik bezig ben met wachten tot de tijd voorbij is. Ik vraag me vaak niet af hoe ik mijn weekend zal besteden, maar hoe ik het doorkom en hoe ik voorkom dat ik weer van vrijdag t/m maandag alleen zit. En dan heb ik het nog niet over de lange dagen op mijn werk, die tijd ben ik echt niet aan het investeren, vaak ben ik die gewoon aan het doorworstelen, vooral als ik op m'n werk ook nog eens alleen zit.

 

En daarnaast: de bal. Die zal ik uitleggen. De vraag van onze spreker was: wat zou een scheidsrechter van een voetbalwedstrijd doen als de spelers na zijn fluitsignaal gewoon doorgingen met spelen? In eerste instantie waarschijnlijk: nog een paar keer fluiten. Maar als dat niet zou werken? Dan zou hij de bal afpakken. Zo kon God volgens hem ons soms ook 'de bal' afnemen om ons stil te zetten. Mijn eerste gedachte (in mijn toch al niet zo positief gestemde verstand): heeft God me dan mijn huwelijk afgenomen? Eigenlijk vond ik dat toch niet zo'n logische gedachte. Straft Hij me dan met die vreselijke eenzaamheid voor het feit dat ik gescheiden ben? Maar als dat zo is, hoelang gaat dat dan door? Hoe vaak zal ik nog terugvallen? Hoe vaak zal mijn hoop me weer afgenomen worden?

Diezelfde avond nog kreeg ik een mailtje van mijn nieuwste 'date', diegene die toch wel echt leuk was. Hij wil hier niet verder mee. Weg hoop op nog een aantal leuke (liefst weekend)avonden. Is dit dan 'de bal' die God me afneemt? Mag ik dan niet hopen op een nieuwe kans? Is de rest van mijn leven een straf voor mijn scheiding?

Ik begrijp er allemaal helemaal niks meer van en ik voel me klote.

... en ik ga ondernemen...

 

Om mij heen hebben veel mensen vakantieplannen. Het geeft mij regelmatig een triest gevoel. Ik wil ook... Maar ja, ik heb een bepaalde vakantievoorkeur: ik wil graag met mijn eigen man/vriend naar een leuke bestemming. Vakantiedagen genoeg, dat is het probleem niet, maar ja, bij gebrek aan man, zit ik, als ik vrij neem, alleen thuis. En een paar weken alleen thuis is nog slechter voor me dan toch maar doorwerken.

Natuurlijk zou ik op een groepsreis kunnen gaan. Ik heb er over nagedacht, maar zie het niet zitten. Niks wat ik lees, kan me echt enthousiast maken. Ik zie meer beren dan konijnen. Alleen op vakantie gaan, daar heb ik geen zin in. Zo thuis heb ik m'n internet, email en telefoon en natuurlijk de mogelijkheid om regelmatig wat met mensen af te spreken. Als ik dat moet missen als ik weg ben, nee, dat wordt 'm ook niet.

Ik had me er daarom al min of meer bij neergelegd geen zomervakantie te nemen, maar in oktober een weekje vrij te nemen om een wandelvierdaagse te lopen. Toch bleef het aan me knagen, ook gisteren weer, toen ik voor de zoveelste keer alleen op mijn werk zat (ja, heel handig, maar ook dat komt dus regelmatig voor).

Geduld: dit verhaal wordt nog positiever...

 

's Avonds aan de telefoon met een vriendin kwamen we al pratend tot de conclusie dat er ook nog wel allerlei mogelijkheden zijn om het vanuit thuis leuk te maken. Er zijn genoeg dingen die ik leuk vind om te doen. Ik wil het alleen niet allemaal alleen doen. Aan de andere kant ken ik ook wel een paar mensen die zich wel eens opofferen om iets samen met mij te doen en dan als ze eerlijk zijn toegeven dat dat ook best leuk was.

Een paar ideeën die ik zelf al heb: ik wil graag een keer naar Beekse Bergen, maar vind in het algemeen alles met beesten leuk. Het strand of een mooi meer: altijd goed! - euhhh, bij mooi weer dan. Kanoën wil ik deze zomer eigenlijk ook wel weer eens doen en ik heb al een paar jaar het idee om eens een skeelerles te nemen. Om het vakantiegevoel te vergroten, zou ik ook wel een paar nachtjes niet thuis willen slapen. Oh, en nee, ik ga niet in de auto slapen. Hoewel ik dat op vakantie inderdaad wel eens gedaan heb, was het nu even niet wat ik bedoelde.

 

Nou, wat een inleiding... Nu dan de vragen:

 

 

Die laatste vraag, omdat ik nog vrij moet gaan nemen, dus misschien handig om dat op een moment te doen dat niet iedereen zelf met vakantie is.

 

De nieuwste variant op 'ik ga op reis en ik neem mee': ik neem vakantie en ik ga ondernemen...

Lang geleden ben ik begonnen hier een logje te schrijven over een nummer dat ik zo leuk vind: Alegria. Het is echt een tijd geleden, 14 juli 2007 om precies te zijn.

Doordat het nummer deels in het Spaans en Italiaans is, versta ik niet alles. Toen ik de vertaling voor het eerst opzocht, was ik dan ook verbaasd te ontdekken wat Alegria betekent: vreugde! Niet echt een nummer voor mij, zou je zo zeggen. Voor het logje wilde ik een goede vertaling hebben en aangezien ik daarover twijfelde, heeft de perfectionist in mij het logje niet direct gepost. Vervolgens had de depressiveling in mij lange tijd geen behoefte aan een logje dat heet vreugde. Vreugde? Wat is dat?

 

Vanmorgen was ik bij mijn psycholoog. We bespraken een aantal vragenlijsten die ik had ingevuld en op een gegeven moment begon ik over gelukkig worden. "Is dat je doel?", vroeg ze, "Of wil je leren omgaan met de moeilijke dingen?". "Ja", zei ik, "dat wil ik ook wel, maar dat klinkt zo negatief". Ze lachte en zei: "dat ik dat nog eens uit jouw mond mag horen! Het bewijs dat het veel beter gaat dan van de winter".

 

Eerder vanavond was ik bezig wat muziek (en een preek...) op mijn mp3-speler te zetten voor tijdens mijn wandeling van morgen. 40 km, ik ga het weer proberen. Ineens viel mijn oog op 'Alegria'. Misschien toch tijd om 'm eens te posten. Perfecte vertaling of niet...

 

 

En dan is het alweer tijd om mijn geboortedag te vieren. De laatste maanden is de haat-liefde-verhouding die ik met mijn leven heb in wat rustiger vaarwater gekomen en is er een staakt-het-vuren-afspraak, dus ja: ik denk dat het wel reden is om een feestje te vieren.   Wie wil, mag meedoen. Taart heb ik nog niet, want die ga ik morgen/straks (ik moet nog gaan slapen, dus het voelt als morgen) pas bakken en ach: wie heeft er om 12 uur 's nachts ook zin in taart? Oh, hier gaan vast mensen 'ik!' op antwoorden. Nou ja, die hebben dan lekker pech...

Vandaag is het pinksteren. Toen ik vanmorgen in de dienst zat, besefte ik ineens dat ik me helemaal niet druk gemaakt had om het feit dat er weer feestdagen aankwamen en ik alleen zou zitten. Ik heb gisteren voor het eerst 40 km gewandeld (toch wel een beetje trots op) en vandaag heb ik me ook prima vermaakt. Blijkbaar is dat mislukte en eenzame gevoel nogal opgelegd door de buitenwereld die vooral met Kerst en Pasen een enorme poppenkast maakt. Toch is Pinksteren geen onbelangrijk feest, want het is de geboorte van de kerk, zo werd in diezelfde dienst gezegd. Zo had ik het nog nooit gezien, maar toegegeven: er zat wel wat in.  

 

De uitstorting van de Heilige Geest, ik blijf het lastig te begrijpen vinden. Hebben de discipelen echt met vuurtjes op hun hoofd rondgelopen, zoals dat in kinderbijbels wordt afgebeeld? En die tongentaal, hoe zit het daar nu toch precies mee? Op de meeste plaatsen in de bijbel lijkt het me dat iemand die in tongen spreekt, ook echt een andere taal spreekt, maar als het gaat over de preek van Petrus lijkt er naar mijn idee iets anders aan de hand, hoewel ik daar nog nooit iemand anders over gehoord heb. Al die mensen hoorden Petrus namelijk in hun eigen taal (Hand. 2: 8). Dat klinkt mij niet alsof Petrus zijn toespraak vijf keer herhaald heeft in verschillende talen, maar meer alsof hij gewoon zijn eigen taal sprak en ieder het anders hoorde. Maar goed, dat is verder eigenlijk ook niet zo belangrijk...

 

Vandaag in de dienst lazen we onder andere deze tekst:

 

 

Dus toen Jezus op aarde rondliep, was de Heilige Geest er nog niet. Dat klinkt ook wel logisch, want anders hoefde er ook geen uitstorting te komen. Maar hoe zit het dan met de mensen in het Oude Testament? Die hadden dus geen Heilige Geest? Hoe konden zij dan 'geestelijke' dingen begrijpen? En hoe kon de bijbel dan geschreven worden? Die is tenslotte geïnspireerd door de Heilige Geest.

 

Ja, ik heb weer een aantal lekker rationele vragen verzameld. Op zich niks mis mee, maar misschien wel een beetje vreemd in een logje dat over de Heilige Geest gaat. Die is volgens mij niet zo rationeel namelijk...

Ik leef in een gevangenis van vet. Het zit overal. Alsof ik moet overwinteren op de noordpool zonder kleren. Het figuur van een nijlpaard - dat heb ik.

Benen die qua lengte horen bij iemand van 1.30 en qua dikte bij iemand van 2.40. Dat had men vroeger op school al door, want ik werd natuurlijk niet voor niks voor Lilliputter uitgescholden. Ik kan dan ook geen broek kopen die past. Als het van boven past, is de lengte zo 10 cm te veel.  

Een buik alsof ik zwanger ben, maar dan zonder kind.

Een kont alsof ik al drie kinderen gekregen heb, maar dan zonder dat ik dat excuus heb.

Schouders zo breed dat de verkoopster in de bruidswinkel vroeg of ik soms aan roeien deed, zonder dat ik dat ooit gedaan heb.

Hangtieten met littekens, zonder dat ze ooit voor een nuttig doel gebruikt zijn.

Een gezicht zo bol als zo'n kwaakkikker, wat m'n tante nog eens bevestigd heeft door te zeggen dat ik weer van de lekker bolle wangen kreeg. Wat nou lekker bol? Er bestaat geen lekker bol. Lelijk bol, dat bestaat wel.

Mijn huisarts heeft me vroeger gezegd dat ik 49 moet wegen als ik slank wil zijn, wat ik dus niet ben. Toen ik zo'n 7 kilo meer dan dat woog, waarschuwde hij me met een 'ieder pondje komt door het mondje'-verhaal. Dat vergeet ik ook niet meer natuurlijk.

Van die brede, grote voeten met rare spreidtenen. Handen veel te breed en groot met worstevingers wat een collega van me laatst nog eens bevestigd heeft.  

En dan kreeg ik vrijdag van een vriendin het 'compliment' dat ik op een goede manier steviger ben geworden. Op een goede manier? Steviger = molliger = dikker? Dat kan dus niet hè, dat spreekt elkaar tegen. We zaten in de auto na het zwemmen toen ze het zei. Het drong op dat moment niet eens goed tot me door, maar later des te beter.

Ik zal wel altijd het vetje blijven dat ik op de middelbare school was en ik haat het. Ik haat dit lichaam waarin ik gevangen zit. Ik doe er vanalles voor om er vanaf te komen, maar niks werkt en dus haat ik mezelf nog meer. Ik heb ook geen enkel excuus, geen kinderen gekregen, geen mensen om me heen die regelmatig patat of McDonalds willen eten, geen leven.

Ik leef in een gevangenis van vet en ben bang dat ik nooit bevrijd zal worden.

 

 

Moet ik nou echt weer die konijnenkooien gaan schoonmaken? Dat heb ik juist vorige week nog gedaan en de week daarvoor en de week daarvoor en die daarvoor... Oke, slecht voorbeeld, niet iedereen heeft konijnen.

Moet ik nou werkelijk weer die afwas gaan doen? De was? Stofzuigen? Waarom komt er telkens weer opnieuw rommel? Kan nou niet voor één keertje even iemand anders dat allemaal doen. Zoals toen Sterretje hier logeerde. Kom ik thuis, is de afwas al klaar, wat een heerlijk luxe gevoel...

 

Weer naar dat saaie werk. Moet die collega nou echt elke vraag over dat systeem aan mij stellen? Even zelf nadenken kan toch vast ook geen kwaad? En waarom moet ik weer de hele dag alleen werken? Ja, ik weet wel waarom, want collega1 is op huwelijksreis en collega2 moest onverwachts met zijn vrouw naar het ziekenhuis, en ik snap heus wel dat dat belangrijker is, maar het resultaat is wel dat ik weer alleen zit en de beloofde hulp weer op m'n buik kan schrijven.

Weer proberen me niet te ergeren aan medeweggebruikers. Hoogstverontwaardigde blik negeren van de bestuurder van een auto die de parkeerplaats van de supermarkt af komt rijden en die ik eigenlijk niet van plan was voorrang te geven, maar die vond dat-ie dat wel verdiende. Om blikschade te voorkomen toch maar weer op de rem (altijd prijs daar, vaker meegemaakt) en dan krijg je een brutale blik toe: ik kom toch van rechts. Ja, hal-lo: uitrit! Vervolgens zie ik nog juist op tijd de fietser die van links komt en over de stoep rijdt en niet van plan was wegens het negeren van de regels wat beter op te letten, want ja, waarom zou je uitkijken, dat doen anderen toch wel?

Weer ergeren aan de zooi van de buren. Hadden ze de welkomsthondjes een maandje naar hun kant verhuisd, helaas nu staan ze weer in het midden. En dan heb ik het dus niet over de 12 paar schoenen, de kapstok, het hobbelpaard, de kattenbak en de overige wisselende zooi. Nee, zegt de woningcorporatie, dat soort zooi mag er niet staan, maar wederom: nee, mevrouw, daar doen wij niks aan, dat moet u zelf regelen.  

En waarom kan men hier toch niet parkeren? Hoe moeilijk is dat nou toch? Even netjes aansluiten, dan hadden er twee auto's meer kunnen staan en had ik (lees: mijn auto) er dus ook nog tussen gepast.

 

Als je denkt de belangrijkste regeldingen klaar te hebben, dan krijg je een brief van de belastingdienst over huurtoeslag die je volledig terug moet betalen, waar je niks van snapt, dus belt, en de medewerker het ook niet snapt en dus moet je bezwaar indienen en daar heb je dan zo geen zin in, maar je vindt het ook zonde van die 200 Euro. Die Nederlandse regelrompslomp is eindeloos...

Moet ik nou alweer de meterstanden doorgeven? Dat heb ik net twee weken geleden gedaan, maar ja, bellen waarom ik alweer zo'n kaart krijg, kost nog meer moeite.

 

Moet ik nou weer boodschappen gaan halen? Ja, eigenlijk wel, maar ik heb geen zin, dus ik doe het maar niet.

 

Heb ik eindelijk mijn balkons allebei duifvrij en ingericht met leuke plantenbakken en wat denk je: het balkon waar ik al een half jaar geen duif meer gezien heb, is herontdekt. De plantenbak is een fijne plek om te zitten, en dat vinden mijn planten uiteraard niet zo aangenaam. Een paar dagen consequent wegjagen, was verspilde moeite - vandaag scoorde ik een ei. Moet ik dan echt daar ook een net gaan spannen? Maar ik was juist zo blij dat ik met die duiven eindelijk klaar was.

Moet ik nou echt weer gaan schilderen? Nee, het hoeft niet, maar sinds mijn idee van afgelopen zaterdag om te gaan witten in de douche, valt het wel erg op dat het kozijn niet geschilderd is en zoveel moeite is dat toch niet, maar toch... alweer klussen?

 

Manna heeft last van R.I.: Repetitive Injury met als gevolg een veel te hoge concentratie Geen Zin. Zelfs geen zin om een film te kijken, want dan moet ik eerst weer naar de videotheek rijden en geen zin om te lezen, want daar heb ik geen zin in en zeker geen zin om niks te doen, want dan ga ik me eenzaam voelen. Wel zin om lekker iemand hier bij me op de bank te hebben en samen geen zin te hebben of samen wel zin, ja, die zin. Maar ja, dat is dan weer onmogelijk. *zucht*

 

Het was wel erg stil de afgelopen tijd hier op mijn log. Ik was zoveel bezig met allerhande dingen dat ik niet veel inspiratie voor logjes had. Toch mis ik het schrijven en mijn contacten hier dan ook weer, dus was ik al van plan eens te vertellen wat ik dan zoal aan het doen was en daar komt bij dat ik nu wel weer even zin heb om te schrijven, maar daarover aan het eind meer.

Het begon ermee dat Sterretje voor twee weken naar Nederland kwam en dan ook bij mij kwam logeren. Dat was erg leuk natuurlijk, maar betekende wel dat mijn logeerkamer af moest, er een bed gekocht moest worden en er gordijnen gemaakt en vermaakt moesten worden. Om zo even alleen de grote dingen te noemen. Neem van mij aan: dat soort dingen kosten tijd!
Daarnaast had ik bedacht dat ik een feestje wilde geven. 17 april was de grote dag. Maar ja, aangezien dat ook een soort van housewarming-party was en ik, zoals jullie weten, totaal niet perfectionistisch ben, moesten er nog een tiental grotere en kleinere klusjes klaar voor die tijd. Vensterbanken gemonteerd en geschilderd, plintjes gezaagd, voegen gewit en noem het allemaal maar op. Maar ook dat is allemaal gelukt en het feestje was bijzonder geslaagd! Ik ben ook nogal verwend, kreeg cadeautjes alsof ik jarig was, scheen die avond te stralen en heb er echt van genoten.
 
Ondertussen was ik bezig me te vermaken op de site uit mijn vorige logje en ik moet zeggen: het is echt leuk om aandacht te krijgen van mannen en ook afspreken met mensen van zo'n site kan een succes zijn. Ineens hoef je op Koninginnedag niet alleen rond te lopen en is het weer een optie om eens te gaan squashen of lekker van het mooie weer te genieten in Utrecht.
 
En er waren nog veel meer leuke dingen. Zomaar onverwachts een dagje naar Inge, wat een echt uitje werd door het heerlijke weer. Soms zijn kinderen echt ideaal, want wanneer krijg ik anders de kans om me te vermaken op de schommel, de minitrampoline en met de springtouwen. Bij het afscheid bleken Inges meiden het ook echt leuk gevonden te hebben, wat ik niet snel zal vergeten.
Een dagje met Sterretje naar het Dolfinarium. Blijft zo mooi die dieren! Natuurlijk droomde ik er weer van dat ik zelf met een dolfijn mocht zwemmen net als de trainers en dat zou nog waarheid kunnen worden ook... 's Avonds kreeg ik van Sterretje en aanhang namelijk een waardebon voor zwemmen met dolfijnen... in Curacao. Daar moet nog wel heel wat over gepiekerd worden voor dat waarheid wordt dus, maar wie weet.


Dan was er nog Mike zijn jaarlijkse toneeluitvoering. Redelijk waardeloos stuk dit keer in mijn ogen, maar zijn rol was geweldig en ik heb toch lekker gelachen.
Wel alleen, maar niet minder leuk, waren de wandelingen die ik gelopen heb. Ik heb toch nieuwe open (!) schoenen aangeschaft en vind het heerlijk om weer te lopen. Ik heb mezelf zelfs al een paar doelstellingen voor dit jaar gesteld, maar die hou ik nog maar even voor mezelf.
Ook bezoek ik tegenwoordig wekelijks mijn gemeente, leer daar meer mensen kennen en heb het er behoorlijk naar m'n zin. Ik heb zelfs al een eerste poging gedaan om me op te geven voor een muziekteam, maar of dat gaat lukken, blijft voorlopig een vraagteken.
En last but not least waren er nog een aantal avonden van Alpha en uiteindelijk de slotavond. Ik vond het zo jammer dat het alweer de laatste keer was en vond het een groot compliment dat een van de deelnemers achteraf tegen me zei dat ik altijd zo stond te swingen...

Als je het zo even kort en bondig opschrijft, dan is het misschien niet indrukwekkend, maar ik heb van heel veel dagen enorm genoten. Mijn psych was ook blij met hoe het allemaal gaat, evenals mijn teamleider tijdens mijn functioneringsgesprek.
 
En toen was het gisteren... Gisteren was ik na de dienst uitgenodigd door een stel van de gemeente. Het leek me vooraf best leuk, maar ik kwam nogal van een koude kermis thuis. Nee, het lag niet aan hen, of tenminste: niet aan hen als personen. Ze hebben twee kinderen en er kwam nog andere visite met eveneens twee kinderen. Vier kinderen in de kamer aan het spelen met luidruchtig speelgoed en een hond die mij een paar keer vreselijk liet schrikken door ineens te gaan blaffen. Ik ben mezelf zo tegengevallen dat ik hier dus gewoon echt niet mee om kan gaan en vraag me werkelijk af of dit ooit zal veranderen. Ik was helemaal overstuur toen ik thuiskwam, voelde me ouderwets eenzaam en ben maar op bed gaan liggen. Vandaag was ik nog steeds overdreven moe, mijn werk wilde niet, andere dingen zaten ook tegen en ik heb nergens zin in. En dus dacht ik: weet je, laat ik dat logje eens schrijven dat ik in gedachten had... En zelfs Punt werkt tegen vandaag, want ik kan nu (half 10) niet posten.
Ik hoop maar dat dit niet het begin is van een grote terugslag, maar dat het beperkt blijft tot een paar dagen.

mens vh mannelijk geslacht, te herkennen aan de volgende karakteristieken:

• Leeftijd: tenminste 30, hooguit 40, liefst ouder dan voornoemde vrouwspersoon.
• Huidskleur: blank.
• In het bezit van: haar. Kleur nader overeen te komen.
• Houdt van: dieren.
• Geloofsovertuiging: christen. Bij voorkeur aangesloten bij een gemeente welke hij met een regelmaat bezoekt. Minpunt: gemeente is een reformatorische gemeente.
  
• Opleidingsniveau: tenminste hbo. Pluspunt: universiteit.
• Woonsituatie: anders dan: thuiswonend.
• In het bezit van: humor.
• 1.58 < Lengte < 1.85
• Is: actief/sportief.
• Werkt. Minpunt: werkt in de ICT.
• Ziet: er goed uit. Beetje zo dat ze denkt: mmm, die zou ik best willen zoenen.
  
• Houdt niet teveel van: eten, koken en verre reizen.
  
• Is: niet compleet groen op het gebied van relaties.
• Heeft: een eigen leven en interesses.
• Schrijft: niet in zijn profiel direct over zijn grote liefde Jezus, aangezien voornoemde vrouwspersoon daar enigszins kriebelig van wordt.
• Kan: foutloos Nederlands schrijven
  
• Is niet in het bezit van: een buikje.
• Rookt: niet!
  
• Vindt vrouwspersoon in kwestie minstens zo lief, leuk, aardig en geweldig als zij hem.
  

Bovengenoemde lijst is niet uitputtend en kan te allen tijde aangevuld of aangepast woorden door voornoemde vrouwspersoon.

---

 

Sinds een paar maanden is Manna aangesloten bij een - met een mooi woord - dating- en communitysite. Daar heeft zij ontdekt dat zij uiterlijk zo onbelangrijk vindt als het zou moeten zijn, dat zij niet discrimeert en in het algemeen totaal niet kritisch is op het voorbijkomende mannelijk 'schoon'.

Het is al tijden mooi weer. Zou dat het zijn? Zou het werkelijk alleen de zon zijn die ook de lente in mijn hoofd gebracht heeft? Ik geloof het niet zo. Daarvoor is de verandering te groot.

 

Ik loop al een week te denken over dit logje. Het lukt me niet zo goed er woorden aan te geven (en ik was ook nogal druk waardoor ik weinig rust had om die woorden te zoeken). Maar ik vind het ook eng om het zo voor iedereen op te schrijven, want wat nou als het morgen ineens weer winter wordt in mijn hoofd? Wat als het toch maar een tijdelijke opleving blijkt?

 

Maar zoals ik al zei: daarvoor lijkt te verandering te groot. Het is alsof mijn gezichtspunt veranderd is waardoor ik de zon ook werkelijk kan zien schijnen, waardoor ik kan genieten van al dat mooie groen om me heen, de geuren van de bloesems ruik, de lammetjes in de wei zie huppelen. Waardoor ik zoveel beter besef hoe bevoorrecht ik ben met de lieve vrienden om me heen. Mensen die bij me gebleven zijn toen het slecht ging en die nu met mij genieten dat het beter gaat. Mensen die ik waardeer, maar die mij ook waarderen. Ik heb weer ideeën over dingen die ik graag wil doen, zó dat iemand van de week tegen me zei dat het wel leek of ik op 1 januari leefde. Ik ben minder moe en kan veel meer aan. En wat ik me gisteravond na het lezen van een interview met iemand die zichzelf snijdt, ineens realiseerde: mijn behoefte daaraan is momenteel helemaal weg.

 

Ligt het aan de gesprekken met mijn psycholoog dan? Nou ja, die doen echt wel het een en ander aan goeds. Ik voelde me bijna vanaf het begin na een gesprek beter dan ervoor, maar dat was een opleving die de volgende dag vaak weer weg was. Maar op de langere duur heeft het toch wel een positieve-spiraal-effect, denk ik.

 

Toch is er niet een bepaald gesprek geweest waarna ik zo duidelijk een verandering gemerkt heb en is er dus wel een andere gebeurtenis geweest. Daarna dacht ik dat ik een paar goede dagen had en eigenlijk wachtte ik op het moment dat de tunnel weer terug zou komen. Tot de dagen een week werden en de week meerdere weken en een maand, en dit nu al bijna twee maanden geleden is...

Wat er dan gebeurd was? Nou, helemaal niet iets bijzonder spectaculairs. Iemand heeft met me gebeden. Dat was alles en echt niet de eerste keer. En toch...

Natuurlijk heb ik nog wel eens een slechte dag, maar nu is het een slechte dag of een mindere week tussen de goede dagen en weken. Andersom dan ik gewend was.

 

Vorige week was ik bij een voorstelling die ging over Pasen. Er kwam een vrouw in voor volledig in zwarte kleren. Er was angst op haar gezicht en ze was vastgebonden met ketens. Toen kwam Jezus. Hij deed haar witte kleren aan en liet haar dansen in vrijheid. Ik vond het zo mooi. Eigenlijk voelde ik me ook zo.  

Een beetje zoals het meisje op de kaart die ik van Sterretje kreeg, een paar weken voor die bewuste avond van dat gebed. Ik vond het meteen een mooie kaart, maar dat ik me zelf ooit nog zo zou kunnen voelen, geloofde ik toen echt niet.

 

 

 

Vanmorgen in de dienst kwam in een lied een tekst uit psalm 126 voor. Ik weet niet precies waarom, maar hij sprak me aan en ik vind 'm wel goed bij m'n verhaal passen.

 

Wie in tranen op weg gaat,

dragend de buidel met zaad,
zal thuiskomen met gejuich,
dragend de volle schoven.
(Ps. 126: 6)

 

Als de dagen weken worden en de weken maanden... Durf ik dan geloven dat God dit gedaan heeft?

Wie ben ik? Dat heb ik me al zo vaak afgevraagd. Naast: wat beteken ik? Of om het met een boektitel te zeggen: waarvoor ben ik in 's hemelsnaam op aarde? Maar laat ik niet alles tegelijk weer oprakelen, want dit wordt een simpel logje (haha).

In mijn gesprekken bij het Riagg kreeg ik natuurlijk ook die vraag weer: omschrijf jezelf eens, wie ben jij? Ik kom dan toch al gauw terecht bij persoonskenmerken (introvert, perfectionistisch), dingen die ik belangrijk vind (trouw in vriendschappen), hoe ik denk over dingen (christen), maar om nou echt te zeggen wie ik ben... En toen bedacht ik eerder vanavond ineens dat ik altijd nog zou uitleggen wat de plaatjes in mijn kopfoto betekenen. Dat vind ik nou vandaag echt eens lekker om te doen. Die ontdekking heb ik gedaan toen ik de eerste kopfoto in deze stijl maakte: ik kan beelden plakken op mezelf en daar achteraf woorden aan geven. Ik kan vrij feilloos aangeven: dat past bij mij, of sterker: dat ben ik. En dat gevoel van: ja, dat hoort bij mij, is heel rustgevend.  

Laatst las ik in een tijdschrift over mensen die in de behandeling voor depressiviteit een collage over zichzelf hadden gemaakt en dan niet zo één als ik eerder eens gemaakt heb, maar een drieluik met een deel over hoe je het verleden ziet, een deel over hoe je het nu ziet en een deel over hoe je de toekomst ziet. Dat lijkt me ergens ook best mooi om eens te doen. Net zoals ik in één van mijn nachtelijke wakkerligsessies de afgelopen weken bedacht dat het me wel wat lijkt om een collage te maken over hoe ik God zie. Bijna was ik uit bed gegaan om er meteen aan te beginnen, maar ik was zo moe... en daarna ben ik er nog niet aan begonnen, maar het lijkt me nog steeds wel wat.

Zo, we hebben al bijna een normale (wat is normaal?) loglengte bereikt, dus laat ik eens beginnen te vertellen wat ik zou vertellen...  

 

 

 

Allereerst de achtergrond. Een wolkenlucht met grote donkere gedeeltes die staan voor mijn negatieve gedachten, sombere buien, de eindeloze eenzaamheid en leegte die ik vooral 's nachts voel. Maar ook lichtere gedeeltes waarin ik de dingen ineens heel anders beleef. En net als met het weer waarin je als de zon schijnt zo weer vergeten bent dat het een week geregend heeft en als het een dag miezert weer vergeten bent hoeveel heerlijke dagen mooi weer er zijn geweest - zo is het ook met die stemmingen van mij. In het donker lijkt het licht onmogelijk, onbereikbaar, de tunnel is eindeloos zonder een lichtpuntje. In het licht begrijp ik niet meer dat ik het leven een dag geleden zo negatief beleefde en werkelijk niets leuks kon bedenken, want ik wil dit nog en ik wil dat nog en...

Daarnaast spreken wolken altijd tot mijn verbeelding. Je kan er vanalles in zien. En ik denk ook aan de hemel, aan God. Als ik boos ben op God en me afvraag waar Hij is, dan is toch mijn natuurlijke reactie om naar boven te kijken.  

 

Madeliefjes... Ik heb het altijd mooie bloempjes gevonden, zo eenvoudig en toch teer en mooi. Zo wil ik ook zijn... Er kunnen er zoveel in een grasveld staan, maar toch zijn ze allemaal uniek als je van dichtbij kijkt, maar daarnaast maakt ook juist het geheel het grasveld mooi. Zo wil ik mezelf ook graag leren zien: uniek met mijn eigen mogelijkheden, die tegelijk juist het best tot z'n recht komen in samenwerking met andere mensen of door ze te gebruiken voor andere mensen.

De madeliefjes lijken gezichtjes die lachend naar boven kijken, vol hoop en moed en kinderlijke verwachting. Dat zijn geen dingen die ik aan mezelf toeschrijf, maar wel dingen die ik heel graag zou willen.

Ook ben ik nooit vergeten dat een studiegenoot die mij niet kende, op haar eerste indruk afgaand vond dat madeliefjes bij mij passen. Ze kon niet goed aangeven waarom, maar ik heb het altijd als een compliment beschouwd.

 

Een prop papier, op een plaatje in grijstinten. Zo voel ik me zo vaak. Zonder betekenis, geschikt om weg te gooien, volledig waardeloos, vervangbaar. Een nutteloos en zinloos leven. Iemand die niets kan dat er toe doet of belangrijk is voor andere mensen. Iemand die er net zo goed niet zou kunnen zijn, die binnen twee maanden na haar dood compleet vergeten is. Iemand die steeds weer de verkeerde keuzes maakt en daarvoor gestraft moet worden.

Daarnaast staat dit ook voor de sterke frustratie en boosheid die ik van binnen kan voelen. Dan zou ik wel mijn hele papiervoorraad tot proppen willen reduceren (en ik heb een behoorlijke papiervoorraad). Liever nog zou ik wat groffer geschut pakken overigens, mijn serviesgoed door de keuken mikken ofzo...  

 

Ja, daar zijn ze weer. Mijn konijnen, die kunnen gewoon niet ontbreken. Misschien is het alleen maar omdat ik een groot deel van mijn leven konijnen gehouden heb, maar hoe het ook zij, ze passen zo goed bij me. Ik vind het heerlijke dieren. Die warme, zachte vacht. Mmmm... Vroeger al, als ik me onbegrepen en eenzaam voelde, dan ging ik naar mijn konijnen. Zij accepteerden me volledig en gaven me het gevoel dat ze van me hielden.

Ze zeggen wel eens dat baasjes op hun huisdieren gaan lijken en ik moet zeggen dat ik in alledrie wel dingen herken. M. is dwars, als ze niet wil, dan wil ze ook echt niet en dat kom je te weten ook. S. is heel koppig en weigert om zich zoals een konijn betaamd lekker te laten knuffelen. Daarnaast eet ze alles of het nu eetbaar is of niet (tot rubberen armleuningen van stoelen) - in die zin lijk ik dan weer niet op haar. En D... haar heb ik ooit gered uit een dierenwinkel. Ze was een heel zielig, mager, bang konijntje. Overal was ze bang voor en het heeft me heel veel aandacht en moeite gekost om dat te veranderen. Maar het is me gelukt!  

 

De reflectie van een meisje in een kapotte spiegel... Dit is zo'n plaatje dat ik bij wijze van spreke op de tast 'op mezelf plak'.

Een meisje... geen vrouw. Ik voel me zo vaak zo klein, zo onvolwassen, met zo weinig levenservaring. Die anderen lijken allemaal zoveel verder dan ik en als ik hen hoor praten heb ik soms de neiging om maar helemaal in m'n schulp te kruipen, omdat ik me schaam voor mezelf.

De spiegel is gebroken... Alsof ze delen van zichzelf niet kan zien. Of een andere beleving: alsof er scheuren in haarzelf zitten. Pijn, en automutilatie, dat link ik ook meteen aan dit plaatje.

Dan kijkt ze ook nog eens droevig, ze is niet blij met zichzelf, niet blij met wat ze ziet. En om het effect van dat alles nog te versterken, is het plaatje weer in zwart-wit.

 

Een groot contrast met het vorige plaatje, deze is juist heel veelkleurig. De bestandsnaam kan je hier niet zien, maar ik heb 'm 'chaos' genoemd. De chaos in mijn hoofd, zoveel gedachten, vaak zo tegenstrijdig ook. Onrust, gedachten die van hot naar her springen. Een gedachte stoppen betekent dat er direct een totaal andere boven komt. Maar daarnaast staat dit ook voor iets positiefs. Ik durf het bijna niet van mezelf te zeggen, maar op momenten dat ik me beter over mezelf voel, zie ik mezelf wel als een veelkleurig iemand, ik kan best gek doen en me uitleven en ik heb ook wel iets artistieks. Zo vind ik het heel leuk om te ontdekken wat ik zelf mooi vind qua kleding en dan iets te kiezen wat net niet helemaal standaard is en dan weet ik: ja, dit past bij mij. Ik vind het ook mooi om over allerlei onderwerpen na te denken en om allerlei denkbeelden van anderen te horen, om zo nieuwe dingen te leren en buiten mijn eigen vertrouwde straatje te denken.

 

En dan als laatste een vlinder... Een vlinder die staat voor vrijheid, voor hoop. Een dier dat kan vliegen zonder allerlei kunst en vliegwerk nodig te hebben. Ja, vrijheid is dat, licht, leven, rust, zweven. Dat is weer niet wat ik ervaar, maar waar ik wel zo intens naar kan verlangen. Deze vlinder heeft doorschijnende vleugels wat hem een heel tere uitstraling geeft. Zo voel ik me ook vaak: kwetsbaar en breekbaar. Een verkeerd woord kan me zo'n pijn doen. Doorschijnend betekent ook dat je er doorheen kan kijken, dat hij als het ware (deels) onzichtbaar is. Zo zou ik me soms ook onzichtbaar willen maken, er niet willen zijn, omdat ik me zo opgezadeld met mezelf voel, me niet op m'n gemak voel bij de mensen waar ik op dat moment ben, me zo anders voel...

Deze vlinder zit nog op een blad. Misschien komt er ooit een moment dat ze gaat vliegen...  

Die ander is degene die
kan wat ik niet kan
durft wat ik niet durf
doet wat ik niet doe
denkt zoals ik niet denk
is zoals ik niet ben

Als ik die ander was dan
zou mijn leven zin hebben
en ergens toe leiden
dan zou ik iets hebben om voor te gaan
en zou ik daar ook voor willen gaan
dan zou ik van betekenis zijn voor anderen
dan zou ik trots op mezelf zijn
en blij zijn met wie ik ben

Dacht ik...

Totdat ik besefte dat ik ook iets
kan wat die ander niet kan
durf wat die ander niet durft
doe wat die ander niet doet
denk wat die ander niet denkt
ben wat die ander niet is

Maar wat ik zelf kan, durf, doe, denk en ben
dat is zo gemakkelijk en vanzelfsprekend
juist omdat ik het al kan, durf, doe, denk en ben
en dus ben ik er niet trots op
of blij mee

En als ik dan die ander was
dan zou ik naar mij als die ander kijken
en denken dat ik misschien wel blij met mijn leven
zou kunnen zijn als ik mij was
want dan ineens zou alles
wat ik kan, durf, doe, denk en ben
niet meer zo gemakkelijk en vanzelfsprekend zijn

Misschien...

Hoe graag zou ik het testen
door een weekje die ander
en een weekje die ander
en een maandje die ander
te zijn
en misschien dat ik dan daarna wel weer
een dagje mezelf zou willen zijn

Misschien...

 

Twee dagen zonder pc, zonder al mijn logvrienden die in mijn computer thuis achterbleven. Niks ten nadele van jullie, maar ik heb heerlijke dagen gehad!

Gisteravond wist ik nog niet of ik überhaupt wel iets wilde schrijven over mijn weekend hier op de log, maar nu wil ik toch wel een stukje vertellen.

 

De conferentie waar ik was, was zo heerlijk praktisch. Er werd niet alleen iets verteld, maar je kon ook vanalles doen. Zo was er vrijdagavond op de grond een groot hart gelegd van kleden, en daar mocht je in gaan zitten, om zo beeldend te maken dat je in het hart van God mag zijn. Het was enorm moeilijk om dit te doen, maar ik heb het uiteindelijk gedaan.

 

Misschien wel mijn grootste zelfoverwinning was zondagmiddag, toen ik voor de microfoon gezegd heb dat ik Gods geliefde kind ben. Aangezien alles vertaald werd in het Duits hoorde ik naast mij de echo 'ich bin Gottes geliebtes Kind'. Dat maakte het nog echter: ik heb dat echt gezegd... Mijn hart ging als een razende tekeer, en mijn benen trilden alle kanten op, maar ik heb er wel gestaan!

 

Vannacht heb ik ontdekt waarom het zo moeilijk voor mij was om te geloven in gratis eeuwig leven door wat Jezus gedaan heeft. De belangrijkste reden is dat ik mezelf zo waardeloos vind. Daardoor kon ik maar niet geloven dat God mij zou willen hebben. Er is zo'n uitspraak: "als je niet van jezelf houdt, kan je ook niet van een ander houden." Misschien is dat waar; ik vind het een heel harde uitspraak. Wat in elk geval voor mij waar is, is iets vergelijkbaars: "als je niet van jezelf houdt, kan je ook niet geloven dat iemand anders van je houdt." En dan kan je iemand ook met een hoofdletter schrijven.

Toen ik dit logje schreef, verbaasde ik mezelf eigenlijk. Geloof ik dat werkelijk allemaal? Maar hoe kan het dan dat ik toch bang blijf voor God(s oordeel)? De reden was eigenlijk zo simpel: omdat ik me maar niet voor kon stellen dat God mij (in de hemel) zou willen hebben. Zo sterk is dat gevoel van waardeloosheid dat ik zelfs toen ik begon te geloven dat Jezus ook voor mijn zonden gestorven is, nog niet wou geloven dat ik dus eeuwig leven heb.

 

Op dit weblog heb ik al heel veel geschreven over mijn verwarring door de bijbel. Elke keer was weer mijn vraag: hoe kan het nou alleen om geloof gaan, als er hier staat dat je ook x moet doen? En toch is wat ik hierboven schreef een veel grotere belemmering geweest. Ik begrijp nog steeds niet waarom op sommige plekken in de bijbel zo strak het verband tussen daden en behoud gelegd wordt. Dat je na zo'n groot cadeau van God wel iets terug wilt doen uit dankbaarheid, dat vind ik wel heel logisch, maar dat zou naar mijn idee wel op een andere manier weergegeven kunnen worden dan door die akelige teksten.

Gek genoeg was het me nooit zo opgevallen dat die moordenaar aan het kruis onmogelijk meer aan allerlei eisen kon voldoen, en toch een toegangskaartje naar de hemel kreeg. Hij had bijzonder weinig kans meer om de beroemde goede werken te doen. Zo zijn er ook andere mensen in de bijbel die het behoorlijk bont gemaakt hadden en toch vergeving kregen.

 

 

Heer, ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp.  

 

Sinds ik vorige week mijn verhaal over anorexia heb opgeschreven, speel ik met de gedachte nog een ander verhaal hier neer te zetten. Ik heb veel getwijfeld of dat nu wel verstandig zou zijn, maar ik doe het toch. Vooral omdat het ook zo goed voelde mijn verhaal over AN te schrijven, na te lezen en ik fijne reacties daarop kreeg. Ik schrijf dit niet om mensen te laten schrikken, maar omdat dit ook een deel van mij is en ik hier niet over durf te praten. Het is weer zoiets wat eigenlijk niet mag voorkomen bij een christen. Er is vrijwel niemand die dit van mij weet en ik schaam mij eigenlijk ook wel. Veroordeel mij a.j.b. niet meteen.

 

   

Het gaat over iets wat regelmatig voorkomt in combinatie met anorexia: jezelf pijn doen, automutilatie. Ik wist helemaal niet dat die twee vaak in combinatie voorkomen (net van de week gelezen), maar bij mij klopt dit wel. En toen ik er verder over nadacht, vond ik het eigenlijk helemaal niet zo raar dat die combinatie veel voorkomt. Jezelf / je eigen lichaam haten, ligt aan de basis van beide.

 

Ik heb altijd iets gehad met pijn. Toen ik op de basisschool zat, had ik vaak winterhanden. Dat vond ik helemaal niet erg. Ik vond het zelfs prettig om die kloven weer te laten bloeden. Jezelf die pijn aandoen, dat voelde zo sterk. Op de middelbare school heb ik eens mijn hand zo lang mogelijk tegen de verwarming aangehouden, zodat het flink verbrand was. Het heeft jaren geduurd voor dat litteken een beetje weg was. Ik was hier verder niet structureel mee bezig ofzo, maar de gedachte dat pijn weerstaan en jezelf aandoen, sterk is, had ik dus al heel jong.

 

Toen ik anorexia kreeg, was ik regelmatig woedend op mezelf. Ik haatte mezelf en vooral dat lichaam waar ik gedwongen was in te leven. Dus soms sloeg ik mezelf, liefst m'n buik. Ik wou 'm platter slaan, al wist ik natuurlijk wel dat dat niet zou gaan werken. Soms sloeg ik ook op andere plekken en baalde dat ik zo zelden blauwe plekken kreeg.

Ondertussen woonde ik op mezelf en per ongeluk brak ik een glas. Ik voelde me sowieso al niet gelukkig en toen was ik ineens zo kwaad dat ik zo stom geweest was dat glas te breken, dat ik bedacht wat je met een gebroken glas zou kunnen doen. Ik wist dat ik die scherven weg moest gooien en uiteindelijk heb ik dat ook gedaan, weken later. Maar ja, ik had ook wel afbreekmesjes en dergelijke in huis. En bij mijn ouders (daar sliep ik ook nog regelmatig) had ik een gegranolde muur naast mijn bed waar ik mijn handen aan kon openhalen.

Nadat ik gisteren hier en hier mensen tegenkwam die te maken hebben met Anorexia Nervosa, voel ik me geroepen om een deel van mijn verhaal hier op te schrijven. Let wel: ik noem dit een inside story. Ieder mens is anders, de beleving en het verloop van AN zal dus voor iedereen weer anders zijn. Toch zijn er ook dingen die wel bij vrijwel iedereen voorkomen. Daarom denk ik dat zo'n verhaal toch zinvol kan zijn.

 

 

Het begon allemaal met een simpele gebeurtenis. Ik zal 15 geweest zijn en stond op de weegschaal. Naar aanleiding van een geintje met mijn ouders. Mijn moeder zei: jij gaat er toch niet op staan. Nou, ha, dat durfde ik heus wel. Bij terugkomst bleek dat ik toch wel iets zwaarder was dan ze verwacht had. Dat deed eigenlijk wel zeer.

Maar: het is niet mijn moeders schuld. Was dit niet gebeurd, dan was er iets anders gebeurd. Het probleem zat namelijk in mij, in mijn onzekerheid en minderwaardigheidsgevoelens en in AN zou ik een vriend vinden, iets wat ik wel kon. Ik ben er van overtuigd dat ik AN ook gevonden zou hebben, zonder dit weegmoment dat ik me nu herinner.

 

In de tijd daarna begon ik te minderen en later te stoppen met snoepen, koekjes en andere extra dingen. Eerst met minderen, omdat ik eigenlijk niet wilde dat het op zou vallen. En dat bleek te werken: ik viel af! Ik was trots op mezelf: dit kon ik! Ik was sterk en niet zoals die andere zwakke mensen die een stuk gebak niet eens konden afslaan. En nog was er niet veel aan de hand. Het niet snoepen, werd ook wat minderen met brood en avondeten. Minderen met beleg op brood, bepaald avondeten niet meer willen eten.

Het probleem begon pas echt met de gedachte: dit kan ik, in tegenstelling tot al die andere dingen die ik niet kan. Ik zat namelijk niet zo lekker in mijn vel en afvallen begon een houvast te worden, één van de weinige dingen waar ik wel trots op was.

 

Toen zat ik er middein. Middenin de tegenstrijdigheden en het schuldgevoel.

De weegschaal was mijn vriend en mijn vijand. Mijn vriend, omdat hij mij controle en zekerheid gaf. Mijn vijand omdat hij mijn dag volledig kon verpesten. Als ik zwaarder was geworden, dan was ik een volledige mislukkeling.

Eten was mijn vriend en mijn vijand. Mijn vriend, omdat ik toch nog kon genieten van eten en ik bepaald eten gewoon wilde hebben. Ik kon bijvoorbeeld een hele rol biscuit eten, zodat ik wat te knabbelen had tijdens het leren. Als er dan geen biscuit was, dan had ik een probleem. Natuurlijk was eten ook mijn vijand, want het was het eten dat me dik, vet en lelijk maakte. Dik en lelijk waren (en zijn) trouwens vrijwel synoniem.

Ik wou niet opvallen, wou niet dat mensen rekening met mij hielden (met eten), want daar voelde ik me vreselijk schuldig over. Dat ze dat speciaal voor mij deden. Maar aan de andere kant, wilde ik natuurlijk wel beschikken over mijn eten. Niet dat spul waar je zo dik van wordt. Ik ging toch niet alles wat ik met zoveel moeite had bereikt, weggeven, omdat iemand graag wilde dat ik (normaal) meeat!?

 

Ook de trucjes begonnen. Ik moest 70 gram vlees eten. Als het even kon, regelde ik het zo dat ik in de keuken rondliep als mijn moeder aan het koken was. Dan sneed ik gauw een stukje extra er af als zij even weg was en gooide dat in de prullenbak.

Of ik at een ei, maar dan haalde ik snel de dooier er uit, spoelde die door de gootsteen en deed wat kruiden door het wit, voor de kleur.

Als ik me moest laten wegen bij de huisarts, dan dronk ik extra water en deed soms kleingeld in m'n zakken.  

Dat soort dingen. Dingen waardoor ik me schuldig voelde, het gevoel had dat ik mensen belazerde, maar die ik toch niet kon laten.

 

Er kwamen ook steeds meer rituelen en regels: twee keer per dag wegen (minstens), dag beginnen met lauw water, vaste hoeveelheden eten op vaste momenten. Waar het allemaal om draaide was controle, ik had het in de hand.

Ik telde ook alle calorieën, had een exact aantal dat ik mocht. Minder was beter, meer was slecht. At ik om wat voor reden dan ook meer, of kwam ik aan zonder meer gegeten te hebben, dan was ik vreselijk kwaad op mezelf. Op een gegeven moment begon ik die woede ook te uiten door mezelf te straffen, maar dat is een apart verhaal.

Een oom van mij dacht dat ik van alle eten wel wist hoeveel calorieën er in zaten, maar dat was niet zo, al wilde hij dat niet geloven. Wat had het voor nut te weten hoeveel calorieën een stroopwafel bevat? Ik wist toch wel dat die dingen in de categorie 'verboden' vielen.

Bij al mijn examens (VWO) nam ik een broodtrommel met twee dropjes mee. Ondanks dat slaagde ik met vlag en wimpel. Dit was namelijk mijn tweede houvast: naast het afvallen - leren, dat kon ik ook.  

 

Ondertussen zat ik ook in de hulpverlening, psychotherapie waar ik overigens bijzonder weinig aan had en waar ook meerdere dingen mis zijn gegaan, maar dat is weer een los verhaal.

Ik heb nooit meer gehad dan wekelijkse therapie, geen dagbehandeling of opname dus. Dat heb ik kunnen tegenhouden en dat was heel belangrijk voor mij. Ik wilde namelijk een normaal leven houden, en niet na een periode van intern terug naar het 'gewone' leven moeten. Dat was wat ik zei, wat er nog meer achter zat, was dat ik alle dwang wat betreft eten niet wilde. Geen enkele AN-patient wil dat, maar ik denk nu nog dat dit in mijn geval ook niet gewerkt zou hebben. Als men mij echt gedwongen had dingen te eten die ik niet wilde, dan had ik wel geleerd om een vinger in m'n keel te steken en mogelijkerwijze Boulimia gekregen. De grootste angst voor iemand met AN: BN. En heel belangrijk: mijn tweede houvast was dat ik goed kon leren en daarin ook iets had waar ik trots op kon zijn. Als ik intern zou zitten, zou ik mijn school tijdelijk op moeten geven.

 

Mijn leven dat haatte ik, er was niets waar ik naar uit zag, er was niets leuks. Het was enkel overleven. Ik was altijd moe, en had het altijd koud. Als ik toen een weblog had gehad, had ik elke dag wel stukjes kunnen schrijven zoals deze. Maar ik was sterk, dus ging ik door. Heb ik gedacht aan zelfmoord? Ja. Nooit geprobeerd alleen, en dat kwam weer door mijn geloof. Mijn geloof waar ik nu dus nog steeds mee in de knoop zit. Ik was er van overtuigd dat ik door zelfmoord te plegen in de hel zou komen, en dat zou nog erger zijn dan dit leven. Dus ging ik door.

De winter dat ik een tussenjaar deed in Amersfoort (na mijn VWO dus) was vreselijk. Het was zo koud en ik was zo moe. Dat reizen met de trein en daar fietsen was vreselijk. Maar ik had geen keus, dus ging ik door.

 

Waar ik ook regelmatig aan dacht: ik ben een aansteller, ik zou hier elk moment mee kunnen stoppen. Dus alle problemen die ik iedereen bezorg, zijn allemaal mijn schuld. Dit is een welvaartziekte. Meer schuldgevoel dus. Kon ik stoppen? Nee. Maar zelfs ik kon zien dat er theoretisch geen reden was om hier mee bezig te zijn; dat was als je alle gevoel erachter even wegliet. Als je er zo naar keek, dan leek het alsof ik zo zou moeten kunnen stoppen.